บททั้งหมดของ Verheiratet mit dem Mann meiner besten Freundin [Bitte zu Go: บทที่ 21 - บทที่ 28

[MARCUS' PERSPECTIEF]Sandra komt de vergaderzaal binnen, gekleed in donkerblauw.Professioneel. Verfijnd. Perfect.Ze glimlacht naar me terwijl ze plaatsneemt. "Goedemorgen, Marcus.""Goedemorgen."Ik ben al vijftien jaar stationmanager. Honderden presentatoren zien komen en gaan.Maar Sandra is anders.Ze is slim. Charismatisch. Gemaakt voor televisie.En ik ben verliefd op haar.Ik weet dat ik dat niet zou moeten zijn. Ik weet dat het onprofessioneel is. Ongepast. Zelfs gevaarlijk.Maar ik kan er niets aan doen.Vanaf het moment dat ze zes weken geleden haar sollicitatiegesprek binnenkwam, was ik verkocht.De manier waarop ze zich presenteerde. Het zelfvertrouwen in haar stem. Het vuur in haar ogen.Ze herinnerde me aan alles wat ik in mijn leven had gemist.Doel. Passie. Iets waarvoor het de moeite waard is om te vechten.Dus toen Diana begon te klagen over Sandra's gedrag, nam ik het voor haar op.Toen andere producers hun zorgen uitten, wuifde ik die weg.Toen Alessia naar me to

[ALEXANDER'S PERSPECTIEF]Ik blijf dezelfde droom hebben.Er is een vrouw met donker haar. Ze staat in een kamer vol licht. Ze lacht naar me. Ze steekt haar handen uit.En als ik naar haar toe ren, omhelst ze me zo stevig dat ik geen adem meer krijg.Maar het voelt goed. Veilig. Als thuis.Dan word ik wakker.En mama staat in de deuropening en vraagt ​​of het goed met me gaat.Ik zeg altijd ja.Maar ik weet het niet meer zo zeker.Het begon op het feest. Dat chique feest met al die saaie volwassenen.Ik was koekjes aan het eten toen ik haar zag.De vrouw uit mijn droom.Ze stond bij de desserttafel. Ze droeg een blauwe jurk.Eerst dacht ik dat het mama was. Zelfde haar. Zelfde lengte.Dus ik rende naar haar toe en omhelsde haar.Maar toen ze zich omdraaide, was het niet mama.Het was iemand anders.Iemand die me aankeek alsof ze me kende. Echt kende.Niet zoals volwassenen meestal naar kinderen kijken. Alsof we schattig of klein zijn of hulp nodig hebben.Ze keek me aan alsof ik ertoe

[SANDRA'S PERSPECTIEF]Ik rijd te hard naar huis, mijn hart bonst in mijn oren en ik heb het gevoel dat ik verstik.Robert weet het.Na zeven jaar van perfecte leugens, perfect acteerwerk, perfecte controle, weet hij het.En als hij het weet, weet iedereen het.Edward zal het aan Alessia vertellen. Margaret zal het door de hele familie verspreiden. En uiteindelijk zal Alexander het ook te weten komen.Mijn zoon.Nee. Niet mijn zoon. Dat is wat ze zullen zeggen.Alessia's zoon.Degene die ik heb gestolen en van wie ik deed alsof ik van hem hield. Degene die nooit echt van mij was, behalve dat hij van mij is.Ik heb er zeven jaar over gedaan om dat te bewijzen.Ik ben degene die hem vasthield toen hij huilde. Die hem te eten gaf toen hij honger had. Die hem het alfabet leerde en hoe hij zijn schoenen moest strikken.Alessia heeft hem negen maanden gedragen en is toen weggelopen.Ze kan nu niet meer terugkomen en hem opeisen.Ik laat het niet toe.Als ik thuiskom, is het donker in huis.

[SANDRA'S PERSPECTIEF]De praktijk van Dr. Chen ziet er niet uit als een therapiekamer.Geen bank, geen notitieblok. Alleen twee comfortabele stoelen tegenover elkaar en een raam met uitzicht op een tuin.Ik ga in de ene stoel zitten. Zij in de andere."Bedankt dat je gekomen bent, Sandra.""De rechter zei dat ik moest komen, weet je, vanwege een deel van de voogdijregeling.""Ja. Maar je bent hier en dat is wat telt."Ik antwoord niet. Ik staar alleen maar naar de tuin. Alles is groen, levend en groeit. Alles behalve ik."Hoe voel je je?" vraagt ​​Dr. Chen."Hoe denk je dat ik me voel? Ik ben mijn zoon kwijt. Mijn man is van me gescheiden. Mijn familie vertrouwt me niet. De hele stad denkt dat ik een monster ben. Hoe zou ik me moeten voelen?""Dan voel ik me waardeloos. Ik heb het gevoel dat de wereld beter af zou zijn als ik verdween."Ze reageert niet. Ze kijkt niet geschokt of bezorgd. Ze knikt alleen maar alsof ik iets volkomen normaals heb gezegd."Vertel me eens over Alexander.