Semua Bab คุณแม่อยากเลี้ยงเดี๋ยว คุณพ่ออยากเลี้ยงด้วย: Bab 41 - Bab 50

ช่อดอกกุหลาบสีชมพูสดใสช่อโตถูกยื่นให้จากสาวใช้ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหลังจากที่เมื่อครู่มีใครสักคนมากดกริ่งหน้าบ้าน พริ้งพราวย่นคิ้วเล็กน้อยแล้วก็ถอนหายใจช่อที่สามสิบเก้าเห็นจะได้...“อีกแล้วเหรอ” เธอเงยหน้ามองเด็กในบ้านที่ส่งยิ้มบาง ๆมาให้ ไม่บอกก็รู้ว่าใครเป็นคนส่งดอกไม้พวกนี้มา“คุณพริ้งจะให้หนูเอาดอกไม้พวกนี้ไปทำอะไรดีคะ”“จัดใส่แจกัน” เธอบอกเสียไปทีก่อนจะก้มลงเล่นโทรศัพท์ต่อโดยที่สาวรับใช้ก็ยังไม่ได้เดินหนีไปพริ้งพราวจึงเงยหน้าขึ้นมองย้ำเชิงถามว่าทำไมไม่ไป“คือว่า...” หล่อนพยักเพยิดให้คนเป็นเจ้านายมองไปรอบ ๆ บ้านซึ่งยามนี้ไม่มีที่ว่างแจกันเหลือพอให้ใส่ดอกไม้พวกนี้อีกแล้วนอกจากบนห้องของเจ้าของดอกไม้เหล่านี้“งั้นก็เอามานี้” แม้สีหน้าจะไม่พอใจแต่หล่อนก็ยื่นมือออกไปรับดอกไม้ที่ถูกส่งมาไม่ซ้ำชนิดในแต่ละวันพริ้งพราวรู้ดีว่าผู้ชายที่ชื่อ ภูเพชรต้องการจีบตนเองอย่างเปิดเผย แต่ใครจะไปสนคนกันก็ในเมื่อหล่อนมีคนที่อยู่ในใจอยู่แล้วอย่างพี่ต้นน้ำเสียงฮัมเพลงไทยโบราณดังลอยเข้ามาภายในบ้านตั้งแต่เจ้าของเสียงยังไม่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านเสียด้วยซ้ำร่างอวบของนิจนาจเดินเข้ามาพร้อมกับยกกล่อง

“คุณคุยอะไรกับลูกค้า เขาถึงโทรเข้ามาร้องเรียนกับผมโดยตรง” ภัทรลดาถึงกับตกใจหน้าซีดแต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าตนเองไปพูดอะไรไม่ดีกับลูกค้า“คือ...ฉัน” ดวงตากลมสั่นระริกจะเอ่ยปฏิเสธ“ไปพบผมที่ห้อง เดี๋ยวนี้!” ชายหนุ่มขึ้นเสียงจนแทบจะเป็นการตะคอกเลยก็ว่าได้ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีพนักงานในแผนกตกใจกับท่าทีนั้นจนกลายเป็นกลัวเพราะขนาดภัทรลดาเป็นผู้หญิงของเขายังโดนดุขนาดนี้แล้วพนักงานทั่วไปจะเหลืออะไรภัทรลดาหันกลับไปมองพี่นุชเพื่อขอความช่วยเหลือแต่ว่าหล่อนก็ทำได้แค่พยักหน้าให้เดินตามไปก่อนส่วนมือก็ควานหาโทรศัพท์เพื่อโทรไปสอบถามหลังบ้านว่ามีคนโทรไปร้องเรียนกับท่านประธานจริงเหรอต้องเส้นใหญ่แค่ไหนถึงได้โทรหาเจ้าของบริษัทได้...“ดาไม่ได้พูดอะไรไม่ดีกับลูกค้าเลยนะคะ วันนี้ก็ไม่มี เมื่อวานก็ไม่มี วันก่อนก็ไม่มี”ดวงตาหม่นหลงฉายแววความกังวลออกมา สมองพยายามประมวลผลเหตุการณ์หลายวันที่ผ่านมาว่าเธอใช้น้ำเสียงอย่างไรเมื่อคุยกับลูกค้าแต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกชายหนุ่มเห็นท่าทีนั้นแล้วอดสงสารแล้วก็เอ็นดูไม่ได้เขาก้าวเท้าเข้าประชิดตัวแล้วยกมือจัดผมที่ยุ่งเหยิ่งให้เป็นทรงดังเดิม“เครียดกับงานมากเลย

รีสอร์ตถูกออกแบบให้กลมกลืนกับธรรมชาติถัดเข้าไปด้านในหนึ่งกิโลเมตรเป็นแพซุ้มไม้ไผ่นับพันซุ้มซึ่งเอาไว้รองรับนักท่องเที่ยวที่หลังไหลมาพักผ่อนกันในวันหยุดสุดสัปดาห์“ฉันต้องอยู่แต่ในห้องนี้เหรอ ไหนว่าให้มาช่วยงาน” แจ่มจันทร์ลุกพรวดพลาดขึ้นเมื่อเห็นพิศมัยกับพริ้งพราวเปิดประตูห้องเข้ามา“ใจเย็นสิ หล่อนได้ช่วยงานฉันอยู่แล้ว มาเหนื่อย ๆ ก็ต้องหาอะไรกินให้มันกระชุ่มกระชวยหน่อย” มุมปากยกยิ้มร้ายแล้วพเยิดหน้าให้พริ้งพราวถือถาดเครื่องดื่มไปให้ขวดเหล้าขาวหลายขวดถูกยื่นให้แต่แจ่มจันทร์ก็เอ่ยปฏิเสธแม้ว่าจะเปรี้ยวปากก็ตามแต่พอถูกคะยั้นคะยอมากเข้าหล่อนก็มักจะหาเหตุผลให้กับตัวเอง‘หมอให้ลดปริมานลงไม่ได้บอกให้เลิกหักดิบนี่นา กินนิดกินหน่อยคงไม่เป็นไร’มือเหี่ยวย่นยื่นไปรับขวดเหล้าด้วยความสั่นเทาเพราะวันนี้หล่อนยังไม่ได้แตะต้องมันสักหยดเลย“มาค่ะ เดี๋ยวฉันรินให้” พริ้งพราวยอมลดตัวรินน้ำสีใสลงแก้วใบเล็กที่ชาวบ้านมักจะเรียกมันว่าแก้วเป็กคนเคยกินยังไงมันก็อดช่างใจที่จะไม่กินไม่ได้เพียงแค่ได้กลิ่นสัมผัสร่างกายมันก็ตื่นตัวจนหลงลืมไปว่าตนเองนั้นป่วยอยู่ก็เป็นอย่างที่หลายคนรู้ว่าน้ำเมามักเปลี่ยนนิสัยคน แจ่ม

“รักเหรอ สิ่งที่เธอทำมันเรียกว่ารักได้ด้วยเหรอพริ้งพราว ต่อไปนี้ห้ามเข้ามายุ่งวุ่นวายอีกและก็อย่าคิดที่จะทำอะไรเด็ดขาดเพราะครั้งนี้ฉันไม่ปล่อยไว้เหมือนที่ผ่านมาแน่ นี่คือคำเตือน...” ประโยคสุดท้ายเขากดน้ำเสียงต่ำจนดูน่ากลัว“นี่แก เห็นผู้หญิงคนนั้นดีกว่าแม่ตัวเองเหรอ” คุณหญิงพิศมัยโกรธจนเนื้อตัวสั่น “ใช่” แต่คำตอบที่ได้รับกลับมามันเจ็บปวดยิ่งกว่า“แค่ก ๆ โอ๊ย...จะ เจ็บ”“แม่ เป็นอะไร เจ็บตรงไหน” ภัทรลดาถึงกับหน้าตื่นเมื่อเห็นสีหน้าเหยเกของแจ่มจันทร์ “เจ็บท้อง” หล่อนบอกพร้อมกับนอนลงกับพื้นแล้วงอตัวเข้าหากันเสียงร้องเจ็บปวดได้หยุดทุกอย่างเอาไว้แล้วมองไปยังร่างเล็กที่นอนดิ้นทุรนทุรายบนพื้นดิน“พวกคุณเอาอะไรให้แม่ฉันกิน ท่านถึงเป็นแบบนี้” หญิงสาวหันไปถามพริ้งพราว แต่ทั้งคู่ก็ส่ายหน้าปฏิเสธเสียงไอดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับที่แจ่มจันทร์สำลอกเลือดสด ๆ ออกมาเป็นลิ่มเลือดกระจายเต็มพื้นก่อนที่จะแน่นิ่งไป“แม่!” หญิงสาวตกใจสุดขีด “คุณต้น ช่วยแม่ฉันด้วย” เธอกอดร่างที่ไร้สติร้องไห้ออกมาต้นน้ำตัดสินใจช้อนร่างของแจ่มจันทร์แล้วตะโกนบอกให้เดนิสที่ตามมาถึงพอดีให้เอารถออกเหตุการณ์ทั้งหมดทำให้ทุกคนแตกตื่

“พ่อของเด็กในท้อง คือเจ้านายพี่ใช่ไหม”กลับถึงบ้านตูดยังไม่ทันจะได้หย่อนลงเก้าอี้ภัทรระวีก็เอ่ยถามทันที และคำตอบที่ได้รับก็คือการพยักหน้า “แล้วเขารู้ไหมว่าพี่ท้อง”“ไม่รู้ ไม่ได้บอก” น้ำเสียงเอื่อยบอกแล้วทิ้งก้นลงนั่ง“อ้าว ทำไมไม่บอกอ่า” ภัทรระวีถลาเข้าไปนั่งข้างพี่สาวเรียวคิ้วสวยย่นเข้าหากัน ไม่รู้ว่าพี่เธอจะปิดบังทำไม“ตอนแรกพี่ตั้งใจอยากจะมีลูกโดยที่ไม่มีผัว...” ใบหน้าหวานหันไปหาน้องสาว แต่นั้นยิ่งทำให้เธองงกับตรรกะแปลก ๆของคนเป็นพี่เข้าไปอีกภัทรลดาจึงตัดสินใจเล่าเรื่องเหตุผลและทุกอย่างให้น้องสาวฟังรวมถึงเรื่องของแม่เขาด้วย จนทำให้ภัทรระวีรู้สึกโกรธเมื่อทราบต้นสายปลายเหตุที่ทำให้อาการแม่เธอกำเริบจนเข้าขั้นโคม่า“พี่ว่า พี่กับเขาไปกันไม่ได้หรอก”“แล้วพี่ล่ะ รักคุณต้นหรือเปล่า” ภัทรระวีพยักหน้าโดยที่ไม่หยุดคิดเหมือนเมื่อก่อน เธอยอมรับกับหัวใจตัวเองว่ารักเขามากแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันตอกย้ำความสัมพันธ์ทั้งคู่เข้าไปอีกภัทรระวีรู้สึกสงสารพี่สาวจึงกุมมือนั้นไว้ตลอดระยะเวลาที่โตมาด้วยกันทำไมเธอจะไม่รู้ละว่าพี่สาวเธอกลัวการมีครอบครัวแค่ไหนกลัวถูกทิ้ง กลัวเจ็บปวด กลัวเข้ากับครอบครัวขอ