All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 21 - Chapter 30

"โอ้มายก๊อด...มิน่าล่ะ... ถึงได้ทำหน้าเหมือนจะกระโดดไปงับหัวยัยหญิง" "ฉัน... ฉันเจ็บ..." แพรวสารภาพเสียงสั่น น้ำตามันรื้นขึ้นมาจนตาพร่า "ยัยหญิงทำได้ทุกอย่าง... กอดเขา ซบเขา อ้อนเขา... ทำกลางร้านอาหารต่อหน้าคนอื่นได้หมด แต่ฉัน..." เธอมองไปที่ราเมศ... เขากำลังนั่งฟังหญิงเล่าเรื่องด้วยรอยยิ้มเอ็นดู เขาดูเป็น "อาเมศ" ผู้แสนดีที่ใครๆ ก็เข้าใกล้ได้ยกเว้นฉัน... ที่ต้องเก็บซ่อนทุกอย่างไว้" "ฉันทำอะไรไม่ได้เลยยิหวา... แม้แต่จะขยับเข้าไปใกล้ หรือแอบจับมือเขาใต้โต๊ะ ฉันยังไม่กล้าทำเลย" ยิหวาถอนหายใจยาว สงสารเพื่อนจนจับใจ เธอโอบไหล่แพรวแล้วบีบแน่นๆ "ใจเย็นๆ มึง... สถานะแกกับยัยหญิงมันต่างกัน ยัยหญิงน่ะ 'หลานในที่แจ้ง' มีสิทธิ์แค่อ้อนไปวันๆ แต่แกน่ะ..." ยิหวาโน้มลงมากระซิบข้างหูให้ได้ยินกันสองคน "แกเป็น 'เมียในที่ลับ'... ของจริงมันวัดกันที่ใครได้นอนกอดเขาคืนนี้ต่างหาก สู้หน่อยสิมึง" คำพูดนั้นเหมือนดึงสติแพรวกลับมา เธอสูดหายใจลึก กะพริบตาไล่ความอ่อนแอออกไป ใช่... คืนนี้เขาต้องกลับบ้านกับฉัน ไม่ใช่กับใครทั้งนั้น "ไปนั่งเถอะ... เดี๋ยวเขาจะสงสัยเอาทำตัวปกติไว้ อย่าให้ยัยหญิงรู้เชียว รายนั้นถ้

"อ้าว... รังเกียจพ่อขนาดนั้นเลย" "ใช่! รังเกียจ!" เธอหันมาตะโกนใส่ หน้าแดงก่ำน้ำตาคลอ "รังเกียจกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงคนอื่น! มันเหม็น! เหม็นไปทั้งตัวพ่อแล้วเนี่ย!" "ยัยหญิงมันเมานะแพรว พ่อแค่ช่วย..." "เมาแล้วต้องยอมให้มันกอดเหรอคะ! ต้องยอมให้มันซบอกเหรอ! พ่อไม่เห็นเหรอว่ามันตั้งใจอ่อย นมมันเบียดแขนพ่อจนจะสิงเข้าไปอยู่แล้ว!" "แพรวพรรณ! พูดจาให้มันดีๆ หน่อย นั่นเพื่อนเรานะ" ราเมศกดเสียงต่ำลงเพื่อเตือนสติ "เพื่อนแล้วไง! เพื่อนแล้วมีสิทธิ์แย่งผัวเพื่อนหรือไง!" เอี๊ยดดดด! รถเบรกกะทันหันจนหัวทิ่ม ราเมศหักรถเข้าข้างทางแล้วจ้องหน้าเธอเขม็ง "พูดอะไรออกมา... รู้ตัวไหม" "รู้! ก็พ่อไง!" แพรวตะโกนกลับ น้ำตาไหลพราก "พ่อเป็นผัวหนู! พ่อเป็นของหนูคนเดียว! หนูไม่ชอบให้ใครมาแตะ หนูเกลียดที่ใครมาทำรุ่มร่ามกับพ่อ... โดยเฉพาะยัยหญิง!" ราเมศนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่... คำพูดที่หลุดจากปากเด็กสาวตรงหน้ามันช่าง... รุนแรงและปลุกอารมณ์บางอย่างในตัวเขาออกมา "ถึงบ้านค่อยเคลียร์" ราเมศพูดแค่นั้นก่อนจะกระชากรถออกไป คราวนี้เขาเหยียบคันเร่งมิด ใจมันร้อนกว่าเครื่องยนต์เสียอีก ทันทีที่รถจอด แพรวพรรณก็วิ่งกระแทกเท้าขึ้นบั

"ปั๊ก" เสียงหัวไม้กระทบลูกกอล์ฟดังสนั่นลั่นแฟร์เวย์ ราเมศค้างวงสวิงไว้ในท่าจบที่นิ่งสนิท สายตาจ้องมองลูกสีขาวที่พุ่งแหวกอากาศไปตกลงตรงกึ่งกลางสนามอย่างแม่นยำ "โห... ฝีมือไม่ตกเลยนี่หว่าไอ้เมศ" ธนาที่ยืนกอดอกดูอยู่ข้างๆ แซวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มกวนๆ "สงสัยช่วงนี้มี กำลังใจ ดีจัด ลูกพุ่งแรงเชียวมึง" "กำลังใจบ้าอะไรของมึง ก็แค่ซ้อมปกติ" ราเมศเก็บไม้ ปั้นหน้านิ่งเหมือนไม่คิดอะไร แต่สายตาเจ้ากรรมกลับลอบมองไปทางรถกอล์ฟที่จอดอยู่ใต้ต้นจามจุรีใหญ่ ทางนั้น... แพรวพรรณในชุดโปโลสีขาวกับกระโปรงสั้นสีพาสเทลขยับหมวกแก๊ปให้เข้าที่ ผิวขาวละเอียดของเธอสะท้อนแสงแดดจนราเมศรู้สึกแสบตา... และเสียวกระสันขึ้นมาดื้อๆ เมื่อนึกถึงรอยนิ้วมือของเขาที่ยังฝากไว้บนผิวเนียนนั้น "ลูกสาวเราสองคนนี่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยว่ะดูสิ ยัยหญิงพ่นไฟใส่ยัยแพรวไม่หยุดแล้วนั่น" "อืม... ก็ดีแล้ว เด็กๆ เขาจะได้มีเพื่อน" ราเมศตอบสั้นๆ ในใจกลับภาวนาไม่ให้แพรวพรรณหลุดอาการอะไรแปลกๆ ออกมาต่อหน้าคนช่างสังเกตอย่างธนา รถกอล์ฟของสองสาว "แกดูคนนี้สิแพรว! นี่ไมเคิล หล่อป่ะล่ะคนนี้เจอกันตอนปาร์ตี้ที่ลอนดอน เป็นนายแบบด้วยนะยะ หุ่

ราเมศกวาดสายตามองถนนเบื้องหน้า มือข้างหนึ่งบังคับพวงมาลัยอย่างมั่นคง ส่วนอีกข้างวางพาดไว้บนหน้าขา... แต่ออกแรงบีบเน้นตามจังหวะความคิด 'ระวังจะท้องก่อนเรียนจบนะมึง...' เสียงไอ้ธนาในหัวยังดังกวนประสาทไม่เลิก เขาลอบเหลือบมองคนข้างกายที่กำลังนั่งฮัมเพลงโยกหัวไปมาอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มของแพรวพรรณมันเหมือนยาชาที่ช่วยให้ความเครียดในใจเขาทุเลาลง... แต่มันก็ทำให้อารมณ์บางอย่างพลุ่งพล่านขึ้นมาแทน "พ่อขา..." เสียงหวานเรียกสติเขา แพรวพรรณเอี้ยวตัวมาหาจนสายเบลท์รัดเน้นช่วงหน้าอก "ข้างหน้ามีร้านขนมไทยเจ้าอร่อย แวะหน่อยได้ไหมคะ หนูอยากซื้อขนมชั้นไปฝากป้าแจ่ม เห็นบ่นมาหลายวันแล้ว" ราเมศยิ้มมุมปาก ความช่างอ้อนและใส่ใจคนรอบข้างแบบนี้แหละที่ทำเขาไปไหนไม่รอด "เอาสิ... แล้วเราล่ะ จะกินอะไร" "หนูเหรอ... กินนิดเดียวพอค่ะ กลัวอ้วน แต่จริงๆ อยากซื้อไปง้อป้าแจ่มมากกว่า เมื่อเช้าหนูตื่นสายจนป้าบ่นหูชาเลย" แต๊ก... แต๊ก... แต๊ก... เสียงไฟเลี้ยวดังขึ้น ราเมศหักรถเข้าจอดหน้าร้านขนมชื่อดัง แต่เขายังไม่กดปลดล็อคประตู ร่างสูงดึงเบรกมือแล้วหันมามองหน้าเด็กสาวที่กำลังจะเอื้อมไปปลดเข็มขัดนิรภัย "เดี๋ยว แพ

"ว้าว... ห้องกว้างจังเลยค่ะ" เสียงหวานใสของ แพรวพรรณ ดังก้องไปทั่วคอนโดหรูบนชั้น 45 เธอกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ ทิ้งกระเป๋าเสื้อผ้าไว้หน้าประตูแล้ววิ่งสำรวจไปทั่ว ราเมศ เดินตามหลังมาเงียบๆ รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อเห็นข้าวของเครื่องใช้บางอย่างที่เขาไม่ได้แตะต้องมานาน "ทำไมพ่อไม่เคยพาแพรวมาเลยล่ะคะ วิวสวยขนาดนี้" เธอวิ่งไปเกาะกระจกบานใหญ่ มองดูแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน "พ่อไม่ค่อยได้มา... มันไกลบ้าน" ราเมศตอบเลี่ยงๆ วางถุงของกินไว้บนเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อน "จริงเหรอคะหรือว่า... แอบซุกสาวไว้ที่นี่ เลยไม่อยากให้หนูมาเห็นสารภาพมาซะดีๆ... เตียงในห้องนอนน่ะ... เคยมีใครมานอนกับพ่อบ้างไหม" "ไม่มี... ที่นี่ไม่มีใครมาเหยียบ นอกจากแม่บ้านที่เข้ามาทำความสะอาดเดือนละครั้ง" "จริงนะ แน่นะ" "ถ้าไม่เชื่อ ก็ไปดมหมอนดูสิว่ามีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงอื่นไหม" "ล้อเล่นหรอกน่า... หนูเชื่อใจพ่ออยู่แล้ว" เธอเดินสำรวจต่อไป จนมาถึงโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ในมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น บนโต๊ะมีหนังสือวางกองอยู่สองสามเล่ม และกรอบรูปไม้เรียบๆ อันหนึ่งวางหันห