Todos los capítulos de ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Capítulo 31 - Capítulo 40

ราเมศ นอนตะแคงอยู่บนเตียง สวมเพียงกางเกงนอนขายาว เปลือยท่อนบนอวดแผงอกแกร่งที่มีรอยเล็บจางๆ ฝีมือคนข้างกาย แขนข้างหนึ่งหนุนศีรษะ อีกข้างโอบกอดร่างเล็กของ แพรวพรรณ ที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมอกเขาแพรวพรรณสวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาเพียงตัวเดียว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นสบู่ของเขาโอบล้อมตัวเธอไว้ เธอวางมือเล็กๆ ทาบลงบนอกซ้ายของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะ"ยังไม่หลับอีกเหรอ...""ยังค่ะ... มันแปลกที่แล้วก็... มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย""หืม คิดเรื่องอะไร เรื่องเกรด หรือเรื่องที่พ่อดุเมื่อเย็น" เขาแหย่เล่นแพรวพรรณส่ายหน้าช้าๆ กับอกเขา เธอเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งที่ค้างคาใจมาทั้งวัน"พ่อขา... วันก่อนที่คณะ... หนูเจอคนคนนึง"น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของเธอทำให้ราเมศหยุดมือที่ลูบหัว "ใคร ผู้ชายเหรอ""ไม่ใช่ค่ะ... ผู้หญิง""เขาชื่อ 'แพท'... เรียนอยู่ภาคอินเตอร์คณะเดียวกัน... นามสกุลเดียวกับพ่อแท้ๆ ของหนู""หนูเห็นเขาเดินลงมาจากรถสปอร์ตคันหรู... มีคนขับรถเปิดประตูให้ แต่งตัวสวยตั้งแต่หัวจรดเท้า เพื่อนฝูงล้อมหน้าล้อมหลัง... ดูเป็นคุณหนูผู้เพียบพร้อม สว่างไสวไปหมด""หน้าเขา... คล้ายหนูเลยค่ะพ่

"อืื้อออ... พ่อขา... อึดอัด... มันตึง..." แพรวพรรณนิ่วหน้า มือจิกผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อความใหญ่โตแทรกผ่านเข้ามาทีละนิด ขยายช่องทางเธอจนตึงเปรี๊ยะ "ผ่อนคลายหน่อยคนดี... อย่าเกร็ง..." ราเมศหยุดค้างไว้ครึ่งทาง ก้มลงดูดดึงยอดอกผ่านสาบเสื้อเชิ้ตที่แหวกออก เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ "จ๊วบ... อ๊า... พ่อ... เสียว..." เมื่อเธอเริ่มคลายตัว ราเมศก็ดันสะโพกเข้าไปรวดเดียวจนสุดด้าม ปึ้ก! "โอ๊ย! จุก! พ่อขาจุก!" แพรวพรรณผวาเฮือก หน้าท้องเกร็งกระตุก มันลึก... ลึกมาก ลึกจนชนมดลูก "ชูว์... เดี๋ยวก็หาย..." ราเมศกอดเธอแน่น แช่กายค้างไว้ให้เธอปรับตัว เขารู้สึกได้ถึงผนังเนื้อนุ่มที่ตอดรัดตัวตนของเขาตุบๆ... มันอุ่น มันนุ่ม และมันเป็นของเขาคนเดียว "ดีไหม..." เขาถามชิดใบหู "ดีค่ะ... อุ่น... เต็มไปหมดเลยขยับสิคะ... คุณพ่อ" ราเมศเริ่มขยับสะโพกถอนออกเกือบสุด แล้วกระแทกกลับเข้าไปเนิบนาบ ตับ... ตับ... ตับ... เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังตับ "อ๊ะ... อ๊า... พ่อขา... เสียว... ท้องน้อยมันวูบ..." "เสียวตรงไหน... ตรงนี้เหรอ..." ราเมศบดคลึงส่วนปลายเข้ากับจุดกระสันด้านใน ย้ำๆ ซ้ำๆ จนแพรวพรรณร้องเสียงหลง "ใช่! ตรงนั้น!

ก่อนจะใส่... ราเมศแกล้งจับท่อนเอ็นร้อนผ่าวฟาดเบาๆ ลงบนร่องสวาทที่ชุ่มฉ่ำไม่ด้วยน้ำลายและน้ำเสียว แปะ... แปะ... "อ๊ะ! พ่อขา... อย่าแกล้ง...ซี๊ดดด" แพรวพรรณครางประท้วง ความร้อนจากท่อนเอ็นที่ฟาดผ่านรอยแยกทำเอาเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว "หืม... แค่นี้ก็แฉะจนจะท่วมเตียงแล้วนะ" ราเมศจ่อส่วนหัวที่แดงก่ำเข้าที่ปากทางรักที่เปียกโชกจากการโดนเลียเมื่อครู่ "เตรียมตัวนะ... พ่อจะใส่ให้มิดด้ามเลย" "ใส่เลยค่ะ... แรงๆ... อ๊า!" ปึ้ก!! ราเมศกดสะโพกกระแทกพรวดเดียวเข้าไปจนสุดทาง! "กรี๊ดดดด จุก พ่อขาหนูจุก" แพรวพรรณหน้าเชิด เสียงหลง ความยิ่งใหญ่ที่เข้ามาแทนที่ลิ้นมันเติมเต็มจนแน่นขนัด ผนังเนื้อนุ่มตอดรัดท่อนเนื้อถี่รัว "ซี๊ดดด... เสียว... เสียวชิบหายเลยแพรว..." ราเมศครางต่ำ ซบหน้าลงกับแผ่นหลังเนียน "ตอดพ่อแรงมาก... จะรีดพ่อให้ตายเลยหรือไง" "ขยับ... พ่อขา... ขยับแรงๆ เลย..." เมื่อได้รับคำสั่ง ราเมศก็ไม่ปรานี เขาจับเอวคอดไว้มั่นแล้วเริ่มซอยสะโพกเข้าใส่ถี่ยิบ จังหวะจากด้านหลังทำให้ท่อนเนื้อร้อนทะลวงเข้าไปได้ลึกกว่าเดิม หน้าขาแกร่งกระทบแก้มก้นนุ่มดังสนั่น ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่น

เคร้ง! เคร้ง! เสียงตะหลิวกระแทกกระทะเหล็กดังระงมแข่งกับเสียงจอแจของนักศึกษานับร้อย ไอกระเทียมเจียวผสมกลิ่นพริกแกงกะเพราลอยคลุ้งจนแสบจมูก แพรวพรรณเบียดตัวผ่านฝูงชนที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่ตรงกลางโรงอาหาร มือหนึ่งพัดวีหน้าตัวเองแรงๆ อีกมือคว้าแขนยิหวาไว้ไม่ให้หลง "โอ๊ย... คนล้านแปด จะได้กินกี่โมงเนี่ยแก ร้อนจนเครื่องสำอางจะละลายหมดแล้ว" ยิหวาบ่นอุบพลางปาดเหงื่อที่ขมับ "รู้งี้ฝากยัยจอยซื้อขึ้นไปกินบนตึกเย็นๆ ดีกว่า" "เอาน่า... กินที่นี่แหละ ได้อารมณ์เด็กมหาลัยดีออก" แพรวพรรณหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชะงักฝีเท้าเมื่อสายตาไปสะดุดเข้ากับร่างระหงที่ดู ผิดที่ผิดทางอย่างแรง ตรงหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำเจ้าดัง... แพท ยืนเลิ่กลั่กอยู่ท่ามกลางคิวที่ยาวเหยียด เธอสวมชุดนักศึกษาที่ตัดเย็บเนี๊ยบกริบ มือหนึ่งกอดกระเป๋าแบรนด์เนมหรูแนบอก อีกข้างกำแบงก์พันสีเทาไว้แน่นจนยับย่น ใบหน้าสวยหวานที่มักจะดูมั่นใจ บัดนี้กลับฉายแววตระหนกขั้นสุด "เอาเส้นไร! ต้มยำน้ำใสหรือน้ำข้น! ใส่เครื่องในมั้ย! เร็วๆ หน่อยหนู คิวหลังเขารอ!" เสียงป้าคนขายตะโกนแหวผ่านช่องส่งอาหาร "เอ่อ... คือ... แพท... แพทขอแบบ..." แพทอึกอัก สายตามอ

ขณะที่สามสาวกำลังก้าวลงบันไดหน้าตึกคณะ แสงแดดสีทองยามเย็นพาดผ่านใบหน้าที่ยิ้มแย้มของแพทจนดูสว่างไสว "งั้นพรุ่งนี้เราไปกันนะ สัญญาแล้วนะ ห้ามเบี้ยวแพทเด็ดขาด!" "จ้ะๆ สัญญา" แพรวพรรณยิ้มขำ พลางมองท่าทางเหมือนเด็กได้ของเล่นของคนตรงหน้า "เดี๋ยวพรุ่งนี้พาไปลองข้าวมันไก่เจ้าดัง รับรองว่าแพทจะลืมอาหารเหลาที่บ้านไปเลย" "โอเค! ดีล!" แพทชูนิ้วก้อยขึ้นมา "ยิหวาก็ต้องไปด้วยนะ ห้ามอ้างว่าไดเอทด้วย!" "ค่าคุณหนู... เรื่องกินขอให้บอก ยิหวาคนนี้พร้อมบวกเสมอ" ยิหวาส่ายหน้าขำๆ บรื้น... เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นหูทำให้แพรวพรรณชะงัก รถยุโรปสีดำคันหรูแล่นมาจอดนิ่งสนิทที่จุดรับส่ง กระจกฝั่งคนขับลดลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมขรึมของราเมศภายใต้แว่นกันแดดสีชา เขามองตรงมาที่เธอด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยกระแสกดดันบางอย่าง "แพรว... กลับบ้าน" "อ๊ะ... พ่อมาแล้วแพท... เราไปก่อนนะ พ่อมารับแล้วล่ะ" "อุ๊ย! คุณพ่อแพรวเหรอคะ?" แพทชะโงกหน้าเข้าไปใกล้รถด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะยกมือไหว้ด้วยท่าทางนอบน้อม "สวัสดีค่ะคุณอา! หนูชื่อแพทนะคะ เป็นเพื่อนใหม่ของแพรวค่ะ!" ราเมศชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นใบหน้าของแพ