All Chapters of คุณแม่อยากเลี้ยงเดี๋ยว คุณพ่ออยากเลี้ยงด้วย: Chapter 21 - Chapter 30

“ผมบอกแล้วว่าผมทนได้ ถือว่าครั้งนี้เป็นค่าตอบแทนที่ผมมาช่วยชีวิตคุณทันนะ”“คุณนี้มันเจ้าเล่ห์จริง ๆ เลยนะ” เธอทุบไปที่อกเขาแต่สิ่งที่ตอบแทนกลับมาคือการจุมพิตบนหน้าผากแผ่วเบาและอ่อนโยน“ผมว่าเราคงต้องอาบน้ำแล้วล่ะ มันดึกมากแล้วผมกลัวคุณพักผ่อนไม่เพียงพอ” เขาอมยิ้มเล็กน้อยแล้วดันหลังเธอไปที่ฝักบัวก่อนจะลงมืออาบน้ำให้กันและกันคืนนี้พวกเขาทั้งคู่ต่างหลับไปด้วยกันคนหนึ่งเป็นฝ่ายโอบกอด ส่วนอีกคนเป็นฝ่ายซุกไซ้เพื่อหาไออุ่นความรู้สึกที่โดนปกป้องมันเป็นแบบนี้เองสินะ...ทางด้านเดนิสหลังจากที่รับคำสั่งจากคนเป็นเจ้านายก็สั่งให้ลูกน้องพาผู้ชายคนนั้นมาสั่งสอนพร้อมกับกำชับมันว่าอย่าคิดไปแตะต้องหรือไปเหยียบบ้านหลังนั้นอีกเป็นอันขาดถ้าหากไม่อยากตายมันได้แต่ยกมือไหว้และสัญญาว่าจะไม่ไปข้องเกี่ยวกับสองพี่น้องนั้นอีก เดนิสจึงปล่อยตัวมันไปช่วงเช้าของวันใหม่ภัทรระวีไขกุญแจเดินเข้ามาในบ้านแล้วก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นกระจกและข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านเสียหาย เมื่อเดินไปไปหลังบ้านก็เห็นเศษแก้วรวมถึงรอยเลือดที่ติดอยู่“พี่ดา” หล่อนพึมพำชื่อพี่สาวออกมาแล้วรีบวิ่งขึ้นไปบนบ้านพร้อมกับตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความเ

เธอกดโทรออกหาลูกค้าไม่กี่สายก็ได้เวลาพักเที่ยงจึงชวนพี่ ๆ ในทีมออกไปหาอะไรกินนอกบริษัท แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวเดินออกไปจากห้องหล่อนก็สังเกตเห็นหญิงสูงวัยยืนคุยกับหัวหน้าทีมอื่นพร้อมกับชี้มาที่เธอคุณหญิงพิศมัยมองตามปลายนิ้วของหัวหน้างานคนหนึ่งก็เห็นสาวสวยหน้าตาถือว่าดีมากคนหนึ่งก็ถือว่าเจ้าลูกชายยังพอมีตาดูอยู่บ้างที่เลือกคั่วผู้หญิงสวยการที่หล่อนสะบัดหน้าเดินออกมาจากห้องเจ้าลูกชายใครบอกว่าจะยอมแพ้กัน ยิ่งห้ามยุ่งก็เหมือนยิ่งยุ หล่อนจึงไปหาHRเพื่อสอบถามว่าแผนกไหนมีพนักงานที่ชื่อภัทรลดาบ้างความโชคดีมันก็เข้าข้างเหลือเกินที่ทั้งบริษัทมีผู้หญิงชื่อนี้แค่คนเดียวและแถมยังเป็นแค่พนักงานขายอีกต่างหากคุณหญิงพิศมัยเดินหน้าตั้งเข้าไปหาหญิงสาวทันทีพร้อมกับใช้สายตาดูหมิ่นกวาดมองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า จนทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบใจอยู่บ้าง...ป้าคนนี้เป็นใครถึงได้มองเธอด้วยสายตาแบบนั้น“เธอชื่อภัทรลดาหรือเปล่า” เอ่ยถามพร้อมจิกสายตามองอีกครั้ง“ใช่ค่ะ คุณป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ” ดวงหน้าใสซื่อถามกลับ“ต๊าย...กล้าดียังไงมาเรียกฉันป้า” ใบหน้าเหี่ยวย่นไม่พอใจเชิดขึ้นอย่างคนถือตัวจนภัทรลดาเริ่มรู้สึกหมั่นไส้“ถ้า

“เป็นยังไงมั่ง ไปหาหมอไหมเดี่ยวพี่พาไป” เธอเอ่ยถามทันทีที่เห็นหล่อนเดินโงนเงนออกมา“ไม่เป็นไรค่ะ สงสัยพักผ่อนน้อยแล้วก็ช่วงนี้มีเรื่องเครียดนิดหน่อย”หญิงสาวเดินไปอ่างล้างหน้าแล้วเปิดน้ำล้างหน้ากลั้วปากเพื่อเพิ่มความสดชื่นให้กับตัวเองแม้ว่าจะยังวิงเวียนศีรษะอยู่ก็ตาม“อย่าหาว่าพี่ละลาบละล้วงเลยนะ ที่แกเครียดเพราะแกมีปัญหากับผู้บริหารระดับสูงหรือเปล่า คือพี่เห็นทั้งท่านประธานแล้วก็แม่ของท่านเรียกแกไปหา” พี่นุชถามน้ำเสียงตะกุกตะกัก“เปล่าหรอกค่ะ” เธอยิ้มมุมปากแล้วก็เดินออกไป จะว่าไม่ใช่ปัญหาก็ไม่ถูกแต่มันไม่ใช่เรื่องงานกลับเป็นเรื่องส่วนตัวเสียมากกว่า“วันนี้พี่ว่าแกไม่ต้องทำงานแล้วแหละ อีกแค่ชั่วโมงกว่าก็เลิกงานแล้ว ยอดขายก็ถึงแล้วนี่ กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ”พี่นุชเดินเข้าไปตบไหล่เธอจึงพยักหน้ารับ นาน ๆ ครั้งที่พี่นุชจะใจดีให้กลับบ้านก่อนเวลาเลิกงาน หล่อนจึงเดินไปหยิบเอาของที่ล็อคเกอร์แล้วตรงไปที่ลานจอดรถภัทรลดาไม่ได้ตรงกลับบ้านเลยในทันทีแต่เลือกที่จะแวะไปที่บ้านของจริยาก่อนเพราะเธอรู้สึกคิดถึงหลานหลังจากที่ไม่ได้ไปหาหลายวันแล้ว“วันนี้ทำไมบ้านเงียบจัง เจ้าพิณต้าร์ไปไหน” เธอเอ่ยถามรุ่น

“คุณต้นน้ำ” เธอขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเห็นว่าใครที่ทำแบบนี้แต่มือก็ไม่ลืมจะกุมหน้าท้องไว้ตามสัญชาตญาณของความเป็นแม่“ก็ผมเองนะสิ ตกใจทำไม” ชายหนุ่มรวบร่างเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอดพร้อมกับก้มลงหอมแก้มไปฟอดใหญ่ หญิงสาวได้แต่เบิกตากว้างแล้วหันมองซ้ายมองขวาเพราะกลัวคนจะมาเห็น“ปล่อยค่ะ เดี๋ยวใครจะมาเห็นเข้า” เธอขืนตัวออกจากอ้อมแขนเขาแต่ก็สู้แรงไม่ไหว ยิ่งดิ้นเขายิ่งรัดแน่นไม่รู้ว่าเป็นคนหรืองูเหลือมกันแน่“ผมไม่ปล่อยจนกว่าคุณจะบอกว่าเมื่อวานทำไมถึงกลับบ้านเร็ว ทั้งที่มาทำงานก็เกือบเที่ยงแล้ว”“คุณกลายเป็น HR ซักฟอกเรื่องขาดลามาสายตั้งแต่เมื่อไร แล้วรู้ได้ยังไงว่าเมื่อว่าฉันกลับบ้านเร็ว” เธอเงยหน้าจ้องตาไม่กระพริบทำเอา เจ้าตัวถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากหญิงสาวรู้ว่าเขาคอยส่องเธอผ่านกล้องวงจรผิดคงรู้สึกกลัวและหาว่าเขาเป็นโรคจิตแน่ ๆ“ก็เมื่อวานเย็นผมลงไปตรวจงานที่ห้องขาย ไม่เห็นคุณนั่งทำงานแถมคอมฯยังปิดเครื่องก็หมายความว่าคุณกลับไปก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ” เขาตอบเธอเสียงหนักแน่นเพื่อกลบเกลื่อนสิ่งที่ตัวเองทำ“ถามนิดเดียวตอบยาวเป็นกิโลเลยนะคะ” หล่อนมองค้อนด้วยความหมั่นไส้“ว่าแต่เมื่อวานทำไมคุณกล

“แล้วมึงคิดว่าตัวมึงจะรอดออกไปบอกเรื่องนี้กับพวกท่านเหรอ”ต้นน้ำยิ้มร้ายกว่า “มึงหมายความว่ายังไง” เขาเลือกที่จะไม่ตอบ แต่ภูเพชรเองก็เริ่มจะรู้ตัวแล้วเพราะที่นี่เป็นถิ่นของต้นน้ำแถมมันยังเป็นมาเฟียที่หลาย ๆ คนเกรงกลัวอีกต่างหาก“อย่านะเว้ย มึงคิดจะทำอะไร กูเป็นลูกของน้องแม่มึงนะ กูเป็นน้องมึงนะไอ้ต้นน้ำ” สีหน้าของภูเพชรเริ่มซีดเผือดแต่ต้นน้ำก็ไม่ได้สนใจหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังภูเพชรถูกหิ้วปีกออกไปพร้อมกับตะโกนโวกเวกโวยวายไปตลอดทางโดยที่มีต้นน้ำเดินตามหลังไปด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งแต่ดุดันจนนักพนันที่อยู่แถวนั้นต่างก้มหน้าไม่กล้าสบตาเดนิสซึ่งเดินตามหลังได้แต่บอกทุกคนให้กลับไปเล่นพนันได้เหมือนเดิมทุกอย่างอยู่ในความสงบแล้ว เขาคิดว่าการที่คุณต้นน้ำลากคุณภูเพชรออกไปราวกับจะนำไปฆ่าแกงอีกนัยยะหนึ่งก็เป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูเพื่อที่จะได้ไม่มีคนกล้ามาต่อกรหรือเล่นตุกติกอีกสองขายาวถูกลากมาตามพื้นท้องเรือ ภูเพชรออกแรงดิ้นแต่มันก็ไม่ได้ผลด้วยรูปร่างของการ์ดที่ประจำคาสิโนแห่งนี้ค่อนข้างใหญ่โตตามลักษณะของคนฝั่งยุโรปมันช่างแตกต่างกันมากเหลือเกินตุ๊บ...ชายหนุ่มที่มีสายสัมพันธ์เป็น