Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

ครืด... เสียงมอเตอร์ประตูรั้วอัลลอยด์หน้าคฤหาสน์ของราเมศเลื่อนเปิดออกช้าๆ รถเบนซ์ เอส-คลาส สีดำเงาวับแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขบันไดหินอ่อน "พวกแกถอยไปอยู่หลังบ้านให้หมด ไม่เรียกไม่ต้องออกมา" ราเมศเอ่ยปากไล่เด็กรับใช้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ดวงตาคมกริบที่จ้องมองไปที่รถคันนั้นทำเอาคนงานรีบก้มหน้าเดินเลี่ยงออกไปทันที เขายืนกอดอกอยู่บนขั้นบันไดบนสุด สวมเพียงเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมคอและกางเกงสีดำ ข้างกันนั้นมีธนายืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่เงียบๆ แววตาหลังกรอบแว่นของคนขี้เล่นบัดนี้เย็นเฉียบไม่แพ้เจ้าของบ้าน ประตูรถฝั่งผู้โดยสารเปิดออก แพทก้าวลงมาเป็นคนแรก รอยช้ำบนแก้มซ้ายของเธอยังเห็นเด่นชัดแม้จะพยายามใช้เครื่องสำอางปกปิด เธอรีบเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่ง แล้วประคองร่างของชายชราผมขาวให้ก้าวลงมายืนบนพื้น เจ้าสัวเกรียงไกรกำไม้เท้าหัวมังกรในมือแน่น มือที่เหี่ยวย่นสั่นเทาขณะกวาดสายตามองคฤหาสน์หลังใหญ่โตโอ่อ่า ก่อนจะช้อนตาขึ้นสบกับชายหนุ่มรุ่นลูกที่ยืนค้ำหัวอยู่บนบันได "สวัสดีครับ... คุณอาเกรียงไกร" ราเมศเอ่ยทักทาย ยกมือไหว้ขึ้นจรดหน้าอกตามมารยาทสังคมเป๊ะๆ แต่ฝ่าเท้ากลับไม่ขยับลงไปต้อนรับแม

แฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานถูกราเมศดันออกไปให้พ้นทาง เขาเอนแผ่นหลังพิงเก้าอี้ตัวใหญ่ แพรวพรรณนั่งซ้อนอยู่บนตัก ใบหน้าหวานซบลงกับแผงอกที่คุ้นเคย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รับเอากลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ประจำตัวเขาเข้าปอด มือหนาของราเมศวางลงบนเรือนผมยาวสลวย ลูบไล้แผ่วเบาเป็นจังหวะ "ยังร้องอยู่อีกเหรอ... หืม" ราเมศก้มหน้าลงถามเสียงนุ่ม นิ้วหัวแม่มือเชิดคางมนขึ้นมาแล้วเกลี่ยคราบน้ำตาที่ยังเปรอะเปื้อนแก้มใสออกให้อย่างเบามือ "ไหน... เมื่อกี้ใครเก่งฉอดๆ ใส่ท่านเจ้าสัวซะหน้าหงาย ทำไมตอนนี้กลับมากลายเป็นเด็กขี้แยไปได้ล่ะ" แพรวพรรณสูดจมูกฟุดฟิด ช้อนดวงตาที่ยังแดงช้ำและรื้นไปด้วยน้ำใสๆ ขึ้นมองคนตัวโต "ก็มันอดไม่ได้นี่คะ... พอทุกอย่างมันจบลงแล้ว พอเขาเดินหันหลังกลับไป มันก็... ใจหายแปลกๆ" "เสียใจเหรอที่ไล่เขาไป" "เปล่าค่ะ... ไม่ได้เสียใจเลยสักนิดหนูแค่โล่งใจ... แล้วก็ดีใจที่ตัวเองเลือกถูก" ท่อนแขนเรียวตวัดกอดรอบเอวของเขาแน่นขึ้น ซุกหน้าลงกับอกกว้างอีกครั้ง "ยังไงหนูก็ไม่ไปอยู่กับเขาอยู่แล้ว... ที่นี่คือบ้านของแพรวนี่คะ" แพรวพรรณผละใบหน้าออกมา กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องทำงานที่เธอคุ

ติ๊ด... แกร๊ก! คีย์การ์ดสีดำแตะหน้าประตู ยังไม่ทันที่ไฟสีเขียวจะสว่างเต็มที่ บานประตูของห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ปัง! "อ๊ะ! พ่อ..." แพรวพรรณหลุดเสียงอุทานเมื่อแผ่นหลังบางถูกดันไปกระแทกกับบานประตูที่เพิ่งปิดสนิทลง ราเมศไม่ปล่อยให้เธอตั้งตัว เขาสอดมือเข้าท้ายทอย ล็อกปลายคางมนไว้ แล้วโน้มใบหน้าลงมาบดขยี้ริมฝีปากอิ่มอย่างหิวกระหาย "อื๊อ..." เด็กสาวครางประท้วงในลำคอเมื่อปลายลิ้นสอดแทรกเข้ามาเกี่ยวพัน ลมหายใจของทั้งคู่รดรินใส่กันจนแยกไม่ออกว่าเสียงหอบนั้นเป็นของใคร มือหนาของราเมศไม่ได้หยุดนิ่ง เขาลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งผ่านเสื้อผ้าที่เริ่มหลุดลุ่ย ปลายนิ้วเกี่ยวกระดุมเม็ดบนออกอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นเนินอกขาวที่มีรอยจูบสีกุหลาบจางๆ จากฝีมือเขาเมื่อคืน "ใจเย็น... แฮ่ก... พ่อขา... ใจเย็นๆ ก่อน..." "เย็นไม่ไหวแล้วแพรว...หนูยั่วพ่อมาตลอดทาง... รู้ตัวไหม" พูดจบเขาก็ก้มลงฝังจมูกโด่งเป็นสันที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่ม "อ๊า... พ่อ... ตรงนั้น..." แพรวพรรณเชิดหน้าขึ้นหลับตาพริ้ม สองมือเปลี่ยนจากผลักไสเป็นสอดเข้าไปขยุ้มผมรองทรงของเขาแน่น อารมณ์ที่ถูกปลุกปั่นมาตั้งแต่

“เกาะแน่น ๆ… ไปที่โซฟากัน” ราเมศกระซิบเสียงพร่าชิดใบหู เขาสอดแขนช้อนใต้สะโพกกลม ยกตัวแพรวพรรณขึ้นอุ้มโดยที่ส่วนล่างยังคงเชื่อมต่อกันแพรวพรรณตวัดเรียวขารัดเอวของเขาไว้แน่น สองแขนเล็กโอบรอบคอ ฝังใบหน้าลงกับไหล่กว้าง ชายหนุ่มก้าวยาว ๆ ผ่านทางเดินมุ่งหน้าสู่ห้องนั่งเล่น ตุบ… ราเมศทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเขาเอนแผ่นหลังกว้างพิงพนัก วางท่อนแขนพาดไปกับขอบโซฟาปล่อยให้คนตัวเล็กนั่งทับเบียดร่องกลีบลงมาเต็มแรง “อื๊อออ… พ่อขา…” แพรวพรรณหลุดครางท่อนเอ็นดันเข้าไปลึกกว่าเดิมจนหน้าท้องของเธอแนบชิดกับลอนกล้ามท้องของเขา หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมอยู่ตรงหน้า… ล่อตาล่อใจคนมองจนต้องกลืนน้ำลาย ราเมศเลิกคิ้ว แววตาคมกริบแฝงความท้าทาย ฝ่ามือลูบไล้บีบคลึงสะโพกนิ่ม “ไหน… คนเก่งบอกว่าไปดูคลิปมาลองทำให้พ่อดูหน่อยสิ… ว่าหนูเรียนอะไรมาบ้าง” “ท้าหนูเหรอคะ…ได้เลย… เดี๋ยวหนูจะบริการให้พ่อร้องไม่ออกเลยคอยดู” แพรวพรรณทิ้งน้ำหนักลงไปจนสุด แล้วร่อนเอวบดหมุนวนเป็นวงกลมช้า ๆ… เน้น ๆ…ให้ผนังเนื้อนุ่มด้านในเสียดสีกับแก่นกายของเขาที่อยู่ในรูคับแคบ “ซี๊ดดด… แพรว…” ราเมศเผลอเชิดหน้าขึ้น สูดปากดังลั่น การถูกบดคลึงช้า ๆ มันสร้างแ

"อือ..." เสียงครางอู้อี้ดังขึ้น แพรวพรรณขยับตัวยุกยิกในตอนเช้าแต่ทันทีที่ขยับตัว... "โอ๊ย..." เด็กสาวหลุดปากร้อง หน้าเหยเก มือเล็กเอื้อมไปกุมสะโพกตัวเองทันที "เป็นไงบ้าง...เจ็บเหรอ?" แพรวพรรณปรือตาขึ้นช้าๆ สบเข้ากับดวงตาคมกริบของ คุณพ่อ ที่ควบตำแหน่ง สามี ซึ่งกำลังมองมาด้วยความเป็นห่วง "เจ็บค่ะ...ระบมไปหมดทั้งตัวเลย... แพรวรู้สึกเหมือนกระดูกจะหลุดออกจากกันให้ได้" "ก็เมื่อคืนเล่นท่ายากซะขนาดนั้น..." ราเมศหัวเราะ ในลำคอ นึกไปถึงบทรักอันดุเดือดที่ระเบียงและโซฟาเมื่อคืน "พ่อยั้งมือไม่ทัน... ขอโทษนะ" "ไม่เป็นไรค่ะ...มันคุ้ม... สนุกดีออก" "ยังจะมาปากดีอีกวันนี้นอนพักไปเลยนะ ไม่ต้องไปมหาลัย สภาพนี้เดินไม่ไหวแน่" "แต่ว่า... แพรวมีคลาส..." "ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพ่อจัดการเอง" ราเมศเอี้ยวตัวไปหยิบโทรศัพท์ของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง กดเข้าไลน์แล้วพิมพ์ข้อความส่งหายิหวาทันที ( 'ยิหวา... วันนี้แพรวไม่สบาย คงไม่ได้เข้าไปเรียนนะ ฝากลาอาจารย์ให้ด้วย ขอบใจมาก อาเมศ' ) ไม่ถึงสามวินาที ยิหวาก็ส่งสติกเกอร์รูปแมวตาโตตกใจกลับมา ตามด้วยข้อความที่ทำเอาราเมศต้องส่ายหน้า ( 'รับทราบค