All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 51 - Chapter 60

"แพรว... บ่ายสามแล้วนะ ลุกไปดำน้ำกัน"แรงเขย่าเบาๆ ที่หัวไหล่พร้อมเสียงทุ้มคุ้นหู ทำเอาร่างเล็กที่ม้วนตัวกลมอยู่ใต้ผ้าห่มขยับหนี แพรวพรรณครางอู้อี้ในลำคอ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง"อื้อ... ไม่เอา... แพรวง่วง...""ไหนเมื่อเช้าบ่นอยากไปดูหอย ดูปะการังไงครับ พ่อเตรียมชุดว่ายน้ำไว้ให้แล้วเนี่ย ลุกเร็ว" ราเมศดึงผ้าห่มร่นลง เผยให้เห็นไหล่เนียนที่มีรอยแดงจางๆ"ไม่ไปแล้ว..." เธอส่ายหน้าทั้งที่ยังหลับตา พลิกตัวกลับมาซุกหน้าลงกับหมอน "หนูระบมไปหมดแล้ว พ่อเล่นกระแทกหนูทั้งบนเตียงทั้งในสระขนาดนั้น จะเอาแรงที่ไหนไปว่ายน้ำคะ""โธ่... นิดเดียวเอง ไปแช่น้ำทะเลเดี๋ยวก็สดชื่น""หนูดูของพ่อไปแล้วไงคะ...อันเบ้อเริ่มเทิ่ม จุกจนไม่อยากไปดูหอยที่ไหนแล้ว... ขอนอนต่อนะคะ ค่อยตื่นไปดินเนอร์ทีเดียวเลย... น้าาาา ผัวขา..."เสียงหวานอ้อนทำเอาราเมศที่เตรียมจะดึงตัวเธอลุกขึ้นถึงกับชะงัก เขาถอนหายใจยิ้มๆ ยอมลูบหัวคนขี้เซาแต่โดยดี"ขี้โกงนี่นา เอาคำนี้มาอ้อน... ก็ได้ครับ งั้นนอนต่อเถอะ แต่ตอนเย็นต้องแต่งตัวสวยๆ นะ พ่อจองโต๊ะดินเนอร์ริมหาดไว้... ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด"แสงอาทิตย์ยามเย็นเปลี่ยนท้องฟ้าเป็นสีส้มอมชมพู ราเมศยืนล้ว

"ดอกลิลลี่ที่แจกันกลางล็อบบี้... กลีบเริ่มช้ำแล้วนะคะคุณวี" แพรวพรรณหยุดยืนอยู่หน้าแจกันดอกไม้สายตากวาดมองอย่างละเอียด มือเรียวที่สวมแหวนทองคำขาววงเกลี้ยงขยับจัดปกเสื้อสูทกางเกงสีครีมเข้ารูปของตัวเองเบาๆ "แพรวไม่อยากให้แขกเห็นของมีตำหนิตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามา สั่งเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" "รับทราบค่ะท่านรอง" คุณวี เลขาธิการและผู้จัดการทั่วไปที่เดินเยื้องอยู่ด้านหลัง ก้มหน้าจดบันทึกลงแท็บเล็ตทันที "เดี๋ยววีจะกำชับหัวหน้าแม่บ้านให้เพิ่มรอบตรวจเช็คให้ถี่ขึ้นค่ะ" "ขอบคุณค่ะ... แล้วความเรียบร้อยของห้องจัดเลี้ยงสัมมนาบ่ายนี้ล่ะคะ" "ทีมงานสแตนด์บายพร้อมแล้วค่ะ ท่านรองจะเข้าไปตรวจดูหน้างานเลยไหมคะ" "ไปค่ะ" แพรวพรรณในวัยยี่สิบสามปีเดินนำหน้าด้วยท่วงท่ามั่นใจ ไร้เค้าโครงนักศึกษาสาวใสซื่อคนเดิม บริเวณมุมพักผ่อนหลังเสาหินอ่อน "เห็นเดินคอตั้งหน้าเชิดมาโน่นไหมพวกแก... สั่งงานคุณวีไฟแลบเลยนะ" พนักงานต้อนรับหญิงคนหนึ่งเบ้ปาก พลางหยิบลิปสติกสีสดขึ้นมาเติม "หมั่นไส้ชะมัด ก็แค่ลูกเลี้ยง... ทำตัวกร่างยังกับเป็นเจ้าของโรงแรม" "เบาๆ สิพวกเธอ เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้า" ซูเปอร์ไวเซอร์ห้องอาหารปรามเบ

แกร๊กเสียงหัวเข็มขัดหนังแบรนด์หรูถูกปลดออกด้วยมือเรียว แพรวพรรณในชุดสูทสีครีมสุดเนี้ยบทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าบนพรม แทรกกายอยู่ระหว่างหว่างขาของราเมศที่กำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้"แพรว..." ราเมศครางกระเส่า ฝ่ามือวางแหมะลงบนศีรษะทุยที่รวบผมตึงเป็นหางม้า สอดนิ้วสางผมเบาๆ "แน่ใจนะว่าจะทำตรงนี้ อีกสิบนาทีเลขาหน้าห้องอาจจะเคาะเรียกไปประชุมแล้วนะ""สิบนาทีก็เหลือเฟือค่ะ...หนูขอ กิน หน่อยนะคะท่านประธาน... หนูอยากได้พลังงาน อยากรู้ว่า... 'แท่งพลังงาน' ของเจ้าของโรงแรมตัวจริงน่ะ รสชาติจะเด็ดแค่ไหน"รอยยิ้มยั่วยวนจุดขึ้นบนมุมปากเล็ก มือบางรูดซิปกางเกงสีเข้มลงจนสุด ใช้นิ้วชี้เกี่ยวขอบชั้นในร่นลงไปตามหน้าขา ปลดปล่อยความเป็นชายที่กำลังขยายตัวคับตึงออกมาแท่งเนื้อสีเข้มดีดขึ้นมาชี้หน้าเธอทันที"โห... ท่านประธานขา..." เธอแกล้งทำตาโต ช้อนตามองคนบนเก้าอี้ "งานบริหารยุ่งขนาดนี้... ทำไม 'น้องชาย' พ่อยิ่งขยันขันแข็งสู้มือแพรวขนาดนี้คะเนี่ย""ก็เพราะมีเลขาจอมยั่วมานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหว่างขานี่ไงล่ะ..." ราเมศกัดฟัน ขยับสะโพกแอ่นความเป็นชายเข้าหาใบหน้าสวย "อย่ามัวแต่พูดแพรว... อมมันเข้าไป พ่อปวดจนจะระเบิดอยู่แล

ติ๊ด... แกร๊ก!ประตูของคอนโดหรูชั้น 45 เปิดออก ราเมศถอดสูทตัวนอกพาดแขน ก่อนจะหันมารับกระเป๋าถือจากแพรวพรรณที่เดินกะเผลกตามเข้ามาด้วยสภาพแทบหมดแรง"เฮ้อ..."ท่านรองประธานคนเก่งที่เพิ่งยืนฟาดฟันกับบอร์ดบริหารเมื่อช่วงบ่าย ตอนนี้กลายร่างเป็นลูกแมวหมดแรง เธอทิ้งตัวลงนั่งแหมะบนโซฟาเบดตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น เตะรองเท้าส้นสูงแบรนด์ดังออกจากเท้าอย่างไม่ไยดี"เมื่อย... เมื่อยขาจะหลุดแล้วพ่อ..." เธอครางอู้อี้ ซบหน้าลงกับหมอนอิงราเมศยิ้มขำ วางกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วเดินกลับมาคุกเข่าลงบนพรมตรงหน้าเธอ มือหนาช้อนข้อเท้าเล็กขึ้นมาวางทาบหน้าตักตัวเอง"ไหนดูซิ... แดงเถือกเลยเห็นไหม" หัวแม่มือคลึงเบาๆ ลงบนรอยแดงช้ำบริเวณส้นเท้าและปลายนิ้ว "บอกแล้วไงว่าให้ใส่คู่ที่ส้นเตี้ยกว่านี้หน่อย... คู่นี้มันสูงปรี๊ดเลยนะแพรว""ก็มันสวยนี่คะ...ใส่แล้วขาดูยาว ดูสง่า... เวลาพรีเซนต์งานจะได้ดูน่าเชื่อถือ ข่มตาลุงไกรสรให้หงอได้ไง""แต่แลกมาด้วยการเดินขากะเผลกกลับบ้านเนี่ยนะ..." ราเมศส่ายหน้า บีบจมูกรั้นๆ ของเธอด้วยความมันเขี้ยว "สมน้ำหน้า... นั่งรอตรงนี้นะ ห้ามลุกไปไหน เดี๋ยวพ่อมา"ราเมศลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ แพรวพร

ณ ไซต์งานรีโนเวท ชั้น G (หลังจากที่ราเมศลากแพรวพรรณออกไป)ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ก่อสร้างชั่วขณะ ทิ้งไว้เพียงฝุ่นละอองที่ลอยคว้างและกลิ่นอายความมาคุที่ ราเมศ ทิ้งไว้กวิน สถาปนิกหนุ่มยืนเกาหัวแกรกๆ มองตามหลังบานประตูลิฟต์ที่ปิดสนิทไปแล้วด้วยความงุนงง ในมือยังถือกาแฟค้างอยู่"เฮ้ย... กูทำไรผิดวะ"กวินหันมาถามเพื่อนสนิทอย่าง แบงค์ ที่ยืนล้วงกระเป๋ามองเหตุการณ์อยู่ข้างๆ"กูแค่คุยเรื่องงาน... แล้วก็ชวนไปกินข้าวตามมารยาท... ทำไมท่านประธานแกมองกูเหมือนจะสั่งเก็บวะไอ้แบงค์? หรือกูไปทุบเสาบ้านแก?"แพท ที่ยืนอยู่ข้างๆ แบงค์ ยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองดัง เพี้ยะ!"โอ๊ยยย! ตายๆๆ ยัยแพท! ปากพาซวยแท้ๆ!"เธอทำหน้าเหมือนคนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมปิดแก๊สที่บ้าน แต่หนักกว่านั้นคือเธอลืมไปสนิทว่า คุณอา ของเธอนั้น ไม่ใช่แค่พ่อธรรมดาๆ"ลืมไปได้ยังไงเนี่ย..." แพทบ่นพึมพำ หน้าซีดเผือด"ลืมไปได้ไงว่าอาเมศหวงแพรวยิ่งกว่าจงอางหวงไข่... แถมไอ้ที่เราแซวว่า เคมีเข้ากัน เหมาะสมกัน เนี่ย... มันไปเหยียบตาปลาแกเข้าเต็มๆ!""เหยียบตาปลา" กวินขมวดคิ้ว "หมายถึงไงแพท ก็แกเป็นพ่อ... พ่อก็ต้องหวงลูกสาวเป็นธรรมดาป่ะ แต่นี่หวงร