All Chapters of คุณแม่อยากเลี้ยงเดี๋ยว คุณพ่ออยากเลี้ยงด้วย: Chapter 11 - Chapter 20

ชุดเดรสลายลูกไม้สีขาวยาวเสมอเข่า ใบหน้าสวยแต่งอ่อนที่สุดเพื่อเผยให้เห็นว่าดวงหน้าหวานนั่นสวยเพียงไหน ท่าทางและกิริยาใครเห็นก็มองว่าสวยหวานและเรียบร้อยนั่นคือสิ่งที่พริ้งพราวสร้างขึ้นมาให้คนภายนอกเห็นร่างอรชรก้าวเข้ามายืนที่หน้าเคาน์เตอร์ของตึกสูงพร้อมกับหิ้วกระเป๋าเก็บความร้อนใบขนาดกลางมาด้วย“สวัสดีค่ะ ดิฉันมาขอพบพี่ต้น เอ้ย คุณต้นน้ำน่ะค่ะ” เธอแกล้งเอ่ยนามผิดเพื่อที่แสดงให้พนักงานเหล่านั้นรู้ถึงความสนิทสนมกับเจ้าของบริษัทนั้นแนบชิดขนาดไหนแต่มันก็ไม่เป็นผล เพราะต้นน้ำสั่งไว้ว่าถ้าไม่นัดก็ไม่พบใครทั้งนั้น“ได้นัดไว้ไหมคะ”“เออ ไม่ได้นัดค่ะ พริ้งไม่ทราบนะคะว่าต้องนัดก่อน” เธอยิ้มหวานทั้งที่ในใจนั้นหงุดหงิดเสียเต็มทน หากเธอได้แต่งงานกับเขาเมื่อไร แม่พวกนี้ได้ถูกเฉดหัวออกจากบริษัทแน่นอน“ถ้าไม่ได้นัดเกรงว่าจะให้ขึ้นไปไม่ได้ค่ะ คุณเลขาสั่งไว้ว่าถ้าหากใครมาขอพบต้องเป็นคนที่นัดไว้แล้วเท่านั้น”พนักงานสาวยิ้มสู้และตอบกลับตามความเป็นจริงแต่คราวนี้หญิงสวยตรงหน้ากลับหุบยิ้ม ดวงตาสดใสเมื่อครู่ดุขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเธอไม่พูดอะไรหันหลังเดินห่างออกไปสองสามก้าวแล้วเลือกโทรหาคุณหญิงพิศมัยแทน ก่อนจ

“ทีมใครมีน้องในทีมชื่อภัทรลดาบ้าง”หลังพักเที่ยงยังไม่ถึงชั่วโมงเสียด้วยซ้ำก็มีเสียงตะโกนมาจากหน้าประตูอัตโนมัติดังขึ้นท่ามกลางเสียงคุยโทรศัพท์ของพนักงานและลูกค้าหัวหน้าทีมที่นั่งอยู่ติดประตูเป็นคนร้องถามพร้อมกับกวาดสายตาไปทั่วบริเวณเพื่อรอคอยเสียงตอบรับจากหัวหน้าทีมอื่น“ทีมนุชเองค่ะพี่ ทำไมเหรอคะ” พี่นุชได้ยินชื่อน้องในทีมตัวเองก็ชะเง้อคอขึ้นพร้อมกับโบกมือให้“พนักงานร้านกาแฟด้านล่างเอากาแฟมาส่งนะ”แก้วกาแฟใบใหญ่ของร้านกาแฟชื่อดังระดับโลกถูกยื่นมาตรงหน้าภัทรลดาขณะที่เธอกดวางสายพอดี หญิงสาวได้แต่ทำหน้าฉงนว่ายื่นให้เธอทำไม“อะไร ดาไม่ได้สั่ง” เธอบอกปฏิเสธ“ไม่ได้สั่งแล้วเขาจะระบุชื่อแกถูกได้ยังไง แถมเงินก็จ่ายไปแล้วด้วย” พี่นุชย่นคิ้วแล้ววางแก้วกาแฟลงก่อนจะเดินกลับไปนั่งทำงานเหมือนเดิมปล่อยให้ภัทรลดานั่งงงว่าใครกันที่สั่งมาให้‘บ่ายแล้วหนังท้องตึง หนังตาก็คงหย่อน ตั้งใจทำงานนะครับที่ห้องผมยังมีNetflix นะ’อ่านประโยคในแผ่นกระดาษเล็กที่สอดมาพร้อมกับแก้วจบ ทำเอากาแฟที่ดูดยังไม่ผ่านคอหอยแทบพุ่งกลับออกมาทางเดิมแม้ในแผ่นกระดาษจะไม่ได้บอกว่าใครเป็นคนส่งมาแต่หล่อนก็รู้ได้ทันทีจากประโยคต่อท

ไฟสีนวลสาดแสงไปยังบนเวทีที่มีพิธีกรสาวสวยกำลังถือไมค์ประกาศกำหนดการและพิธีการต่าง ๆ เบื้องล่างเหล่าคุณหญิงคุณนายก็ยืนพูดคุยและอวดความมั่งมีของลูกตัวเองให้อีกฝ่ายได้อิจฉารวมถึงคุณหญิงพิศมัยกับเพลงพิณต์พี่น้องต่างมารดา“ไม่เจอคุณพี่นานแก่ลงไปเยอะเลยนะคะ” เพลงพิณต์จีบปากจีบคอทักทายปนแซะไปบ้าง ทำเอาคุณหญิงพิสมัยหน้าชาเล็กน้อย“อุ้ยตาย เหรอคะ พี่เองก็ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองอายุเยอะขึ้นเพราะเวลาเห็นหน้าคุณน้องทีไรก็เห็นผิวหน้าคุณน้องแซงพี่ไปก่อนทุกที”หล่อนถึงกับหุบยิ้มได้แต่กัดฟันรู้สึกจงเกลียดพี่สาวของตัวเองอย่างบอกไม่ถูก อาจจะเพราะตัวหล่อนเองเป็นแค่ลูกเมียน้อยจึงมักถูกมองด้วยสายตาดูถูกมาตั้งแต่เล็กจนโตแต่โชคยังดีที่ลูกชายของตนเป็นคนเก่งสร้างชื่อเสียงจากการทำงานจนคนใหญ่โตต้องยอมรับก็เลยพอได้อวดอ้างกับคนอื่นได้บ้างทั้งคู่ต่างเบะหน้าใส่กันแล้วเชิดหน้าหนีไปคนละทางจนเหล่าคุณหญิงที่ยืนอยู่ด้วยถึงกับทำตัวไม่ถูก แม้จะเห็นกัดกันไปมาของทั้งคู่อยู่บ่อยครั้งแต่มันก็ยังไม่ชินชาสักเท่าไร“อย่ามัวเถียงกันเลยนะคะ ว่าแต่วันนี้เห็นบอกว่าลูกชายของคุณหญิงทั้งสองก็มาร่วมงานด้วยเดี้ยนยังไม่เห็นเลยนะคะ” เพื่อเป

“พี่บอกผมมาว่าอีวีอยู่ที่ไหน ไม่งั้นผมจะพังมันให้หมดนี่แหละ” ชายร่างท้วมตัวใหญ่ถือไม้เบสบอลกวาดไปมาพร้อมกับทุบกระจกและข้าวของภายในบ้านวินาทีนั้นหญิงสาวกลัวแทบขาดใจแต่ก็ยังใจดีสู้เสือบอกให้มันใจเย็น ๆ หล่อนไม่รู้ว่าคราวนี้น้องสาวกับแฟนหนุ่มทะเลาะกันอะไรอีกภัทรรวีถึงได้หนีไปปล่อยให้มันมาอาละวาดที่นี่ถือว่าโชคดีหรือเปล่าที่แม่เธอหนีกลับไปสลัมอีกแล้วจึงไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายเหลือแต่ตัวเธอนี่แหละที่จะเอาตัวรอดจากตรงนี้ไปอย่างไรจะโทรหาตำรวจก็ไม่ได้เพราะว่ามันถือทั้งมีดทั้งไม้ขู่จะเอาชีวิตช่วงที่มันเผลอหล่อนก็ใช้มือควานไปในโทรศัพท์แล้วกดสุ่มเบอร์โดยที่มองไม่เห็นเพื่อขอความช่วยเหลือ เธอได้แต่ภาวนาขอแค่ใครสักคนมาช่วยเธอจากตรงนี้ก่อน“พี่จะไปรู้ได้ไงว่ายัยวีอยู่ที่ไหน มันไม่กลับบ้านมาสามวันแล้วพี่ก็นึกว่ามันอยู่บ้านแกเสียอีก” ทั้งพูดทั้งล่นถอยตัวเองจนไปติดกำแพง“อย่ามาตอแหล ทุกครั้งที่มันหายไปพี่เอามันไปซ่อนใช่ไหม บอกมาเมียกูอยู่ที่ไหน” มันย่างสามขุมเข้ามาหาหล่อนได้แต่ส่ายหัวปฏิเสธว่าไม่รู้เรื่องเธอไม่แปลกใจเลยสักนิดหากน้องจะหนีไปก็เพราะแฟนมันเป็นคนอารมณ์ร้อนทำตัวเป็นเด็ก ๆ พูดจาไม่รู้เรื่อ

กว่าจะช่วยกันเก็บกวาดทำความสะอาดบ้านเสร็จเวลาก็ล่วงเลยไปจนเที่ยงคืน ภัทรลดารู้สึกแปลกใจอยู่บ้างเล็กน้อยที่คนอย่างต้นน้ำจะจับไม้กวาดทำความสะอาดบ้านเป็น“ดื่มน้ำก่อนค่ะ” หล่อนยื่นแก้วน้ำเปล่าไปให้เขาหลังจากเก็บเศษแก้วกองสุดท้ายเสร็จต้นน้ำรับแก้วน้ำขึ้นดื่มทีเดียวจนหมดเพราะรู้สึกกระหายน้ำอยู่ไม่น้อย“ผมคงต้องอาบน้ำอีกรอบแล้วแหละ แต่รอบนี้ผมไม่อาบคนเดียวหรอกนะ” เขาทำหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าต้องการอะไร“ได้สิคะ ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยเห็นร่างกายของกันเสียหน่อย ตัวคุณเองนั่นแหละจะทนไหวหรือเปล่า” เธอยิ้มร้ายกลับไปให้ เหลืออีกแค่ครั้งเดียวเองเขากับเธอจะได้ต่างคนต่างไปสักที“ผมนะทนไหวอยู่แล้ว คุณนั่นแหละจะทนไหวหรือเปล่า”ชายหนุ่มเดินเข้าประชิดตัวเธอช้า ๆ แล้วก้มลงจูบไปที่ซอกคอริมฝีปากดูดอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นรอยคริสมาร์กแสดงความเป็นเจ้าของ“คุณต้น คุณทำอะไร” ภัทรลดายกมือลูบไปที่ซอกคอเพราะรู้สึกเจ็บนิดหน่อย“ก็แค่ลองชิม” เขายกยิ้มมุมปากแล้วเดินไปปิดประตูหน้าบ้านก่อนจะเดินกลับมาจูงมือเธอขึ้นมาบนห้องนอนที่เขามั่นใจว่าเป็นห้องเธอแน่นอนเพียงแค่ประตูปิดลงความเถื่อนดิบก็เข้าครอบงำชายหนุ่