Semua Bab คุณแม่อยากเลี้ยงเดี๋ยว คุณพ่ออยากเลี้ยงด้วย: Bab 31 - Bab 40

ต้นน้ำยืนนิ่งกับสิ่งที่เธอเพิ่งเอ่ยจบมันก็สมกับเป็นภัทรลดานั่นแหละคุณสมบัติที่หล่อนต้องการหากเป็นผู้ชายคนอื่นก็คงคิดว่าผู้หญิงตรงหน้าคงเห็นแก่ตัวและมองคนแค่เปลือกนอกเท่านั้นแต่สำหรับเขาแล้วมันก็เป็นเพียงแค่ข้ออ้างที่เธอหยิบยกมาเพื่อปฏิเสธเขาก็เท่านั้น“ข้อสามคุณก็ไม่ผ่านแล้วค่ะ คุณคงไม่อยากได้ผู้หญิงที่อยากให้พ่อแม่คุณตายไปเป็นคนรักหรอกนะคะ” ดวงตาใสจ้องเขาเพราะคิดว่ายังไงข้ออ้างนี้ก็น่าจะทำให้เขาตัดเธอออกไปจากชีวิตอย่างง่ายดายแต่ทว่ามันกลับผิดคาดเสียอย่างนั้น...“ผมไม่สนใจข้อนี้อยู่แล้วเพราะชีวิตคู่ของผมไม่เกี่ยวกับคุณแม่อยู่แล้วท่านคือคนที่เลี้ยงดูผมมา แต่ว่าคุณจะเป็นคนที่อยู่กับผมไปตลอดชีวิตต่างหาก วันนี้คุณอาจจะหาข้ออ้างร้อยเหตุผลมาตัดความสัมพันธ์ของเราแต่ผมจะหาพันเหตุผลมาเชื่อมความสัมพันธ์เราเอง”“คุณทำอะไรตามใจแบบนี้เสมอเลยหรือไงทำไมไม่มองความเป็นจริงรอบด้านบ้าง”“ความจริงตอนนี้มีเพียงแค่อย่างเดียวคือผมชอบคุณ แล้วคุณล่ะชอบผมบ้างหรือเปล่า ทำไมถึงเอาแต่ปฏิเสธผมอย่างเดียวเลย”ร่างสูงขยับตัวเองเข้าหาเธอมากขึ้นหญิงสาวได้แต่ทำสีหน้าเลิ่กลักเพราะรู้ดีแก่ใจว่าเธอเองก็มีความรู้สึกดี ๆ ใ

“รักเหรอ สิ่งที่เธอทำมันเรียกว่ารักได้ด้วยเหรอพริ้งพราว ต่อไปนี้ห้ามเข้ามายุ่งวุ่นวายอีกและก็อย่าคิดที่จะทำอะไรเด็ดขาดเพราะครั้งนี้ฉันไม่ปล่อยไว้เหมือนที่ผ่านมาแน่ นี่คือคำเตือน...” ประโยคสุดท้ายเขากดน้ำเสียงต่ำจนดูน่ากลัว“นี่แก เห็นผู้หญิงคนนั้นดีกว่าแม่ตัวเองเหรอ” คุณหญิงพิศมัยโกรธจนเนื้อตัวสั่น “ใช่” แต่คำตอบที่ได้รับกลับมามันเจ็บปวดยิ่งกว่า“แค่ก ๆ โอ๊ย...จะ เจ็บ”“แม่ เป็นอะไร เจ็บตรงไหน” ภัทรลดาถึงกับหน้าตื่นเมื่อเห็นสีหน้าเหยเกของแจ่มจันทร์ “เจ็บท้อง” หล่อนบอกพร้อมกับนอนลงกับพื้นแล้วงอตัวเข้าหากันเสียงร้องเจ็บปวดได้หยุดทุกอย่างเอาไว้แล้วมองไปยังร่างเล็กที่นอนดิ้นทุรนทุรายบนพื้นดิน“พวกคุณเอาอะไรให้แม่ฉันกิน ท่านถึงเป็นแบบนี้” หญิงสาวหันไปถามพริ้งพราว แต่ทั้งคู่ก็ส่ายหน้าปฏิเสธเสียงไอดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับที่แจ่มจันทร์สำลอกเลือดสด ๆ ออกมาเป็นลิ่มเลือดกระจายเต็มพื้นก่อนที่จะแน่นิ่งไป“แม่!” หญิงสาวตกใจสุดขีด “คุณต้น ช่วยแม่ฉันด้วย” เธอกอดร่างที่ไร้สติร้องไห้ออกมาต้นน้ำตัดสินใจช้อนร่างของแจ่มจันทร์แล้วตะโกนบอกให้เดนิสที่ตามมาถึงพอดีให้เอารถออกเหตุการณ์ทั้งหมดทำให้ทุกคนแตกตื่

ต้นน้ำเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าแม่ของภัทรลดาก็ทำตัวไม่ถูกได้แต่ยกมือขึ้นไหว้ “สวัสดีครับ ผมชื่อต้นน้ำเป็น...เอ่อ”“เป็นเจ้านายของยัยดาใช่ไหม ยัยวีบอกฉันหมดแล้วล่ะคุณ”ต้นน้ำไม่รู้ว่าจะแนะนำตัวเองในสถานะไหนดีถ้าจะบอกว่าตัวเองเป็นเจ้านายของผู้หญิงที่ตัวเองกำลังตามจีบมันก็ยังไงอยู่แต่ทว่าท่านกลับรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นใคร“ครับ” ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ“ไหนไหนก็มาแล้ว เข้าบ้านไปกินข้าวกินปลากันก่อนสิ มาๆ” ไม่ได้แค่พูดอย่างเดียวแต่แจ่มจันทร์ยังเดินเข้าไปดึงข้อมือของชายหนุ่มให้เข้าไปในบ้านแม้ว่าภัทรลดาจะส่งสัญญาณห้ามก็ไม่เป็นผล“แม่ แม่ คุณต้นเขาอาจจะมีธุระก็ได้นะ” หญิงสาวรีบเดินไปขวางเพื่อหาข้ออ้างให้กับต้นน้ำกลับบ้านไปก่อน“หึ ผมไม่มีธุระที่ไหนเย็นนี้ผมว่างครับคุณแม่” ชายหนุ่มหันไปบอกคนที่เอ่ยปากชวนแล้วถือโอกาสเปลี่ยนสรรพนามเรียกหญิงมีอายุตรงหน้าทันที แจ่มจันทร์ยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจเมื่อถูกเรียกอย่างนั้นเอาละเว้ย!ลูกสาวเธอจะได้ผัวเป็นเศรษฐีก็คราวนี้ล่ะ...ภัทรลดาได้แต่อ้าปากค้างเมื่อเห็นคนทั้งคู่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเสียขนาดนั้น มีเพียงแค่ภัทรระวีซึ่งเดินมาจากด้านหลังพร้อมกับเสียงหัวเรา

เดนิสพูดจบก็หันหลังเดินจากไปปล่อยให้มีย่านั่งจมอยู่กับความคิดตัวเอง แต่สำหรับลุกซ์แล้วเมื่อได้ยินว่าต้นน้ำปล่อยตัวก็รีบลุกขึ้นวิ่งหนีไปจากตรงนั้นทันทีเสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นกลางดึกทำให้ภัทรลดาที่กำลังจะเข้านอนต้องลุกขึ้นมาชะโงกหน้าดูทางหน้าต่างว่าใครกันมาหาดึกดื่นขนาดนี้“คุณต้นน้ำ” เธอแปลกใจที่เขามาหาโดยที่ไม่ได้โทรบอกก่อนแถมสีหน้าเขาที่เธอเห็นตอนนี้มันไม่สู้ดีสักเท่าไร“ใครมาเหรอดา ดึกขนาดนี้” แจ่มจันทร์ที่หลับไปแล้วต้องสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงกริ่งจากหน้าบ้านเมื่อเธอลุกออกมาก็เห็นว่าลูกกำลังจะลงไปเปิดประตู“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แม่ขึ้นไปนอนต่อเถอะ” เธอดันหลังคนเป็นแม่ให้กลับเข้าห้องเพราะไม่อยากให้ท่านมานั่งจับผิดว่าทำไมเจ้านายเธอถึงได้มาหาเอาเวลานี้เสียงเปิดประตูรั้วบ้านทำให้ใบหน้าคมเงยขึ้นมองยามนี้ที่พักพิงของเขาก็คงหนีไม่พ้นผู้หญิงคนนี้ทันทีที่เธอเปิดประตูชายหนุ่มก็ก้าวเท้าเข้าไปหาพร้อมกับดึงเธอเข้ามากอดจนเธอตกใจเล็กน้อย “คุณต้น คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”ภัทรลดาไม่ขัดขืนแต่เลือกที่จะลูบหลังเขาราวกับปลอบประโลมเธอแม้ว่าร่างสูงที่อยู่ในอ้อมกอดจะเอาแต่นิ่งเงียบไม่ตอบอะไรหญิงสาวก็ไม่ไ

“ที่ป้าพาหนูมาเดินสำรวจก็เพราะว่าในอนาคตหนูพริ้งก็ต้องเข้ามาช่วยตาต้นบริหารงานที่นี่ มาทำความรู้จักกับพนักงานไว้ก็ไม่เสียหายหรอกจ๊ะ”ประโยคที่เอ่ยขึ้นอย่าเรียกว่าพูดกันเลยเรียกว่าตะโกนให้คนทั้งห้องอาหารให้ได้ยินถึงจะถูก ซึ่งเป็นการสื่อสารเพื่อตอกย้ำให้ภัทรลดารู้ว่าผู้หญิงที่คู่ควรจะมาเป็นสะใภ้ของพิทักษ์เลิศวิริยะก็คือผู้หญิงร่างบอบบางยืนเป็นไม้เสียบผีอยู่ตรงนั้นตอนแรกภัทรลดาก็ไม่อยากจะมีปัญหาด้วยหรอกแต่ไหน ๆ ก็จะลาออกแล้วก็ขอตอบโต้หน่อยก็แล้วกันจะได้รู้ไว้ว่าคนอย่างลูกแจ่มจันทร์ก็ไม่ได้กลัวใครเหมือนกัน แต่ก็คงจะไม่ใช่วันนี้หรอกเพราะว่าคนอยู่เยอะเกินไปหญิงสาวเลือกที่จะเดินเลี่ยงออกจากห้องอาหารแต่ยังเดินไม่ถึงประตูด้วยซ้ำก็ถูกพริ้งพราวเดินมาขวางทางเอาไว้พร้อมกับจ้องหน้าด้วยความเกลียดชัง“คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ ถ้าไม่มีดาขอทางหน่อยได้ไหม” ภัทรลดากดเสียงให้ดูอ่อนหวานและดูนอบน้อม“ฉันไม่มีแต่คุณป้ามี” ดวงตาเรียวจิกมอง ริมฝีปากยกมุมขึ้นแสดงชัดเจนว่าหล่อนไม่ชอบผู้หญิงคนนี้“เธอยังไม่ลาออกจากที่นี่อีกเหรอ ทำไมยังหน้าด้านอยู่อีก” คุณหญิงก้าวเท้ามายืนเบื้องหน้า“ดาเคยบอกคุณไปแล้วนี่คะ ว่าขอคิดด