All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 11 - Chapter 20

คันข้างใน... คำพูดตรงๆ ดิบๆ นั่นทำเอาสติของราเมศขาดลงทันที เขารู้ดีว่าความหมายของมันคืออะไร มันคือสัญชาตญาณความต้องการที่เธอกำลังสับสน และเขาก็คือคนเดียวที่ดับไฟนี้ได้ "แพรว... อย่าพูดแบบนี้..." "ช่วยหนูนะ... นะคะพ่อ..." เธอกระซิบเสียงพร่า พลางคว้ามือหนาของเขาไปวางแปะลงบนหน้าท้องน้อยของตัวเอง กดฝ่ามือเขาให้แนบแน่นลงไปหาความร้อนรุ่มใต้ร่มผ้า "ทำให้มันหายที... หนูจะขาดใจตายอยู่แล้ว... อื้อ..." เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาทันทีที่มือเขาแตะโดนจุดไวต่อความรู้สึกผ่านเนื้อผ้ากางเกงนอน ราเมศตัวสั่นเทิ้ม เขากำลังสู้กับปีศาจในใจอย่างหนัก ถ้าเขาล่วงเกินมากกว่านี้... เขาคงกลายเป็นไอ้แก่หัวงูที่เอาเปรียบลูกตัวเองจริงๆ "มัดจำใช่ไหม..." ราเมศพึมพำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดจนดูน่ากลัว "คะ...?" "อยากได้มัดจำนักใช่ไหม... ได้! พ่อจัดให้!" เขาไม่รอให้เธอตั้งตัว มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวแรงๆ จนร่างเล็กปะทะอกแกร่ง แล้วก้มลงบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วงทันที! ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างรุนแรง ดูดดึงลิ้นเล็กจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าอายดังก้องไปทั่วห้องนอน "อืื้อออ... อึก..."

ราเมศทิ้งตัวพิงเก้าอี้เขาหลับตาลงพยายามขับไล่ภาพสัมผัสเมื่อครู่ออกไปจากหัว แต่มันกลับยิ่งชัดเจน กลิ่นตัวของแพรวพรรณยังอบอวลอยู่ที่จมูก รอยอุ่นๆ บนตักที่เธอนั่งทับเมื่อครู่ยังไม่จางหายไปไหน ร่างกายของชายวัยสี่สิบสามปีที่เคยควบคุมได้ทุกอย่าง ตอนนี้กลับสั่นเทิ้มด้วยความต้องการ "บ้าเอ๊ย..." เขาสบถออกมาแผ่วเบาพลางเอื้อมมือไปคว้าแก้ววิสกี้ก้นแก้วขึ้นมากระดกจนหยดสุดท้ายไหลลงคอ รสขมจัดของมันช่วยเรียกสติได้เพียงชั่วครู่ ก่อนที่ความร้อนรุ่มจะพุ่งกลับมาใหม่ เขากำลังกลัว... กลัวว่าถ้าเผลอปล่อยใจอีกนิดเดียว เขาจะกลายเป็นเสือที่ขย้ำ ลูกแกะ ที่ตัวเองเลี้ยงมากับมือ ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูที่คุ้นเคยดังขึ้น ราเมศตีหน้าขรึมเป็นปกติที่สุดก่อนจะอนุญาต ป้าแจ่มเดินเข้ามาพร้อมถาดชาร้อนที่มีควันลอยกรุ่น กลิ่นคาโมมายล์หอมจางๆ แทรกผ่านกลิ่นแอลกอฮอล์ในห้องทำงาน "ดึกแล้วนะคะคุณท่าน... รับชาร้อนๆ สักหน่อยไหมคะ จะได้หลับสบายขึ้น" ราเมศเงยหน้ามองหญิงชราที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่จำความได้ เขาพยักหน้าช้าๆ "ขอบใจมากนะป้า... วางไว้เถอะ" ป้าแจ่มวางถ้วยชาลง แต่เธอยังนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาที่ผ่านโลกมามากจ้องมองเจ้า

"สวย..." ราเมศพึมพำพลางแทรกตัวลงมาทาบทับ ผิวเนื้อร้อนผ่าวแนบสนิทไปทุกสัดส่วน เขาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มจนเกิดรอยรักสีกุหลาบ มือหนาเคล้นคลึงหน้าอกอวบอิ่มอย่างรุนแรงตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "อ๊ะ... พ่อขา... เสียว... หนูเสียว..." "เสียวแค่กับพ่อใช่ไหม... หื้ม" เขาถามย้ำพลางเลื่อนมือลงไปยังจุดอ่อนไหวที่เปียกเยิ้มรออยู่แล้ว "แค่พ่อ... อื๊อออ!" นิ้วแกร่งสะกิดเขี่ยเม็ดเสียวจนเธอกระตุกเกร็ง ราเมศจับขาเรียวแยกออกกว้าง เขาแทรกกายเข้าสู่กลางกายสาว จับส่วนหัวที่ร้อนจัดถูไถกับปากทางรัก "มันจะเจ็บนะ... เชื่อพ่อ ทนอีกนิดเดียว" "พ่อขา... เข้ามาเลย... หนูอยากเป็นของพ่อ..." ราเมศกัดฟัน ค่อยๆ กดส่วนหัวเข้าไปในช่องทางที่คับแคบและปิดสนิท ความบริสุทธิ์ของเธอตอดรัดเขาแน่นจนปวดหนึบไปหมด "อึ่ก... แน่นชิบ..." "เจ็บ! พ่อขาหนูเจ็บ!" แพรวพรรณหน้าเหยเก จิกเล็บลงบนไหล่แกร่ง น้ำตาซึม "มันฉีก... ฮือ..." "ชูว์... ไม่ร้องนะคนดี เก่งมาก..." ราเมศกดจูบปลอบประโลมพลางดันสะโพกเข้าไปรวดเดียวจนสุดทาง ปึ้ก! "อร๊ายย...พ่อ​ ฮึ่ก...เจ็บบ" เยื่อบางๆ ขาดสะบั้น เลือดสีแดงไหลซึมออกมา แพรวพรรณตัวสั่นสะท้าน ความเจ็บจี๊ดแล่นพล่า

"อืื้อออ... อึก... พ่อขา... ใหญ่... มันใหญ่จนจุก..." แพรวพรรณจิกเล็บลงบนต้นแขนแกร่งจนห้อเลือด หน้าเหยเกด้วยความคับแน่นที่เกินจะรับไหว "ซี๊ดดด... แพรว... อย่าเกร็ง... ผ่อนคลายหน่อยลูก..." เขาครางต่ำ พยายามจะอ่อนโยนแต่ความแน่นตอดของเธอทำให้เขาปวดหนึบไปหมด ราเมศต้องหยุดค้างไว้ครึ่งทางเพื่อให้ร่างกายเธอปรับตัว "ช้าๆ นะคะพ่อขา... อ๊ะ... เจ็บ... แต่มัน... อูยยย..." "ดีไหม รู้สึกถึงตัวตนของพ่อไหม?" เขาเริ่มโยกสะโพกเนิบนาบ... ดึงออกจนเกือบสุด แล้วดันกลับเข้าไปใหม่จนมิดโคน จังหวะที่ช้าแต่หนักแน่นทำให้ความใหญ่โตครูดผ่านผนังเนื้ออ่อนที่บอบช้ำ ตับ... ตับ... ตับ... เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องห้องนอนที่มืดสลัว ราเมศมองใบหน้าสวยที่บิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านสลับเจ็บระบม... นี่คือภาพที่เขาอยากเห็นมาตลอดหลายปี "อ๊า... พ่อขา... ลึก... โดนตรงนั้น... อื๊อออ!" "ตรงนี้เหรอ?" เขากดเน้นที่จุดกระสันลึกข้างใน แล้วบดคลึงสะโพกวนเป็นวงกลมย้ำๆ "ใช่ค่ะ! ตรงนั้น! อ๊ายย! พ่อขา... เสียว... แพรวรักพ่อ... รักของพ่อที่สุดเลย!" คำบอกรักห้วนๆ ที่มาพร้อมแรงกระตุกเกร็งทำเอาสติราเมศขาดผึง เขาไม่สนความเจ็บของเธออีกต่อไ

ราเมศวางร่างที่สั่นเทาและอ่อนปวกเปียกของแพรวพรรณลงบนเตียงอย่างเบามือ เขาจ้องมองผลงานของตัวเองที่ปรากฏอยู่บนผิวขาวด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งหวงแหนและสะใจ ดูสิ... รอยพวกนี้กูเป็นคนทำเองกับมือ "นอนนิ่งๆ อย่าเพิ่งดิ้น" เสียงทุ้มสั่งนุ่มๆ ก่อนที่เขาจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานนักเขาก็กลับออกมาพร้อมกะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูสีขาวที่ชุ่มน้ำอุ่น เขาขยับมานั่งลงข้างเตียง บรรจงซับไปตามผิวเนื้อที่ชื้นเหงื่อและคราบร่องรอยของบทเรียนเมื่อครู่ "อือ... พ่อขา... มันเย็น..." แพรวพรรณครางงัวเงีย พยายามขยับขาหนีสัมผัสเปียกชื้นนั้น "อยู่นิ่งๆ สิแพรว เดี๋ยวก็ไม่สบายตัวหรอก" ราเมศดุเบาๆ แต่แววตากลับอ่อนโยนผิดกับตอนที่เขา ‘กระแทก’ เธอหน้ากระจกเมื่อครู่ มือหนาเช็ดซับไปตามซอกคอ เนินอกที่ยังมีรอยแดงจางๆ และหน้าท้องที่เกร็งกระตุกน้อยๆ แพรวพรรณปรือตามองเขาอย่างสำรวจ ผู้ชายคนนี้... เมื่อกี้เพิ่งจะดุร้ายเหมือนเสืออยู่เลย ทำไมตอนนี้กลับมาอ่อนโยนได้ขนาดนี้กันนะ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังถูกหลอมละลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า "พ่อ..." เธอเรียกเสียงแผ่ว เอื้อมมือไปคว้าข้อมือหนาที่กำลังเช็ดแขนให้ "ตอนนี้... เราเป็นอะไ