ตอนที่ 8. โรคจิต

ตอนที่ 8.โรคจิต!!

@บ้านพัก

ฟุ่บ~

เสียงร่างเล็กนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ใครจะไปคิดว่างานการเริ่มงานวันแรกของเธอจะทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าการเป็นสายลับล้วงข้อมูลนั้นยากกว่าที่ตัวเองคิดหลายเท่า

วันนี้ถ้าให้พูดตามตรง นอกจากจะรู้ว่าในคอนโดของจอห์นมีกล้องวงจรปิดเต็มไปหมด เธอก็ไม่ได้อะไรเพิ่มเติมอีกเลย แถมวันนี้เขายังไม่อนุญาตให้เธอเข้าไปทำความสะอาดห้องทำงานอีก เพราะหมอนั่นเอาแต่ขลุกตัวทำงานในห้องนั้นอยู่ตลอดเวลา

ส่วนการทำงานของเธอ…..ก็เจอแต่ถุงยางที่ซ่อนเอาไว้ในแต่ละห้องต่างๆทุกซอกทุกมุม แม้จะรู้ว่ามันคือเรื่องปกติ แต่ผู้หญิงอย่างเธอก็ไม่ได้เชี่ยวชาญในเรื่องพรรค์นี้…..

มันอดที่จะรู้สึกสยิวไม่ได้จริงๆ

ไม่ว่าจะเป็นชั้นหนังสือ ในห้องน้ำ ในห้องนอน ห้องครัว ห้องนั่งเล่น ห้องออกกำลังกาย ให้ตายเถอะ! เธอเห็นกล่องถุงยางมากกว่าห้ากล่องที่อยู่ในห้องของเขา

ไม่อยากจะคิดเลย….ว่าอิตานั่นจะหื่นแค่ไหน

เห้อ….นี่เธอต้องทนไปอีกเมื่อไหร่ เธอจะล้วงข้อมูลพวกนั้นมาได้จริงๆน่ะเหรอ มันดูไม่ได้ง่ายเลยสักนิด

ครืด~ ครืด~

ร่างสวยชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้น ก่อนที่มือบางจะเคลื่อนไปกดหน้าจอรับสายคนที่โทรเข้ามา

“ฮัลโหล”

‘เป็นยังไงบ้าง ทำงานวันแรก ได้เรื่องอะไรไหม’ หลุยส์เอ่ยถามออกมา

วันนี้เป็นวันที่เขาให้สายลับสาวของตัวเองย้ายออกไปอยู่ที่บ้านพักคนเดียว เพื่อความแนบเนียน ตบตาจอห์น หากให้เธออยู่ที่เพ้นท์เฮ้าส์ของเขามันคงไม่ดีแน่ ส่วนปัทมาก็ยังคงตัวประกันตัวติดกับเขายี่สิบสี่ชั่วโมงอย่างที่เขาพูด

“หึ จะได้เรื่องอะไรล่ะ หมอนั่นระวังตัวดีจะตาย” แถมฉลาดมากกว่าเธอสิบเท่ามั้ง!

‘ถ้ามีโอกาสเธอต้องรีบหาข้อมูลเข้าใจไหม อย่าปล่อยให้เวลาเสียเปล่า’ เขาย้ำ

“อืม ฉันรู้แล้วน่า”

‘มันให้เธอทำงานอาทิตย์ละกี่วัน’

“สี่วัน”

‘รีบหน่อยก็แล้วกัน หวังว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง’

ได้ยินแบบนั้นน้ำตาลก็ได้แต่กรอกตามองบนด้วยความรำคาญขั้นสุด เขาคิดว่าเธอไม่อยากรีบหรือไง ถ้ามันทำได้ง่ายๆก็ดีน่ะสิ!

“พี่สาวฉันล่ะ ขอคุยได้ไหม”

‘น้องสาวเธอจะคุยด้วย’ เสียงหลุยส์เอ่ยบอกปัทมาที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง

‘จริงเหรอคะ’

‘ฮัลโหลตาล เป็นยังไงบ้าง’ ปัทมาที่รู้เรื่องราวจากปากของหลุยส์แล้วว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปน้ำตาลจะต้องไปพักที่อื่น หญิงสาวก็รู้สึกคิดถึงน้องเป็นอย่างมาก

“ตาลสบายดี พี่ปัทล่ะ หมอนั่นได้ทำอะไรแปลกๆกับพี่หรือเปล่า”

‘ไม่นะ เขาไม่ได้ทำอะไรพี่เลย พี่สบายดีไม่เป็นต้องห่วงนะ’ แม้จะรู้สึกผิดที่ทำให้น้องต้องตกที่นั่งลำบาก แต่ถึงแบบนั้นปัทมาก็ไม่อยากสร้างปัญหาอะไรเพิ่ม

เธอพยายามทำตามคำสั่งของหลุยส์ทุกอย่าง ซึ่งก็โชคดีที่มาเฟียหนุ่มยังพอมีเมตตากับเธออยู่บ้าง ถ้าไม่นับเรื่องที่เขาบังคับขอให้เธอนอนกอดทั้งคืน นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

“อื้ม อดทนหน่อยนะ ตาลจะพาพี่กลับบ้านให้ได้”

‘ฮะฮึก ตาล….พี่’

“อย่านะ อย่าร้อง ห้ามร้องเลย เฮ้อ ตาลไม่คุยด้วยแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้โทรหาใหม่ ดูแลตัวเองด้วยนะ”

‘อะอืม โอเค’

น้ำตาลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หลังจากวางสายลง ที่เธอรีบวางเพราะไม่อยากให้ปัทมาร้องไห้หนักไปมากกว่านี้ เพราะรายนั้นเธอรู้ดีว่าอารมณ์อ่อนไหวมากกว่าอะไร

มือบางโยนโทรศัพท์ทิ้งก่อนจะเดินสำรวจบ้านพักขนาดเล็กที่มีข้าวของใช้ครบครัน เเม้จะอยากหนีไปสักแค่ไหน แต่ก็ทำไม่ได้ เธอไม่สามารถปล่อยให้ปัทมาตกอยู่ในอันตรายได้จริงๆ

สองวันต่อมา…….

“วันนี้เข้าไปทำความสะอาดห้องเก็บของให้ฉันด้วยนะ” ปากหนาเอ่ยบอกแม่บ้านของตัวเองที่กำลังทำความสะอาดห้องน้ำอยู่ พร้อมกับใช้มือจัดเนคไทให้เข้าที่ไปพลางๆ

วันนี้เขามีงานต้องไปทำ วันนี้น่าจะลากยาวทั้งวัน ใบหน้าสวยได้ยินแบบนั้นก็รีบพยักหน้ารับ ดวงตากลมโตลอบสังเกตุเจ้านายจำเป็นอยู่ตลอดเวลา หัวใจดวงเล็กเริ่มรู้สึกมีความหวัง หากจอห์นกำลังจะออกไปข้างนอกนั่นหมายความว่าวันนี้เธอจะมีโอกาสได้เข้าไปในห้องทำงานของเขา….

“ค่ะ” คนตัวเล็กตอบกลับ ก่อนจะยืนจ้องหน้าหล่อแบบนั้น พร้อมกับสมองที่ขบคิดอะไรบางอย่าง จนเผลอเหม่อออกมา

“มีอะไรหรือเปล่า?” จอห์นที่สังเกตุเห็นเหมือนแม่บ้านคนใหม่มีอะไรจะพูดก็ไม่รอช้าที่จะถามออกไป

“เอ่อ วันนี้ให้ทำความสะอาดห้องทำงานเลยไหมคะ”

“อืม อยากทำก็ทำ” ร่างสูงตอบกลับอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก ก่อนจะเดินไปหยิบนาฬิกามาสวมใส่บนข้อมือตามปกติ

ในขณะที่น้ำตาลได้แต่ทำสีหน้าพึงพอใจอยู่ในใจของตัวเองเงียบๆ ภาวนาให้อีกคนออกไปจากห้องเร็วๆ เธอจะได้หายใจหายคอได้สะดวกมากขึ้น ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้คนตัวสูง ไม่รู้ทำไมหญิงสาวถึงได้รู้สึกอึดอัดและหายใจไม่ทั่วท้อง อาจเป็นเพราะเธอไม่ใช่แม่บ้านจริงๆละมั้ง

“ฉันต้องไปแล้ว ถ้าเธอทำงานเสร็จไม่ต้องล็อคห้อง แค่ปิดประตูปกติ มันจะล็อคให้เลยอัตโนมัติ” เสียงทุ้มเอ่ยตอบเมื่อถึงเวลาที่เขาต้องออกไปทำงาน

“ค่ะ คุณจอห์น ขอให้เป็นวันที่ดีนะคะ” ปากเรียวเล็กเอ่ยบอกก่อนจะคลี่ยิ้มให้คนตรงหน้าบางๆ

จอห์นที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ชะงักไปกับรอยยิ้มสวยงามที่เขาเพิ่งจะเคยเห็นบนใบหน้าสวยเป็นครั้งแรก

“อืม เช่นกัน”

ลับหลังจากเจ้าของคอนโดได้ออกไปแล้ว น้ำตาลก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หญิงสาวรีบตรงดิ่งไปยังห้องเก็บของก่อนเป็นอันดับแรก เพราะห้องสุดท้ายที่เธอจะไปทำความสะอาดก็คือ…..ห้องทำงานของเขา

@ห้องเก็บของ

ร่างเล็กปัดกวาดเช็ดถูทุกซอกทุกมุมจนสะอาดเอี่ยมอ่อง กล่องกระดาษที่ถูกบรรจุของใส่เอาไว้ด้านในนับสิบ ถูกเธอยกลงมาและทำการถูชั้นวางของอันใหญ่แบบไม่คิดบ่นอิดออดเลยสักคำ

แม้จะเป็นงานปลอมๆ แต่น้ำตาลก็ตั้งใจทำมันสุดความสามารถ เพราะถึงอย่างไรเธอก็ต้องเป็นแม่บ้านให้แนบเนียนที่สุดเพื่อไม่ให้จอห์นสงสัย

ปัก!

“อ๊ะ” ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากที่เท้าของเธอเผลอเตะเข้าไปยังกล่องกระดาษกล่องหนึ่ง จนมันล้มลงไปบนพื้น ฝาแง้มเปิดออกเพราะแรงกระแทก

“เห้อ ซุ่มซ่ามจังนะ” ปากเล็กบ่นอิดออด เพราะความไม่ระวังของตัวเองทำให้ได้งานเพิ่มขึ้นมา

แต่ถึงแบบนั้นหญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะก้มลงไปนั่งหวังเก็บของในกล่องให้เข้าที่ดังเดิม แต่สายตาเล็กดันเหลือบไปเห็นบางอย่างที่อยู่ในกล่องนั้น ความสงสัยที่มีมากในตอนนี้ทำให้เธอตัดสินใจถือวิสาสะเปิดฝากล่องออกเพื่อดูว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องนั้นคืออะไรกันแน่…..ทำไมมันเหมือน…..

พรึ่บ!

ทันทีที่ฝานั้นถูกเปิดออก ดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัวไปกับสิ่งของที่ได้เห็น แท่งของเล่นผู้ใหญ่สีดำเมี่ยม ขนาดของมันไม่ธรรมดา ทำเอาเธอหัวใจเต้นเร็วผิดจังหวะ รู้สึกไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าจอห์น…..เจ้านายจำเป็นของเธอ

จะมีรสนิยมแบบนี้!!

มือบางใช้นิ้วชี้เกี่ยวสายยาวๆของสิ่งของแปลกประหลาดที่เอาไว้ทรมานผู้หญิงขึ้นมา ก่อนจะโยนมันทิ้งไปในกล่องตามเดิมเมื่อรู้ว่ามันคืออะไร!

“อี๋ หมอนั่นเป็นคนยังไงกันแน่” หญิงสาวเริ่มไม่แน่ใจ ก่อนนั้นเรื่องถุงยางยังพอเข้าใจได้ แต่เรื่องของเล่นพวกนี้มัน…..

“โรคจิต!!”

เต็มกล่อง….แถมบางอย่างก็ทำเอาเธอรู้สึกเสียวท้องน้อยได้เลยนะ

ปึก!

น้ำตาลเลือกที่จะหยุดความฟุ้งซ่านของตัวเองเอาไว้ ก่อนจะจัดการเก็บทุกอย่างเอาไว้ตามเดิม เลิกนึกถึงรสนิยมของเจ้าของห้อง มันผิดที่เธอเองที่ไม่คุ้นชินกับอะไรแบบนี้และเผลอไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย

คิดได้แบบนั้น เท้าเล็กก็ไม่รอช้าที่จะก้าวเท้าไปในห้องทำงานของร่างสูง ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังกล้องวงจรปิดตัวใหญ่ที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าอย่างช่างใจ เธอควรจะจัดการกับมันยังไงดีให้แนบเนียนที่สุด