All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 11 - Chapter 20

ราเมศทิ้งตัวพิงเก้าอี้เขาหลับตาลงพยายามขับไล่ภาพสัมผัสเมื่อครู่ออกไปจากหัว แต่มันกลับยิ่งชัดเจน กลิ่นตัวของแพรวพรรณยังอบอวลอยู่ที่จมูก รอยอุ่นๆ บนตักที่เธอนั่งทับเมื่อครู่ยังไม่จางหายไปไหน ร่างกายของชายวัยสี่สิบสามปีที่เคยควบคุมได้ทุกอย่าง ตอนนี้กลับสั่นเทิ้มด้วยความต้องการ "บ้าเอ๊ย..." เขาสบถออกมาแผ่วเบาพลางเอื้อมมือไปคว้าแก้ววิสกี้ก้นแก้วขึ้นมากระดกจนหยดสุดท้ายไหลลงคอ รสขมจัดของมันช่วยเรียกสติได้เพียงชั่วครู่ ก่อนที่ความร้อนรุ่มจะพุ่งกลับมาใหม่ เขากำลังกลัว... กลัวว่าถ้าเผลอปล่อยใจอีกนิดเดียว เขาจะกลายเป็นเสือที่ขย้ำ ลูกแกะ ที่ตัวเองเลี้ยงมากับมือ ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูที่คุ้นเคยดังขึ้น ราเมศตีหน้าขรึมเป็นปกติที่สุดก่อนจะอนุญาต ป้าแจ่มเดินเข้ามาพร้อมถาดชาร้อนที่มีควันลอยกรุ่น กลิ่นคาโมมายล์หอมจางๆ แทรกผ่านกลิ่นแอลกอฮอล์ในห้องทำงาน "ดึกแล้วนะคะคุณท่าน... รับชาร้อนๆ สักหน่อยไหมคะ จะได้หลับสบายขึ้น" ราเมศเงยหน้ามองหญิงชราที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่จำความได้ เขาพยักหน้าช้าๆ "ขอบใจมากนะป้า... วางไว้เถอะ" ป้าแจ่มวางถ้วยชาลง แต่เธอยังนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาที่ผ่านโลกมามากจ้องมองเจ้า

"ดูสิแพรว... รอยพวกนี้ พ่อเป็นคนทำเองกับมือ" นิ้วหัวแม่มือหนาเกลี่ยไรผมที่ชื้นเหงื่อออก ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปหยุดอยู่ที่จุดกึ่งกลางกายสาว ราเมศจ้องมองความบอบช้ำที่ตัวเองทิ้งไว้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวงแหน กลีบเนื้อนุ่มนิ่มบัดนี้บวมเป่งและขึ้นสีแดงก่ำ คราบเลือดพรหมจรรย์สีสดไหลซึมมาผสมกับน้ำรักจนเปรอะเปื้อนโคนขาขาวผ่อง "อือ... พ่อขา อย่ามอง..." แพรวพรรณครางประท้วงเบาๆ พยายามจะหุบขาหนีด้วยความเขินอาย "หนู... หนูอาย มันน่าเกลียด" "น่าเกลียดตรงไหน?" เขาถามเสียงพร่าพลางกดปลายนิ้วลงบนความนุ่มหยุ่นที่แดงช้ำนั่นแผ่วเบา "สวยจะตาย... ทั้งแดง ทั้งฉ่ำ... ของหนูสวยที่สุด" "อึ่ก!" แพรวพรรณสะดุ้งเฮือก หน้าท้องเกร็งกระตุกจนเห็นกล้ามเนื้อบางๆ แอ่นสะโพกขึ้นรับสัมผัสร้อนจากปลายนิ้วโดยอัตโนมัติ ความแสบแปลบจากแผลสดแล่นริ้วขึ้นมา แต่ความเสียวซ่านที่ยังตกค้างอยู่ในกระแสเลือดกลับรุนแรงกว่า "พ่อ... อ๊ะ... อย่ากดตรงนั้น..." "เจ็บเหรอ?" ราเมศชะงักมือทำท่าจะถอนออก แต่เธอกลับรีบตะครุบข้อมือหนาไว้แน่น "ไม่... ไม่เชิงเจ็บค่ะ..." เธอกัดริมฝีปากจนเจ่อ มองเขาด้วยสายตาที่แทบจะหลอมละลาย "มัน... มันวูบวาบ พ่อขา..

ราเมศวางร่างที่สั่นเทาและอ่อนปวกเปียกของแพรวพรรณลงบนเตียงอย่างเบามือ เขาจ้องมองผลงานของตัวเองที่ปรากฏอยู่บนผิวขาวด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งหวงแหนและสะใจ ดูสิ... รอยพวกนี้กูเป็นคนทำเองกับมือ "นอนนิ่งๆ อย่าเพิ่งดิ้น" เสียงทุ้มสั่งนุ่มๆ ก่อนที่เขาจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานนักเขาก็กลับออกมาพร้อมกะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูสีขาวที่ชุ่มน้ำอุ่น เขาขยับมานั่งลงข้างเตียง บรรจงซับไปตามผิวเนื้อที่ชื้นเหงื่อและคราบร่องรอยของบทเรียนเมื่อครู่ "อือ... พ่อขา... มันเย็น..." แพรวพรรณครางงัวเงีย พยายามขยับขาหนีสัมผัสเปียกชื้นนั้น "อยู่นิ่งๆ สิแพรว เดี๋ยวก็ไม่สบายตัวหรอก" ราเมศดุเบาๆ แต่แววตากลับอ่อนโยนผิดกับตอนที่เขา ‘กระแทก’ เธอหน้ากระจกเมื่อครู่ มือหนาเช็ดซับไปตามซอกคอ เนินอกที่ยังมีรอยแดงจางๆ และหน้าท้องที่เกร็งกระตุกน้อยๆ แพรวพรรณปรือตามองเขาอย่างสำรวจ ผู้ชายคนนี้... เมื่อกี้เพิ่งจะดุร้ายเหมือนเสืออยู่เลย ทำไมตอนนี้กลับมาอ่อนโยนได้ขนาดนี้กันนะ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังถูกหลอมละลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า "พ่อ..." เธอเรียกเสียงแผ่ว เอื้อมมือไปคว้าข้อมือหนาที่กำลังเช็ดแขนให้ "ตอนนี้... เราเป็นอะไ

ตึก ตึก ตึกเสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วล็อบบี้เงียบเชียบตอนเที่ยงคืน ร่างในชุดเดรสสีแดงโอนเอนเหมือนนกปีกหัก จนกระทั่งวงแขนกว้างของราเมศคว้าหมับเข้าที่เอวคอดก่อนที่หน้าสวยๆ นั่นจะทิ่มพื้น"อาเมศขา... หญิงม่ายมาววว... หญิงเดินไหว... จริงๆ นะ"กลิ่นไวน์ฉุนกึกพุ่งเข้าจมูกราเมศจนเขาต้องเบือนหน้าหนี มือปลาหมึกของหญิงเลื้อยขึ้นไปพันรอบคอเขาแน่น ซุกหน้าลงกับไหล่จนเครื่องสำอางเปื้อนเสื้อสูท"หญิง... ยืนดีๆ อาหนัก" ราเมศดุเสียงต่ำ พยายามแกะข้อมือเล็กออกจากคอ "อาธนาหายไปไหนเนี่ย"แพรวพรรณยืนพิงเสาหินอ่อนอยู่ห่างออกไปสามก้าว เธอไม่ได้เข้าไปช่วย แต่ยืนกอดอกนิ่ง ขบกรามจนเป็นสันนูนเมาเหรอ? เหอะ... เมาหรืออยากจะสิงร่างเขากันแน่ ทุเรศที่สุด"บ่นอะไรอยู่คนเดียวฮึ ยัยตัวแสบ"สัมผัสหนักๆ วางลงบนหัวก่อนจะโยกจนผมยุ่ง แพรวสะดุ้งสุดตัว หันไปมองค้อนใส่เจ้าของมือใหญ่ที่เดินมาซ้อนหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้"อาธนามารับลูกสาวอาสักทีเถอะค่ะ โน่น... เลื้อยเป็นงูเหลือมแล้ว เก็บด่วนค่ะ ก่อนจะปีนขึ้นไปขี่คอพ่อของแพรว"ธนาหัวเราะร่วน มองลูกสาวตัวเองที่กำลังนัวเนียเพื่อนรักแล้วยักไหล่ "ยัยหญิงนี่มันได้แม่ม

"ปั๊ก"เสียงหัวไม้กระทบลูกกอล์ฟดังสนั่นลั่นแฟร์เวย์ ราเมศค้างวงสวิงไว้ในท่าจบที่นิ่งสนิท สายตาจ้องมองลูกสีขาวที่พุ่งแหวกอากาศไปตกลงตรงกึ่งกลางสนามอย่างแม่นยำ"โห... ฝีมือไม่ตกเลยนี่หว่าไอ้เมศ" ธนาที่ยืนกอดอกดูอยู่ข้างๆ แซวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มกวนๆ "สงสัยช่วงนี้มี กำลังใจ ดีจัด ลูกพุ่งแรงเชียวมึง""กำลังใจบ้าอะไรของมึง ก็แค่ซ้อมปกติ" ราเมศเก็บไม้ ปั้นหน้านิ่งเหมือนไม่คิดอะไร แต่สายตาเจ้ากรรมกลับลอบมองไปทางรถกอล์ฟที่จอดอยู่ใต้ต้นจามจุรีใหญ่ทางนั้น... แพรวพรรณในชุดโปโลสีขาวกับกระโปรงสั้นสีพาสเทลขยับหมวกแก๊ปให้เข้าที่ ผิวขาวละเอียดของเธอสะท้อนแสงแดดจนราเมศรู้สึกแสบตา... และเสียวกระสันขึ้นมาดื้อๆ เมื่อนึกถึงรอยนิ้วมือของเขาที่ยังฝากไว้บนผิวเนียนนั้น"ลูกสาวเราสองคนนี่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยว่ะดูสิ ยัยหญิงพ่นไฟใส่ยัยแพรวไม่หยุดแล้วนั่น""อืม... ก็ดีแล้ว เด็กๆ เขาจะได้มีเพื่อน" ราเมศตอบสั้นๆ ในใจกลับภาวนาไม่ให้แพรวพรรณหลุดอาการอะไรแปลกๆ ออกมาต่อหน้าคนช่างสังเกตอย่างธนารถกอล์ฟของสองสาว"แกดูคนนี้สิแพรว! นี่ไมเคิล หล่อป่ะล่ะคนนี้เจอกันตอนปาร์ตี้ที่ลอนดอน เป็นนายแบบด้วยนะยะ หุ่นนี่... ซี้ดดดม