All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 41 - Chapter 50

แสงไฟจากตึกสูงข้างนอกลอดผ่านกระจกเข้ามาในห้องนั่งเล่น แพรวพรรณนอนขดตัวอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว ศีรษะหนุนอยู่บนตักของราเมศ เธอซุกหน้าเข้าหาหน้าท้องของเขา มือเล็กกำชายเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาไว้แน่นจนยับยู่ยี่ เหมือนกับว่าถ้าเผลอปล่อยแม้แต่นิดเดียว โลกทั้งใบของเธอจะพังทลายลงไป"เป็นอะไร... ยังสั่นไม่หายเลยนะเรา"เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล ราเมศวางมือหนาลงบนกลุ่มผมนุ่ม ลูบไล้เบาๆ อย่างเป็นจังหวะเพื่อปลอบประโลม สัมผัสที่หนักแน่นของเขาทำให้ความหนาวเหน็บในใจเธอค่อยๆ จางไป"หนูไม่ได้สั่นเพราะกลัวค่ะ...หนูแค่... รู้สึกเหมือนตัวเองเหลือนิดเดียว""เหลือนิดเดียว""ค่ะ..." เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสั่นระริก "ตอนที่คุณลุงพจน์มองมา... หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ฝุ่นผง เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากแม้แต่จะชายตาแล เหมือนเขารังเกียจแม่หนูจนลามมาเกลียดหนูไปด้วย"ราเมศชะงักมือที่ลูบหัว เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยด้วยแววตาดุดันที่แฝงไปด้วยความสงสาร "ฟังพ่อนะแพรว... สายตาพวกนั้นทำอะไรหนูไม่ได้หรอก ถ้าหนูไม่ให้ราคามัน""แต่เขารวยมาก... มีอำนาจมากไม่ใช่เหรอคะถ้าเขารู้ว่าหนูเป็นใคร เขาจะมาพรากหนูไปจากพ่

"ม... ไม่ขนาดนั้นหรอกแพทก็แค่... พ่อเขาอยากให้เก็บไว้เป็นทรัพย์สินน่ะ เราไม่ได้รวยอะไรแบบนั้นหรอก" "ไม่รวยได้ไง Patek รุ่นนี้ราคาพุ่งไปหลักล้านแล้วนะแพรว!มิน่าล่ะ... เราถึงรู้สึกถูกชะตากับเธอจัง ที่แท้เราก็ 'ศีลเสมอกัน' นี่เอง!" แพทหัวเราะร่าเริง ไม่มีความเคลือบแคลงสงสัยเหลืออยู่เลย เพราะในโลกของคุณหนูอย่างแพท การที่เพื่อนจะมีนาฬิกาเรือนละล้านมันเป็นเรื่องสมเหตุสมผล ขอแค่มีที่มาที่ไปรองรับ ซึ่งสตอรี่เจ้าของโรงแรมมันฟังดูหนักแน่นที่สุด "แล้วดูนี่สิ..." ยิหวาไม่ปล่อยให้จังหวะเสีย เธอยกกระเป๋าแบรนด์เนมของตัวเองขึ้นมาโชว์บ้าง "ใบนี้... Celine รุ่นคลาสสิก ฉันก็ได้มาจากอาธนากับอาเมศเหมือนกัน" "เอ๊ะ อาธนา?" แพทหูผึ่งทันที "อาธนา... ใครเหรอ?" "อ๋อ เพื่อนอาราเมศน่ะครอบครัวเราสนิทกัน พ่อของแพรว พ่อของฉัน แล้วก็อาธนา อาเมศ... เขาเป็นแก๊งเพื่อนนักธุรกิจที่กอดคอกันมาตั้งแต่หนุ่มๆ เลยน่ะ" ยิหวาผูกเรื่องได้อย่างแนบเนียน "พวกผู้ใหญ่เขาก็สปอยล์หลานๆ แบบนี้แหละเนอะ แพทก็น่าจะเข้าใจ" "เข้าใจเลย!" แพทพยักหน้าหงึกๆ "คุณพ่อเราก็เหมือนกัน ตอนสอบติดซื้อรถให้คันนึงเลย... พวกคุณอานี่ใจดีกันจังเนอะ" แพทมอง

เสียงเปียโนบรรเลงเพลงแจ๊สเบาๆ คลอเคล้าไปกับบรรยากาศหรูหราของห้องอาหาร 'River Lounge' บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรม The Grand River อาธนา นั่งหัวโต๊ะด้วยท่าทางผ่อนคลาย สวมเสื้อโปโลปลดดูสบายๆ รายล้อมด้วยสามสาว แพรวพรรณ, หญิง และ ยิหวา ที่กำลังเม้าท์มอยกันอย่างออกรส "อาธนาขา... อันนี้อร่อยมาก! อ้าปากเร็วค่ะ อั้ม!" แพรวพรรณจิ้มเนื้อวากิวย่างถ่านชิ้นพอดีคำ ยื่นไปจ่อที่ปากของอาธนาด้วยความสนิทสนม "อั้ม..." ธนาอ้าปากรับเคี้ยวตุ้ยๆ ทำหน้าฟิน "หูยยย... อร่อยจริงด้วย หลานป้อนนี่ยิ่งอร่อย" "งั้นหญิงป้อนบ้าง!" หญิงไม่ยอมน้อยหน้า จิ้มกุ้งล็อบสเตอร์ยัดใส่ปากพ่อตัวเองบ้าง "กินเยอะๆ นะคะป๋า วันนี้ป๋าจ่าย!" "โอ๊ย! ยัยหญิง! กุ้งติดคอ!" ธนาสำลักขำๆ เรียกเสียงหัวเราะครื้นเครงไปทั้งโต๊ะ แพรวพรรณหัวเราะจนตาหยี เธอยื่นมือไปเช็ดมุมปากให้อาธนาอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ทว่า... ภาพความสนิทสนมนั้น กลับถูกมองผ่านสายตาที่สกปรกจากอีกมุมหนึ่งของร้าน ที่โต๊ะโซน VIP ฝั่งตรงข้าม คุณพจน์ เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับ แพท ลูกสาวที่ใบหน้ายังบวมช้ำนิดๆ และต้องใช้ผมปิดแก้มข้างซ้ายเอาไว้ ทันทีที่พจน์เห็นภาพแพรวพรรณกำลังปรนน

"แอร์ห้องนี้มันหนาวไปหรือเปล่า..." ยิหวาลูบต้นแขนตัวเองเบาๆ เสียงกระซิบของเธอทำลายความเงียบในห้องรับรอง หญิงส่ายหน้าช้าๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตู "แอร์ไม่หนาวหรอก... แต่พายุต่างหากที่กำลังจะมา" บนโซฟา แพรวพรรณนั่งกอดเข่าตัวเองแน่น ดวงตาบวมช้ำมองเหม่อลงพื้น อาธนาที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำเพียงลูบกลุ่มผมของเด็กสาวสลับกับตบไหล่เบาๆ ในขณะที่คุณวียืนกอดอกพิงผนังอยู่ริมประตู เคาะปลายนิ้วกับท่อนแขนอย่างคนรอคอย เอี๊ยดดดดด!! เสียงยางรถยนต์บดกับพื้นถนนดังก้องทะลุเข้ามาถึงล็อบบี้ด้านใน ทุกคนในห้องสะดุ้งพร้อมกัน คุณวียืดตัวตรงทันที ปัง! ประตูบานถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนชนผนัง ร่างสูงใหญ่ของราเมศก้าวพรวดเข้ามา เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนออกถึงสามเม็ด หน้าอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงหอบหนัก แววตาดุดันกวาดมองปราดเดียวทั่วห้อง ก่อนจะพุ่งตรงดิ่งมาที่โซฟา "แพรว!" แพรวพรรณสะดุ้งเฮือก เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาที่แดงก่ำของเขา น้ำตาที่เพิ่งแห้งไปทะลักรื้นขึ้นมาอีกรอบ "พ่อ..." ราเมศทิ้งตัวลงตรงหน้าเธอ สองมือหนารวบไหล่บางที่กำลังสั่นเทาไว้แน่น สายตากวาดมองทั่วใบหน้าและลำตัวของเธออย่างร้อนรน "มัน

ภายในรถตู้ Alphard ที่กำลังแล่นฝ่าความมืด หญิงละสายตาจากวิวนอกหน้าต่าง เธอขยับตัวยุกยิก หันไปมองคนเป็นพ่อที่นั่งหลับตาพิงเบาะ นวดคลึงขมับตัวเองอยู่เงียบ ๆ “ป๊า…” ธนาลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม “มีอะไรยัยหญิง ถึงบ้านแล้วค่อยคุยไม่ได้หรือไง ป๊าปวดหัว” “นิดนึงป๊า คาใจอะ…” หญิงขยับเข้าไปใกล้ ลดเสียงลงเหมือนกลัวคนขับรถจะได้ยิน “เรื่องเมื่อกี้… ที่โรงแรม ที่อาเมศพุ่งเข้ามาเหมือนจะฆ่าคนน่ะ” “สายตาที่อาเมศมองแพรว… ท่าทางที่พาแพรวออกไป… มันไม่ใช่แค่ผู้ปกครองห่วงเด็กในปกครองใช่ไหมคะ​ อาเมศรักยัยแพรวแบบผู้หญิงคนหนึ่ง… ใช่ไหมป๊า” ธนาชะงักมือที่กำลังนวดขมับ เขาพรูลมหายใจออกมายาวเหยียดจนไหล่ตกลง ทิ้งแผ่นหลังพิงเบาะอย่างยอมจำนน “แกนี่มัน… สายตาจับผิดระดับสิบจริง ๆ เออ… ป๊าไม่อยากโกหก อาเมศมันรักแพรว… รักมานานแล้ว แล้วก็รักมากด้วย มากจนยอมฉีกหน้าทุกคนที่กล้าแตะต้องเด็กนั่น” หญิงพยักหน้ารับเบา ๆ ไม่ได้มีท่าทีตกใจอย่างที่ธนาคิด “ว่าแล้วเชียว… หญิงตงิด ๆ อาเมศดูร้อนรนแทบเป็นบ้า ปกติคนคูล ๆ แบบนั้นไม่เคยหลุดฟอร์มเลยนะป๊า” “แล้วแกรับได้ไหมล่ะเพื่อนสนิทแก… กำลังจะกลายมาเป็นเมี