ตอนที่ 10. โดดเดี่ยว

ตอนที่ 10.โดดเดี่ยว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงนิ้วเรียวยาวเคาะไปบนโต๊ะทำงานสีดำสนิทของอดีตเพื่อนรักอย่างอารมณ์ดี ไม่ถึงสามนาทีหลังจากนั้น ประตูบานหรูก็ถูกผลักเข้ามา พร้อมกับร้อยยิ้มกว้างของหญิงสาวผมบลอนด์ใบหน้าสวยราวกับนางแบบที่ส่งไปให้เจ้าของห้องตรงหน้า

“น่าแปลกใจนะที่เธอมาหาฉัน”มาเฟียหนุ่มไม่รอช้าที่จะเปิดประเด็น หลังจากได้พบหน้ากับเพื่อนรักอดีตคู่นอนของตัวเองที่ไม่ได้เจอกันมานาน

เขาได้ข่าวว่าเมดิสันกับแฟนหนุ่มที่เป็นทหารนั้นรักกันดี แต่ทำไมวันนี้ถึงได้กลับมาหาเขาที่นี่ล่ะ?

ฝ่ายเมดิสันได้ยินแบบนั้นก็ยกยิ้มขึ้นอีกรอบ ก่อนจะผุดลุกขึ้นเดินไปหาร่างสูงที่ตัวเองเคยรู้จักดีทุกซอกทุกมุมด้วยสายตาแห่งความคิดถึง เพราะหลังจากที่เธอมีแฟนเป็นชาวเยอรมัน เธอก็ย้ายไปอยู่กับเขา ไม่ได้กลับมาเจอจอห์นอีกเลยตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

“ฉันนึกว่านายจะคิดถึงฉันซะอีก ไอ้เพื่อนบ้า” แม้ปากจะด่าจะสองมือบางกลับคล้องไปบนคอแกร่งด้วยสีหน้าเย้ายวน

วันคืนที่เคยมีร่วมกันไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำของเธอเลย เมดิสันปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเธอคิดถึงจอห์นอยู่บ่อยครั้ง ในเรื่องอย่างว่า แต่ความรู้สึกอื่นมันไม่มีปนอยู่หรอกนะ เธอกับหมอนี่รู้ไส้รู้พุงกันเยอะเกินไป ไม่มีทางที่จะขยับความสัมพันธ์ไปมากกว่าเพื่อน(นอน) ได้เลยจริงๆ

“นี่เธอกำลังอ่อยฉันเหรอ” เสียงทุ้มตอบกลับเสียงเรียบ ไม่ได้มีความรู้สึกใดๆกับท่าทางยั่วยวนของคนตัวเล็กเลยสักนิด เพราะตอนนี้จอห์นรู้และเข้าใจดีว่าตนเองไม่ได้อยู่ในสถานะที่คิดเรื่องนั้นกับเธอได้

“นายคิดว่าไงล่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งปี นายก็ควรจะคิดถึงฉันบ้างสิ” ใบหน้าสวยยิ้มเยาะหวังแหย่ให้อีกคนตบะแตก แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล เพราะมือหนาเอื้อมมาคว้าแขนเธอออกไปจากคอแกร่งของเขาอย่างรวดเร็ว

“หยุดกวนได้แล้ว ตกลงมาหาฉันมีเรื่องอะไร”

“ชิ! นายก็เป็นแบบนี้ รู้ทันฉันตลอด!” ปากสวยตะโกนว่าอย่างไม่จริงจังนักที่ถูกอีกคนจับได้

“อะๆ เลิกแกล้งแล้วก็ได้ ที่ฉันมาหานายเพราะฉันมีของมาให้”

ฟึ่บ~

การ์ดสีขาวสะอาดถูกยื่นมาอยู่ตรงหน้ามาเฟียหนุ่ม จอห์นเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา ใบหน้าหล่อทำเพียงหยิบการ์ดมาไว้ในมือ ก่อนจะเปิดดูแล้วพบว่ามันคือการ์ดงานแต่งของเมดิสันกับแฟนหนุ่มของเธอ

“ฉันกำลังจะเเต่งงานกับเอ็ดดี้”เมดิสันเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“อืม ยินดีด้วย” อวยพรเสร็จ เท้าหนาก็สาวไปหาโต๊ะทำงาน การ์ดสีขาวถูกวางเอาไว้บนกองเอกสาร ก่อนที่คนตัวโตจะหย่นก้นลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวโปรด

“ทำสีหน้าแบบนั้นคืออะไร? นายจะไม่ไปงานแต่งฉันเหรอ” เมื่อเห็นอีกคนทำหน้าตานิ่งเรียบ เมดิสันก็อดที่จะโมโหไม่ได้ เธอเป็นเพื่อนสนิทเขา เขาควรที่จะแสดงความยินดีออกมามากกว่านี้หรือเปล่า

“ฉันยังไม่ได้พูดว่าจะไม่ไป” จอห์นตอบตามความเป็นจริง เขายินดีกับเธอ นั่นคือเรื่องจริง…..

แต่สิ่งที่ทำให้ร่างสูงรู้สึกแปลกๆขึ้นมาคือคำว่างานแต่ง….ชาตินี้เขาจะได้มีโอกาสเป็นเจ้าบ่าวให้ผู้หฯิงคนไหนบ้างหรือเปล่านะ หรือว่าเขาอาจจะแก่ดายแบบเดียวดาย ท่ามกลางเงินหลายร้อยล้านที่หาเอาไว้แต่เอาไปไม่ได้

“เฮ้ แล้วสีหน้าซังกะตายแบบนี้คืออะไร” มือบางวางลงบนโต๊ะทำงานหรูก่อนจะมองหน้าเพื่อนรักด้วยความฉงน ไม่เข้าใจท่าทางของอีกคนเอาซะเลย

“ฉันแค่……รู้สึกโดดเดี่ยว” เมดิสันชะงักไปเมื่อได้ยินแบบนั้น

สมองน้อยๆพอจะเข้าใจได้ว่าอีกคนกำลังรู้สึกเช่นไร ท่ามกลางความยิ่งใหญ่และการประสบความสำเร็จ บางครั้งการยืนคนเดียวบนแท่นสูงก็ทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บได้ มันไม่แปลกเลย

“นายรู้ใช่ไหม ว่าฉันเคยชอบนาย”

จอห์นนิ่งไปเมื่อได้ยินแบบนั้น ความเงียบของเขาเป็นสิ่งยืนยันว่าเขารู้ว่าเพื่อนสนิทอย่างเมดิสัน เคยชอบเขา ในตอนที่เขาและเธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมากกว่าเพื่อน

“นั่นแหละปัญหาของนาย” ปากเล็กเอ่ยบอก พร้อมกับยืนกอดอก จ้องหน้าหล่อนิ่ง

“อะไร” ปากหนาถามกลับ

“นายรักใครไม่เป็น” สิ้นเสียงประโยคนั้น คนตัวโตก็พูดอะไรไม่ออก

คนที่เก่งกาจในเรื่องการทำงานอย่างเขา แต่กลับไม่เคยมีความรัก เขารักใครไม่เป็นและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักเป็นยังไง….

“เรื่องของเรา….บางครั้งมันอาจจะเป็นไปได้ แต่ติดที่นายรักใครไม่เป็นฉันก็เลยไม่ขอเสี่ยงดีกว่า” เมดิสันเปิดเผยความรู้สึกลึกๆที่ตัวเองเคยมีให้เขาออกไป

ตอนนั้นจอห์นไม่ได้มีท่าทีว่ารู้สึกอะไรกับเธอ หญิงสาวจึงเลือกที่จะตัดใจและพบรักใหม่กับเอ็ดดี้ ในขณะที่เธอและเขายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเคย

“ฉันไม่รู้ว่าความรักเป็นแบบไหนด้วยซ้ำ” มาเฟียหนุ่มเอ่ยบอก ที่ผ่านมานั้นมีแต่ความใคร่ล้วนๆ พ่อแม่เขาตายตั้งแต่ยังเด็ก คนที่เลี้ยงเขาจนโตขึ้นมาได้ก็คืออาของเขา อาดีแลน ที่ไม่ใช่อาแท้ๆ แต่เป็นญาติของพ่ออีกที

เขาจึงไม่รู้ว่าความรักฉันท์ชู้สาว เชิงเสน่หานั่นเป็นแบบไหน….เขาไม่เคยมอบมันให้ใครมาก่อน แม้ตอนนั้นจะรู้ว่าเมดิสันรู้สึกยังไงกับตัวเอง แต่เขาไม่ได้ชอบเธอ นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ร่างสูงรู้

“นายอาจจะยังไม่เจอคนที่ใช่ละมั้ง เอาเป็นว่า ฉันขออวยพร ให้นายเจอคนนั้นเร็วๆ”

“ขอบใจ”

“หึ ไม่อยากจะเชื่อว่านายจะอยากมีความรัก” ใบหน้าสวยตอบกลับพร้อมกับยกยิ้มเอ็นดูคนตรงหน้า

“ฉันรู้สึกแก่” น้อยคนนักที่จอห์นจะเอ่ยปากแสดงความรู้สึกออกไปแบบนี้ ถ้าไม่ใช่คนที่เขาสนิทจริงๆ ตอนนี้เขากำลังรู้สึกแบบนั้นจริงๆ รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะแก่เกินที่จะหาเมียไม่ได้

“ก็จริง ไม่ได้เจอกันตั้งปีเดียว นายดูแก่ขึ้นมากกก” ปากเล็กพูดขึ้นติดกวน มาเฟียหนุ่มได้ยินแบบนั้นก็ทำสีหน้าจะเอาเรื่องใส่เธอ เพราะโดนหลอกด่า

“พูดแบบนี้ระวังงานแต่งไม่ได้จัดนะ”

“นาย! ฮ่าๆๆ ปากคอร้ายนักนะเดี๋ยวนี้”

“หึ”

สี่วันผ่านไป…..

@เพ้นท์เฮ้าส์เบเนดีน

“ถ้าภายในสองวันฉันไม่ได้ข้อมูลที่ต้องการ ฉันจะส่งพี่เธอไปทำงานแบบเดิม” เสียงเข้มยื่นคำขาดไปให้คนตรงหน้าที่มีสีหน้าไม่พอใจฉายออกมาชัดเจน

หลังจากที่ทำงานให้เขามาเกือบอาทิตย์ แต่น้ำตาลกลับไม่ได้ข้อมูลอะไรมาเลย การเข้าถึงตัวจอห์นมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เธอค้นหาข้อมูลในห้องทำงานของเขาทุกซอกทุกมุมแล้ว แต่ไม่เจออะไรที่เกี่ยวข้องกับโฮปเพชรเลยสักนิด

“หมายความว่ายังไง? มันไม่มีข้อตกลงนี้ในสัญญาของเรานะ!” ปากเล็กสวนกลับอย่างไม่ยอม เธอกะไว้แล้วเชียวว่าหลุยส์คงไม่ใจดีกับเธอขนาดนั้นแน่

“หึ เธอลืมไปหรือเปล่า ว่าข้อตกลงของเราสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลานั่นแหละ” ปากหนาตอบกลับมาอย่างเหนือชั้นกว่า

อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะถึงวันที่เจ้าของเพชรจะนำเพชรออกมาขายแล้ว หากเขาได้ข้อมูลมาช้ากว่านี้ เห็นทีเขาคงประมูลไม่ทันไอ้จอห์นแน่ๆ

“ฉันรู้นะว่านายเลว แต่ก็ไม่คิดว่าจะเอาเปรียบผู้หญิงแบบหน้าด้านๆได้ขนาดนี้” ใบหน้าสวยจ้องมองคนที่นั่งเอนหลังพิงกับที่นั่งทำงานด้วยสีหน้าเกลียดชัง

ในเมื่อเธอเองก็ไม่ใช่สายลับ แถมยังทำงานแบบนี้เป็นครั้งแรก ไม่โดนจับได้ตั้งแต่วันแรกก็นับว่าเป็นบุญแค่ไหนแล้ว

“เก็บปากดีๆของเธอเอาไว้ทำอย่างอื่นเถอะนะ เพราะถ้าเธอด่าฉันออกมาอีกคำเดียว ฉันรับรองได้เลยว่าพี่สาวเธอจะได้กลายมาเป็นเมียฉันแบบเต็มตัวแน่!” ดวงคมกริบจ้องมองร่างสวยที่ยืนเม้มปากแน่นอย่างโกรธเคืองเขาด้วยสีหน้าเอาจริง

เธอควรรู้เอาไว้ว่าตอนนี้ใครกำลังเป็นรองอยู่…..การด่าเขาออกมาฉอดๆแบบนั้นไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่เลย

“…..”

“ฉันให้เวลาเธออีกสามวัน ทำยังไงก็ได้เอาข้อมูลมาให้ได้ ถ้าในห้องทำงานไม่มีข้อมูล ก็แปลว่าข้อมูลคงจะอยู่ใกล้ตัวมัน”

ได้ยินแบบนั้น สายลับจำเป็นก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรออก….

“โทรศัพท์” ปากเล็กบ่นพึมพัมออกมา เธอมั่นใจว่าข้อมูลและอีเมลทุกอย่างจะต้องอยู่ในโทรศัพท์เครื่องหรูที่จอห์นชอบพกติดตัวแน่ๆ

แต่ปัญหาของเธอคือ ทำยังไงถึงจะเข้าถึงโทรศัพท์เครื่องนั้นได้ เพราะจอห์นแทบจะไม่วางมันไว้แบบสุ่มสี่สุ่มห้าเลย ของส่วนตัวแบบนั้น….ต้องเป็นคนสนิทมากๆถึงจะได้เฉียดใกล้