All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 21 - Chapter 30

ราเมศกวาดสายตามองถนนเบื้องหน้า มือข้างหนึ่งบังคับพวงมาลัยอย่างมั่นคง ส่วนอีกข้างวางพาดไว้บนหน้าขา... แต่ออกแรงบีบเน้นตามจังหวะความคิด'ระวังจะท้องก่อนเรียนจบนะมึง...'เสียงไอ้ธนาในหัวยังดังกวนประสาทไม่เลิก เขาลอบเหลือบมองคนข้างกายที่กำลังนั่งฮัมเพลงโยกหัวไปมาอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มของแพรวพรรณมันเหมือนยาชาที่ช่วยให้ความเครียดในใจเขาทุเลาลง... แต่มันก็ทำให้อารมณ์บางอย่างพลุ่งพล่านขึ้นมาแทน"พ่อขา..."เสียงหวานเรียกสติเขา แพรวพรรณเอี้ยวตัวมาหาจนสายเบลท์รัดเน้นช่วงหน้าอก "ข้างหน้ามีร้านขนมไทยเจ้าอร่อย แวะหน่อยได้ไหมคะ หนูอยากซื้อขนมชั้นไปฝากป้าแจ่ม เห็นบ่นมาหลายวันแล้ว"ราเมศยิ้มมุมปาก ความช่างอ้อนและใส่ใจคนรอบข้างแบบนี้แหละที่ทำเขาไปไหนไม่รอด "เอาสิ... แล้วเราล่ะ จะกินอะไร""หนูเหรอ... กินนิดเดียวพอค่ะ กลัวอ้วน แต่จริงๆ อยากซื้อไปง้อป้าแจ่มมากกว่า เมื่อเช้าหนูตื่นสายจนป้าบ่นหูชาเลย"แต๊ก... แต๊ก... แต๊ก...เสียงไฟเลี้ยวดังขึ้น ราเมศหักรถเข้าจอดหน้าร้านขนมชื่อดัง แต่เขายังไม่กดปลดล็อคประตู ร่างสูงดึงเบรกมือแล้วหันมามองหน้าเด็กสาวที่กำลังจะเอื้อมไปปลดเข็มขัดนิรภัย"เดี๋ยว แพรว...""คะ มีอะไร

ราเมศ นอนตะแคงอยู่บนเตียง สวมเพียงกางเกงนอนขายาว เปลือยท่อนบนอวดแผงอกแกร่งที่มีรอยเล็บจางๆ ฝีมือคนข้างกาย แขนข้างหนึ่งหนุนศีรษะ อีกข้างโอบกอดร่างเล็กของ แพรวพรรณ ที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมอกเขาแพรวพรรณสวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาเพียงตัวเดียว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นสบู่ของเขาโอบล้อมตัวเธอไว้ เธอวางมือเล็กๆ ทาบลงบนอกซ้ายของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะ"ยังไม่หลับอีกเหรอ...""ยังค่ะ... มันแปลกที่แล้วก็... มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย""หืม คิดเรื่องอะไร เรื่องเกรด หรือเรื่องที่พ่อดุเมื่อเย็น" เขาแหย่เล่นแพรวพรรณส่ายหน้าช้าๆ กับอกเขา เธอเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งที่ค้างคาใจมาทั้งวัน"พ่อขา... วันก่อนที่คณะ... หนูเจอคนคนนึง"น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของเธอทำให้ราเมศหยุดมือที่ลูบหัว "ใคร ผู้ชายเหรอ""ไม่ใช่ค่ะ... ผู้หญิง""เขาชื่อ 'แพท'... เรียนอยู่ภาคอินเตอร์คณะเดียวกัน... นามสกุลเดียวกับพ่อแท้ๆ ของหนู""หนูเห็นเขาเดินลงมาจากรถสปอร์ตคันหรู... มีคนขับรถเปิดประตูให้ แต่งตัวสวยตั้งแต่หัวจรดเท้า เพื่อนฝูงล้อมหน้าล้อมหลัง... ดูเป็นคุณหนูผู้เพียบพร้อม สว่างไสวไปหมด""หน้าเขา... คล้ายหนูเลยค่ะพ่

"คืนนี้พ่อจะสอนให้รู้ซึ้ง... ว่าคนแก่เขามีดีที่ ประสบการณ์และความอึดแค่ใหน" ราเมศขยับเข้าไปแทรกกลางระหว่างขาเรียวที่แยกออก มือหนาแหวกแก้มก้นนุ่มนิ่มออกช้าๆ เพื่อเชยชมผลงานของเขา "สวย... สวยไปหมดทั้งตัวเลยแพรว" เขารำพึงออกมาพลางจ้องมองกุหลาบงามที่บวมช้ำนิดๆ จากรอบแรก กลีบเนื้อสีชมพูฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำเมือกใสที่ไหลซึมออกมาผสมกับน้ำรักของเขาที่ยังค้างคาอยู่ กลิ่นกายสาวผสมกลิ่นคาวราคะปลุกอารมณ์ในตัวชายวัยสี่สิบสามให้ตื่นเพริด "คุณพ่อ... อย่าจ้องแบบนั้นสิคะ หนูอาย..." แพรวพรรณหันหน้ากลับมามองผ่านไหล่ ใบหน้าแดงซ่าน "จะอายทำไม ในเมื่อหนูเป็นของพ่อทั้งตัวแบบนี้" ราเมศไม่พูดเปล่า เขาโน้มหน้าลงไปจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้ออ่อนบาง ก่อนจะตัดสินใจแนบริมฝีปากลงไปบดจูบที่กลีบเนื้อนุ่มนั่นอย่างหนักหน่วง จ๊วบ! "อึ๊ก! พะ... พ่อขาาา!" แพรวพรรณสะดุ้งเฮือก หน้าไถลไปกับหมอน มือจิกผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ สัมผัสเปียกชื้นที่จู่โจมจุดอ่อนไหวทำให้เธอทำตัวไม่ถูก "พ่อทำอะไร... อ๊า... อย่าเลียตรงนั้น... มันสกปรก..." "ไม่เห็นจะสกปรกตรงไหน... หวาน... หวานจนพ่อหยุดไม่ได้เลยเนี่ย" เขาเงยหน้าขึ้นมาบอกด้วยเส

เคร้ง! เคร้ง!เสียงตะหลิวกระแทกกระทะเหล็กดังระงมแข่งกับเสียงจอแจของนักศึกษานับร้อย ไอกระเทียมเจียวผสมกลิ่นพริกแกงกะเพราลอยคลุ้งจนแสบจมูก แพรวพรรณเบียดตัวผ่านฝูงชนที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่ตรงกลางโรงอาหาร มือหนึ่งพัดวีหน้าตัวเองแรงๆ อีกมือคว้าแขนยิหวาไว้ไม่ให้หลง"โอ๊ย... คนล้านแปด จะได้กินกี่โมงเนี่ยแก ร้อนจนเครื่องสำอางจะละลายหมดแล้ว" ยิหวาบ่นอุบพลางปาดเหงื่อที่ขมับ "รู้งี้ฝากยัยจอยซื้อขึ้นไปกินบนตึกเย็นๆ ดีกว่า""เอาน่า... กินที่นี่แหละ ได้อารมณ์เด็กมหาลัยดีออก" แพรวพรรณหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชะงักฝีเท้าเมื่อสายตาไปสะดุดเข้ากับร่างระหงที่ดู ผิดที่ผิดทางอย่างแรงตรงหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำเจ้าดัง... แพท ยืนเลิ่กลั่กอยู่ท่ามกลางคิวที่ยาวเหยียด เธอสวมชุดนักศึกษาที่ตัดเย็บเนี๊ยบกริบ มือหนึ่งกอดกระเป๋าแบรนด์เนมหรูแนบอก อีกข้างกำแบงก์พันสีเทาไว้แน่นจนยับย่น ใบหน้าสวยหวานที่มักจะดูมั่นใจ บัดนี้กลับฉายแววตระหนกขั้นสุด"เอาเส้นไร! ต้มยำน้ำใสหรือน้ำข้น! ใส่เครื่องในมั้ย! เร็วๆ หน่อยหนู คิวหลังเขารอ!" เสียงป้าคนขายตะโกนแหวผ่านช่องส่งอาหาร"เอ่อ... คือ... แพท... แพทขอแบบ..." แพทอึกอัก สายตามองกระดานเมนู

แสงไฟจากตึกสูงข้างนอกลอดผ่านกระจกเข้ามาในห้องนั่งเล่น แพรวพรรณนอนขดตัวอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว ศีรษะหนุนอยู่บนตักของราเมศ เธอซุกหน้าเข้าหาหน้าท้องของเขา มือเล็กกำชายเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาไว้แน่นจนยับยู่ยี่ เหมือนกับว่าถ้าเผลอปล่อยแม้แต่นิดเดียว โลกทั้งใบของเธอจะพังทลายลงไป"เป็นอะไร... ยังสั่นไม่หายเลยนะเรา"เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล ราเมศวางมือหนาลงบนกลุ่มผมนุ่ม ลูบไล้เบาๆ อย่างเป็นจังหวะเพื่อปลอบประโลม สัมผัสที่หนักแน่นของเขาทำให้ความหนาวเหน็บในใจเธอค่อยๆ จางไป"หนูไม่ได้สั่นเพราะกลัวค่ะ...หนูแค่... รู้สึกเหมือนตัวเองเหลือนิดเดียว""เหลือนิดเดียว""ค่ะ..." เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสั่นระริก "ตอนที่คุณลุงพจน์มองมา... หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ฝุ่นผง เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากแม้แต่จะชายตาแล เหมือนเขารังเกียจแม่หนูจนลามมาเกลียดหนูไปด้วย"ราเมศชะงักมือที่ลูบหัว เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยด้วยแววตาดุดันที่แฝงไปด้วยความสงสาร "ฟังพ่อนะแพรว... สายตาพวกนั้นทำอะไรหนูไม่ได้หรอก ถ้าหนูไม่ให้ราคามัน""แต่เขารวยมาก... มีอำนาจมากไม่ใช่เหรอคะถ้าเขารู้ว่าหนูเป็นใคร เขาจะมาพรากหนูไปจากพ่