All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 41 - Chapter 50

แพรวพรรณกดปุ่มปรับเบาะหนังของรถให้เอนลงเล็กน้อย เธอขยับตัวยุกยิกหาท่าที่สบายที่สุด ความเมื่อยขบจาก กิจกรรม เมื่อช่วงเช้ายังคงทิ้งร่องรอยไว้ทุกครั้งที่ขยับตัว "แน่ใจนะแพท...ว่าจะไม่กลับบ้านจริงๆ ขืนหายไปแบบนี้ ลุงพจน์ไม่ตามอาละวาดบ้านแตกเหรอ" แพทที่นั่งเงียบอยู่นานถอนหายใจยาว เธอเอนหัวพิงกระจกรถ ดวงตาที่ยังบวมช้ำฉายแววเด็ดเดี่ยว "ช่างเขาเถอะแพรว...ขืนเรากลับไปสู้หน้าตอนนี้ เราคงทนมองหน้าพ่อไม่ได้จริงๆ พ่อทำร้ายจิตใจเราเกินไป... ทั้งเรื่องที่ด่าทอแพรว ทั้งเรื่องที่ตบหน้าเรา เราขอถอยออกมาก่อนดีกว่า" "แล้วแพทจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ คืนนี้อะ" ยิหวาที่นั่งอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วถาม "เราคุยกับพี่แบงค์แล้วพี่แบงค์บอกให้ไปอยู่ที่คอนโดพี่เขาก่อนได้ พี่เขาอยู่คนเดียว ห้องกว้างจะตาย แถมปู่ก็รู้ว่าพี่แบงค์เกลียดนิสัยพ่อเราแค่ไหน คงช่วยกันท่าให้เราได้แหละ" "ดีแล้วล่ะ..." เสียงทุ้มเรียบของราเมศดังแทรกขึ้นมา ชายหนุ่มละสายตาจากถนนเหลือบมองกระจกมองหลัง "แบงค์เป็นเด็กดี... อาเคยคุยงานกับเขาอยู่สองสามครั้ง เป็นเด็กหัวสมัยใหม่ ไม่ได้ยึดติดกับเปลือกจอมปลอมเหมือนพ่อเธอ แพทไปอยู่กับพี่เขาก็ปลอดภัยดี อาเห็นด้วย"

"เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง... คุ้มค่ากับที่หนูอดหลับอดนอนปั่นโปรเจกต์ รักษาเกรดมาตลอดทุกเทอมไหมคะป๋า" แพรวพรรณชูหน้าจอมือถือที่โชว์รูปตัวเองสวมชุดครุยให้คนข้างๆ ดูด้วยความภาคภูมิใจ เวลาหลายปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว เด็กสาวกะโปโลในวันนั้นเติบโตเป็นบัณฑิตป้ายแดงที่สวยสะพรั่ง และแน่นอน... รางวัลฉลองเรียนจบสำหรับเด็กเรียนดี ย่อมไม่ใช่อะไรที่ธรรมดา เครื่องบินลำจิ๋วจะค่อยๆ เข้าไปจอดเทียบท่าโป๊ะไม้กลางมหาสมุทรอินเดีย "ถึงแล้ว..." ราเมศปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวออกสองเม็ดเพื่อคลายร้อน ขยับแว่นกันแดดสีชาบนสันจมูก ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับคนข้างกาย แพรวพรรณนั่งแทบไม่ติดเบาะ เธอชะโงกหน้าผากแนบชิดกระจกหน้าต่าง สองตาเป็นประกายวิบวับสู้กับแสงแดดที่สะท้อนผิวน้ำ "สวยมากกกก! พ่อขา! ดูน้ำสิคะ ใสจนเห็นตัวปลาว่ายอยู่ข้างล่างเลย!" "ชอบไหม รางวัลฉลองเรียนจบของหนู" "ชอบที่สุดในโลกเลยค่ะ! ขอบคุณนะคะป๋า..." แพรวพรรณโผเข้ากอดคอเขา ก่อนจะกดจมูกฝังลงบนแก้มสากดัง ฟอด! "ป๋าของหนูใจดีและสายเปย์ที่สุดในสามโลกเลย!" ราเมศหัวเราะในลำคอ ยกมือขึ้นยีผมของเด็กดื้อด้วยความมันเขี้ยว คำว่าป๋าที่เธอเริ่มสรรหามาเรียก

ราเมศขยับตัวคร่อมทับ โน้มใบหน้าลงมาหมายจะสานต่อความเร่าร้อนให้สมกับบรรยากาศที่กำลังเป็นใจขั้นสุด...ทว่า... ฝ่ามือเล็กของแพรวพรรณกลับยกขึ้นมาดันแผงอกเปลือยเปล่าของเขาเอาไว้"เดี๋ยวก่อน... พ่อขา... เดี๋ยวค่ะ หยุดก่อน..."ราเมศชะงัก ลมหายใจร้อนๆที่กำลังเป่ารดซอกคอขาวเนียนสะดุดลงทันที เขาดันตัวขึ้นเล็กน้อย ขมวดคิ้วมองใบหน้าหวานที่ส่ายไปมา"หือ เป็นอะไรแพรว... เปลี่ยนใจเหรอ"เธอกวาดสายตาที่เริ่มตื่นตระหนกมองออกไปรอบๆ ท้องทะเลสีดำสนิทเบื้องหน้าแม้ก่อนหน้านี้ราเมศจะยืนยันหนักแน่นว่าที่นี่คือเกาะส่วนตัว และวิลล่าหลังนี้ก็ตั้งอยู่ปลายสุดของสะพานไม้ ไม่มีใครผ่านมาได้แน่ๆ แต่พอเอาเข้าจริง... ความมืดมิดของท้องทะเลที่ไร้ขอบเขต กลับทำให้เธอเริ่มระแวงขึ้นมาดื้อๆ"พ่อคะ...มัน... จะไม่มีคนเห็นพวกเราจริงๆ ใช่มั้ยคะ""ไม่มีหรอกแพรววิลล่าหลังนี้ส่วนตัวที่สุดในมัลดีฟส์แล้วนะ พ่อเหมาโซนนี้ไว้หมดแล้ว พนักงานก็สั่งห้ามเข้ามา... ไม่มีใครหน้าไหนเข้ามาเห็นหรอกน่า""แต่ว่า..." แพรวพรรณกัดริมฝีปาก สายตาล่อกแล่กมองไปที่ขอบฟ้าไกลๆ ซึ่งมีแสงไฟดวงเล็กๆ วูบวาบจากเรือประมงและเรือลำอื่นลอยลำอยู่"สมัยนี้เทคโนโลยีมันน่

"ลุกขึ้นมาสิแพรว..." เขาตบหน้าตักตัวเองเบาๆ "มานั่งตรงนี้... พ่ออยากเห็นผลงานดีไซน์ของหนูชัดๆ ตอนที่มันกำลังขยับ" แพรวพรรณยันกายลุกขึ้น ผมยาวสลวยเคลียแก้มแดงปลั่ง เธอยิ้มยั่วก่อนจะคลานเข่าเข้าไปหา วางสองมือลงบนหน้าขาแกร่ง ก้าวขาเรียวข้ามเอวสอบแล้วค่อยๆ ทิ้งสะโพกลงนั่งคร่อมทับ "อื๊ออ..." เธอครางในลำคอเมื่อร่องสวาทที่ฉ่ำเยิ้มสัมผัสกับความร้อนระอุที่ตั้งตระหง่านรออยู่ "ใจเย็นๆ... อย่าเพิ่งกลืนเข้าไป" ราเมศจับเอวคอดของเธอไว้แน่น "บดก่อน... ถูไถให้พ่อดูก่อน" แพรวพรรณขยับสะโพกหมุนวนตามคำสั่ง จงใจใช้กลีบเนื้อที่เปียกชุ่มถูไถไปกับส่วนหัวบานหยัก แจ๊ะ... แจ๊ะ... "อ๊า... พ่อขา... มันลื่นไปหมดแล้ว..." หน้าอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นรอยตัดลูกไม้สีดำสั่นไหวล่อสายตา ยอดถันสีสดชูชันดุนดันเนื้อผ้า "สวย... แม่'เอ๊ย สวยชิบหาย..." ราเมศคำรามลึก เขาเชิดหน้าขึ้นงับหัวนมที่ยื่นมารอตรงหน้าเต็มแรง จ๊วบ! "อ๊ายย! พ่อ! ซี๊ดดด!" เธอแอ่นอกเข้าหาปาก มือเล็กขยุ้มไหล่กว้างจนเล็บจิกเนื้อ "เสียว... อื๊อ... พ่อดูดแรงอีก..." ยิ่งบดข้างล่าง ข้างบนยิ่งเสียว... ลิ้นร้อนรัวตวัดเลียยอดอกสลับกับขอบผ้าลูกไม้สากๆ ขณะที่มือ

"อูย..." ร่างเล็กใต้ผ้าห่มนวมขยับตัวมุดหนีแสงแดด ก่อนจะนิ่วหน้า เอื้อมมือลงไปกุมเอวตัวเอง "ระบม... ระบมไปหมดเลย... พ่อคนบ้า..." เตียงฝั่งข้างๆ ยุบฮวบลงมาพร้อมกับเสียงทุ้มกลั้วหัวเราะ "บ่นอะไรแต่เช้าหืม... คนเก่งของพ่อ" ราเมศในกางเกงว่ายน้ำขาสั้นเปียกชุ่ม ทิ้งตัวลงมาสวมกอด หยดน้ำเย็นๆ จากแผงอกแกร่งหยดรดผิวเนียนจนเธอสะดุ้ง "ตื่นได้แล้วคุณผู้หญิง สายแล้วเดี๋ยวตลาดวายนะ" "ตลาดอะไรกันคะ ที่นี่เกาะส่วนตัวนะ..." แพรวพรรณหลับตาบ่นอู้อี้ "หนูลุกไม่ไหวแล้ว... ขาเปลี้ยสั่นไปหมดแล้วเนี่ย ฝีมือพ่อทั้งนั้นแหละ" "โอ๋ๆ... พ่อขอโทษครับ" เขาก้มลงหอมแก้มฟอดใหญ่ ลูบกลุ่มผมยุ่งเหยิงของเธอเบาๆ "แต่พ่อมีรางวัลปลอบใจนะ รับรองว่าหนูต้องชอบ ลุกไปล้างหน้าเร็ว" "ไม่เอา... จะนอน..." เธอพลิกตัวหนี "ถ้าไม่ลุก... พ่อจะอุ้มไปโยนลงสระทั้งที่โป๊ๆ แบบนี้นะ" เขาสอดแขนเข้าใต้ข้อพับเข่า ทำท่าจะยกขึ้นจริงๆ "พ่ออออ!" แพรวพรรณดีดตัวลุกพรวดแล้วทรุดลงไปกุมสะโพก " "โอ๊ย ใจร้าย! ทำหนูเจ็บแล้วยังจะมาแกล้งอีก!" ราเมศหัวเราะร่วน ประคองร่างเล็กขึ้นมา "ไม่แกล้งแล้วครับ... ไปดูที่สระว่ายน้ำสิ พ่อสั่งของดีไว้ให้" แพรวพรรณในชุ