All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 221 - Chapter 230

"ชุดนี้มันอะไรกัน แพรวพรรณ" แพรวพรรณเอี้ยวตัวไปมอง ช้อนสายตาซื่อๆ ขึ้นสบตาเขา "ก็ชุดอาฟเตอร์ปาร์ตี้ไงคะ พ่อบอกเองว่าให้แพรวเลือกตามใจชอบ" "พ่อสั่งแล้วไงว่าห้ามเว้าหลังลึกแบบนี้ แล้วนี่ดูสิ ขาวเนียนซะขนาดนี้ ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืนมันมองหนูจนตาจะถลนออกมานอกเบ้าอยู่แล้ว" "ก็แค่มองเองค่ะ พ่อจะหวงอะไรนักหนา" แพรวพรรณหัวเราะคิกคัก หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ยกสองแขนขึ้นคล้องคอหนาอย่างออดอ้อน "คนอื่นได้แค่มอง แต่พ่อเป็นคนเดียวที่ได้ลูบ ได้จูบ แล้วก็ ได้ฝากรอยเล็บไว้บนหลังแพรวไงคะ" คำยั่วเย้าที่แสนจะร้ายกาจทำเอาราเมศขบกรามแน่น กล้ามเนื้อหน้าท้องหดเกร็งทันที เขาดึงเจ้าสาวเข้ามากอดจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียว ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ "ยั่วเก่งนักนะ... รู้ตัวไหมว่าใส่ชุดนี้แล้วมันกระตุ้นอารมณ์พ่อแค่ไหน" ราเมศก้มลงฝังจมูกโด่งเป็นสันลงบนไหล่เนียน สูดดมกลิ่นหอมประจำตัวเธอเข้าปอดลึกๆ "อยากอวดแผ่นหลังมากนักใช่ไหม... ได้ เดี๋ยวคืนนี้พ่อจะทำรอยให้เต็มหลังหนูเลย เอาให้ใส่ชุดแบบนี้ไม่ได้ไปอีกเป็นเดือน" "พ่อขา... คนเยอะแยะนะคะ เดี๋ยวเค้าก็เห็นหรอก" แ

"ของพ่อ... เป็นของพ่อเมศคนเดียวค่ะ... อื้อออ ใส่เข้ามาเลยสิค้า แพรวจะตายอยู่แล้ว"ราเมศจับสะโพกมนไว้แน่น มืออีกจับข้างแก่นกายมุดเข้าไปในร่องสวาทที่กำลังขมิบตอดรัดระริกรวดเดียวจนมิดด้ามสวบบบบ! ปั่กแพรวพรรณเบิกตากว้าง ริมฝีปากเผยอค้างไร้เสียงร้อง มือเล็กจิกขยุ้มลงบนแผงอกแกร่งของราเมศจนเล็บจมลงไปในเนื้อ ร่างกายของเธอเกร็งสะท้านจากความจุกแน่นที่ตีขึ้นมาถึงลิ้นปี่ ความเย็นเฉียบจากก้อนน้ำแข็งเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากท่อนเอ็นลำเขื่องที่กำลังเต้นตุบๆ อยู่ภายในร่องสวาทของเธอ"ซี๊ดดด แพรว... ทำไมถึงรัดแน่นขนาดนี้" ราเมศสูดปาก ครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านที่แล่นปลาดขึ้นมา เขากัดกรามแน่น ข่มอารมณ์ดิบเถื่อนที่อยากจะตอกลำเอ็นลงไปแรงๆ ตั้งแต่สิบวินาทีแรก"ก็พ่อเอาน้ำแข็งมาถูอ่ะ มันก็เลยหด อ๊างง พ่อ พ่อเมศขา แพรวจุก มันลึกอ่ะ... อื้ออ""จุกสิจะได้จำ ว่าของใครที่มันฝังอยู่ในตัวหนู""ของผัวไงค้าา "คนตัวโตไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจนาน สะโพกสอบเริ่มขยับถอยร่นออกไปจนเกือบหลุด ก่อนจะตอกกลับเข้ามาจนมิดด้าม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ตับ! ลั่นห้องนอนกว้าง"อ๊าก พ่อ!" แพรวพรรณหวีดร้อง ร่างบางกระด

"แพรว แพรวแต่งงานกับคุณพ่อจริงๆ ใช่มั้ยคะ" เธอก้มลงมองแหวนเพชรเม็ดงามที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกครั้ง "ทุกอย่างที่เกิดขึ้น... ช่วงที่เราเดินเข้าไปในห้องประชุมด้วยกัน ตอนที่คุณพ่อประกาศต่อหน้าทุกคน ตอนที่เรายืนอยู่บนเวที มันเหมือนฝันเลยค่ะ แพรวกลัวว่าถ้าตื่นขึ้นมาแล้วทุกอย่างจะหายไป" คำพูดที่เต็มไปด้วยความเปราะบางและไร้เดียงสานั้น ทำเอาคนฟังหัวใจกระตุกอย่างจัง ราเมศรู้ดีว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ต้องผ่านอะไรมาบ้าง ต้องเจอคำครหา เจอสายตาดูถูก และต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนกว่าจะก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างเขาในฐานะภรรยาได้อย่างสง่างามในวันนี้ เขาจึงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ กดริมฝีปากลงบนหน้าผากมนเนิ่นนาน เพื่อถ่ายทอดความมั่นคงทั้งหมดที่เขามีลงไปให้เธอรับรู้ "ไม่ใช่ความฝันหรอกแพรวพรรณ... มันคือเรื่องจริง หนูคือภรรยาของพ่อ คือท่านรองของแกรนด์ริเวอร์ คือผู้หญิงที่พ่อรักและจะปกป้องด้วยชีวิต... ไม่มีใครหรืออะไรมาพรากหนูไปจากพ่อได้ทั้งนั้น" น้ำตาหยดทะลักออกจากหางตา แพรวพรรณโผเข้ากอดคอเขาแน่น ซุกใบหน้าลงบนไหล่ของสามี ปล่อยให้น้ำตาไหลซึมลงบนผิวเนื้อของเขา ราเมศกอดตอบ ลูบแผ่นห

"ไงครับลูกสาวของพ่อ วันนี้ดิ้นกวนคุณแม่หรือเปล่า หืม อย่าซนมากนะลูก เดี๋ยวแม่เขาปวดหลัง" ราวกับรับรู้ได้ถึงเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย หน้าท้องของแพรวพรรณกระตุกนูนขึ้นมาเป็นรอยเล็กๆ ตรงจุดที่แก้มของราเมศแนบอยู่ "โอ๊ะ! คุณพ่อ ลูกถีบค่ะ" แพรวพรรณเบิกตากว้าง หัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงถีบที่ตอบโต้กลับมา ราเมศตาโต รีบเงยหน้าขึ้นมามองหน้าท้องสลับกับมองหน้าเมียรัก รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขแบบที่แพรวพรรณไม่เคยเห็นมาก่อน "ลูกถีบแก้มพ่อ แพรวเห็นไหม เมื่อกี้ลูกทักทายพ่อ!" นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ เขารีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดแอปพลิเคชันบันทึกพัฒนาการครรภ์ที่เขาเป็นคนโหลดมานั่งอ่านทุกคืนก่อนนอน "นี่ไง ในแอปบอกว่าช่วงนี้ลูกจะเริ่มตอบสนองต่อเสียงที่คุ้นเคย เห็นมั้ย พ่อบอกแล้วว่าลูกจำเสียงพ่อได้มากกว่าเสียงหนูอีก" "ขี้ตู่ที่สุดเลย ลูกแค่รำคาญหนวดคุณพ่อต่างหากล่ะคะ มาถูๆ ไถๆ อยู่ได้... อุ๊ย" ยังไม่ทันขาดคำ ราเมศก็รวบเอวเธอให้ขยับเข้ามาใกล้ แล้วฝังใบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่อง จงใจใช้ไรหนวดสากๆ ที่เพิ่งขึ้นอ่อนๆ ถูไถไ

"หลังคลอดเมื่อไหร่... พ่อจะทบต้นทบดอกให้ลุกจากเตียงไม่ได้เลย คอยดู""หนูก็จะจัดพ่อหนักๆ เหมือนกันค่ะ ถ้าพ่อขย่มไม่ไหวแพรวจะขย่มพ่อเอง เอาจนพ่อน้ำแห้งเลยด้วย!"ราเมศชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา สายตาคมกริบที่เพิ่งผ่านกิจกรรมคล่อมจังหวะมาหมาดๆ หรี่ลงมองคนบนโต๊ะอย่างหมั่นเขี้ยว ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นบีบจมูกรั้นของภรรยาตัวน้อยเบาๆ"ตัวแค่นี้ทำเป็นปากดีนะแพรว เดี๋ยวคลอดเมื่อไหร่พ่อจะทวงคำพูดนี้ คอยดูว่าใครจะร้องขอชีวิตก่อนกัน""แพรวไม่กลัวหรอกค่ะ แพรวสู้ตายอยู่แล้ว" เธอเชิดหน้ารับ แววตาซุกซนไม่มีวี่แววสลดเลยสักนิดคนเป็นพ่อส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะค่อยๆ ถอนแก่นกายที่ยังคงตื่นตัวอยู่นิดๆ ออกมาอย่างระมัดระวัง แพรวพรรณนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อความอุ่นร้อนผละออกไป ราเมศเอี้ยวตัวไปดึงกระดาษทิชชู่จากกล่องบนโต๊ะมาซับคราบน้ำรักที่เลอะเทอะตามง่ามขาและซอกพับให้เธออย่างเบามือที่สุด"แสบไหม" เขาเอ่ยถาม สายตาจับจ้องรอยแดงจางๆ ตรงจุดอ่อนไหว"นิดหน่อยค่ะ แต่แพรวชอบนะ รู้สึกถึงคุณพ่อดี""ยังจะมายั่วอีก... เดี๋ยวก็จับกดอีกรอบซะหรอก" ราเมศดุไม่จริงจังนัก เขาจัดการทำความสะอาดให้เธอจนเรียบร้อย ก่อนจะก้มลง