All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 31 - Chapter 40

บรรยากาศตอนเย็นหน้าตึกคึกคักไปด้วยเหล่านักศึกษา แพท ยืนกอดหนังสือเรียนเล่มหนา สายตาจับจ้องไปที่กลุ่มเพื่อนใหม่... แพรวพรรณ และ ยิหวา ที่กำลังยืนหัวเราะร่าเริงอยู่ริมฟุตบาท วันนี้ ราเมศ ติดประชุมด่วนจึงมารับไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ปล่อยให้ลูกสาวต้องเคว้งคว้าง รถตู้ Alphard สีขาวแล่นเข้ามาจอดเทียบท่า ประตูสไลด์ไฟฟ้าเปิดออกอัตโนมัติ เผยให้เห็นชายวัยกลางคนท่าทางใจดีในชุดลำลองราคาแพง... อาธนา นั่งยิ้มแฉ่งอยู่ข้างใน โดยมีลูกสาวตัวดีอย่าง หญิง นั่งโบกมือหยอยๆ อยู่ข้างๆ "ยัยแพรว! ยัยยิหวา! ขึ้นรถเร็ว! หิวไส้กิ่วแล้วเนี่ย!" หญิงตะโกนเรียกเพื่อนเสียงใส "คุณอาธนา!" แพรวพรรณฉีกยิ้ม เธอไม่รอช้า วิ่งถลาเข้าไปที่รถตู้ ยกมือไหว้อาธนาอย่างอ่อนน้อมแต่สนิทสนม "สวัสดีค่ะอาธนา! วันนี้มารับเองเลยเหรอคะ หล่อจัง!" "แน่นอนสิ... อาต้องมาคุมยัยลิงพวกนี้หน่อย เดี๋ยวหนีเที่ยว" ธนาหัวเราะ เอื้อมมือมาลูบหัวแพรวพรรณด้วยความเอ็นดูเหมือนลูกในไส้ "ไปๆ ขึ้นรถ ยิหวาด้วยลูก วันนี้อาเลี้ยงไม่อั้น! ป๋าเมศมันฝากบัตรเครดิตมาแล้ว รูดให้ยับ!" "เย้! รักอาธนาที่สุด!" ยิหวากระโดดตามขึ้นไปบนรถ เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่เต็มไปด้วยค

"แอร์ห้องนี้มันหนาวไปหรือเปล่า..." ยิหวาลูบต้นแขนตัวเองเบาๆ เสียงกระซิบของเธอทำลายความเงียบในห้องรับรองหญิงส่ายหน้าช้าๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตู "แอร์ไม่หนาวหรอก... แต่พายุต่างหากที่กำลังจะมา"บนโซฟา แพรวพรรณนั่งกอดเข่าตัวเองแน่น ดวงตาบวมช้ำมองเหม่อลงพื้น อาธนาที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำเพียงลูบกลุ่มผมของเด็กสาวสลับกับตบไหล่เบาๆ ในขณะที่คุณวียืนกอดอกพิงผนังอยู่ริมประตู เคาะปลายนิ้วกับท่อนแขนอย่างคนรอคอยเอี๊ยดดดดด!!เสียงยางรถยนต์บดกับพื้นถนนดังก้องทะลุเข้ามาถึงล็อบบี้ด้านใน ทุกคนในห้องสะดุ้งพร้อมกัน คุณวียืดตัวตรงทันทีปัง!ประตูบานถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนชนผนัง ร่างสูงใหญ่ของราเมศก้าวพรวดเข้ามา เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนออกถึงสามเม็ด หน้าอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงหอบหนัก แววตาดุดันกวาดมองปราดเดียวทั่วห้อง ก่อนจะพุ่งตรงดิ่งมาที่โซฟา"แพรว!"แพรวพรรณสะดุ้งเฮือก เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาที่แดงก่ำของเขา น้ำตาที่เพิ่งแห้งไปทะลักรื้นขึ้นมาอีกรอบ"พ่อ..."ราเมศทิ้งตัวลงตรงหน้าเธอ สองมือหนารวบไหล่บางที่กำลังสั่นเทาไว้แน่น สายตากวาดมองทั่วใบหน้าและลำตัวของเธออย่างร้อนรน"มันทำอะไรหนู! เจ็บตรงไหน

ครืด...เสียงมอเตอร์ประตูรั้วอัลลอยด์หน้าคฤหาสน์ของราเมศเลื่อนเปิดออกช้าๆ รถเบนซ์ เอส-คลาส สีดำเงาวับแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขบันไดหินอ่อน"พวกแกถอยไปอยู่หลังบ้านให้หมด ไม่เรียกไม่ต้องออกมา"ราเมศเอ่ยปากไล่เด็กรับใช้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ดวงตาคมกริบที่จ้องมองไปที่รถคันนั้นทำเอาคนงานรีบก้มหน้าเดินเลี่ยงออกไปทันที เขายืนกอดอกอยู่บนขั้นบันไดบนสุด สวมเพียงเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมคอและกางเกงสีดำ ข้างกันนั้นมีธนายืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่เงียบๆ แววตาหลังกรอบแว่นของคนขี้เล่นบัดนี้เย็นเฉียบไม่แพ้เจ้าของบ้านประตูรถฝั่งผู้โดยสารเปิดออก แพทก้าวลงมาเป็นคนแรก รอยช้ำบนแก้มซ้ายของเธอยังเห็นเด่นชัดแม้จะพยายามใช้เครื่องสำอางปกปิด เธอรีบเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่ง แล้วประคองร่างของชายชราผมขาวให้ก้าวลงมายืนบนพื้นเจ้าสัวเกรียงไกรกำไม้เท้าหัวมังกรในมือแน่น มือที่เหี่ยวย่นสั่นเทาขณะกวาดสายตามองคฤหาสน์หลังใหญ่โตโอ่อ่า ก่อนจะช้อนตาขึ้นสบกับชายหนุ่มรุ่นลูกที่ยืนค้ำหัวอยู่บนบันได"สวัสดีครับ... คุณอาเกรียงไกร"ราเมศเอ่ยทักทาย ยกมือไหว้ขึ้นจรดหน้าอกตามมารยาทสังคมเป๊ะๆ แต่ฝ่าเท้ากลับไม่ขยับลงไปต้อนรับแม้แต่ก้าวเดียว

ติ๊ด... แกร๊ก!คีย์การ์ดสีดำแตะหน้าประตู ยังไม่ทันที่ไฟสีเขียวจะสว่างเต็มที่ บานประตูของห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรงปัง!"อ๊ะ! พ่อ..."แพรวพรรณหลุดเสียงอุทานเมื่อแผ่นหลังบางถูกดันไปกระแทกกับบานประตูที่เพิ่งปิดสนิทลง ราเมศไม่ปล่อยให้เธอตั้งตัว เขาสอดมือเข้าท้ายทอย ล็อกปลายคางมนไว้ แล้วโน้มใบหน้าลงมาบดขยี้ริมฝีปากอิ่มอย่างหิวกระหาย"อื๊อ..."เด็กสาวครางประท้วงในลำคอเมื่อปลายลิ้นสอดแทรกเข้ามาเกี่ยวพัน ลมหายใจของทั้งคู่รดรินใส่กันจนแยกไม่ออกว่าเสียงหอบนั้นเป็นของใคร มือหนาของราเมศไม่ได้หยุดนิ่ง เขาลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งผ่านเสื้อผ้าที่เริ่มหลุดลุ่ย ปลายนิ้วเกี่ยวกระดุมเม็ดบนออกอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นเนินอกขาวที่มีรอยจูบสีกุหลาบจางๆ จากฝีมือเขาเมื่อคืน"ใจเย็น... แฮ่ก... พ่อขา... ใจเย็นๆ ก่อน...""เย็นไม่ไหวแล้วแพรว...หนูยั่วพ่อมาตลอดทาง... รู้ตัวไหม"พูดจบเขาก็ก้มลงฝังจมูกโด่งเป็นสันที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่ม"อ๊า... พ่อ... ตรงนั้น..." แพรวพรรณเชิดหน้าขึ้นหลับตาพริ้ม สองมือเปลี่ยนจากผลักไสเป็นสอดเข้าไปขยุ้มผมรองทรงของเขาแน่นอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่นมาตั้งแต่ในรถทำให้เธอใจกล้าขึ้

"ไประเบียงกัน..."เขากระชับวงแขนที่รองรับสะโพกกลมกลึงไว้แน่นขึ้น ช้อนตัวแพรวพรรณลุกจากโซฟาทั้งที่ท่อนเอ็นยังคาร่องกลีบ สองขาเรียวของเด็กสาวตวัดรัดเอวแน่น สองแขนกอดรัดรอบคอ ฝังหน้าลงกับไหล่เมื่อเขาพาเธอก้าวเดินดุ่มๆ ตรงไปยังประตูกระจกบานเลื่อนครืด...ทันทีที่มือหนาเลื่อนเปิดประตูกระจกออก ลมก็พัดเข้ามาปะทะผิวกายที่กำลังชื้นเหงื่อ แพรวพรรณสะดุ้ง ขนลุกซู่ไปทั้งตัวราเมศพาเธอหลบมุมเข้าไปในเงามืดที่เป็นจุดอับสายตา แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเด็กสาวถูกดันให้แนบชิดกับผนัง ข้างหน้าคือราวระเบียงมองเห็นแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนที่กว้างสุดลูกหูลูกตา"หนาวไหม..." ราเมศกระซิบถามเสียงพร่าชิดใบหู ขณะที่ท่อนล่างยังคงบดเบียดท่อนเอ็นเข้าหาความนุ่มนิ่มที่ตอดรัดเขาไม่หยุด"หนาวค่ะ...แต่... ตื่นเต้นมากกว่า สูงจังเลยค่ะพ่อ... แพรวเสียวไปหมดแล้ว""เสียวเพราะสูง... หรือเสียวเพราะพ่อทำกันแน่"ราเมศยิ้มร้ายกาจเขาดันตัวประชิด จับเรียวขาข้างหนึ่งของเธอยกขึ้น ก่อนจะจงใจถอนสะโพกออกช้าๆ แล้วดันส่วนหัวบานถูไถไปตามกลีบเนื้อที่กำลังฉ่ำเยิ้ม"อ๊ะ... ทั้งสองอย่างค่ะ...แต่พ่อ... ทำให้หนูเสียวได้มากกว่าวิวพวกนี้