All Chapters of คุณแม่อยากเลี้ยงเดี๋ยว คุณพ่ออยากเลี้ยงด้วย: Chapter 51 - Chapter 60

“แม่ผมเขาอยากจะมาขอโทษคุณกับครอบครัวแล้วก็มาขอขมาแม่คุณด้วย” ชายหนุ่มยังคงทำหน้าที่เป็นสื่อกลาง“ฉันขอโทษจากใจจริงนะ ไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันทำลงไปจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตจนทำให้....” คุณหญิงหันไปมองรูปหน้าโลงอีกครั้ง “ฉันคิดน้อยไปเองนั้นแหละ จะให้ฉันทำอะไรก็ยอม” สองมือเหี่ยวยกขึ้นพนมเหนืออกเพื่อแสดงความเสียใจจริง ๆ แต่สิ่งที่ได้รับตอบกลับก็คือความนิ่งเงียบ“ฉันเองก็ต้องขอโทษแทนเมียด้วยนะหนู ฉันกับคุณหญิงจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดรวมถึงเงินชดเชย”วิริยะเห็นแน่แล้วว่าเด็กสาวที่ยืนอยู่ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับคำขอโทษของเมียตัวเองจึงเลือกที่จะขอโทษขึ้นมาอีกครั้ง“ขอบคุณมากค่ะ ที่อย่างน้อยก็ยังมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่บ้างที่มากราบขอขมาแม่จันทร์ ความจริงแล้วมันก็ไม่ใช่ความผิดของคุณหญิงทั้งหมดหรอกค่ะ...” ภัทรลดาเว้นช่วงพูด หากจะคิดไตร่ตรองให้ดีก็คือแม่เธอเองก็ติดเหล้าจนก่อเป็นโรคร้ายแรงแถมยังปิดบังไว้ไม่ให้ใครรู้อีกต่างหาก“มันเป็นความผิดของฉันด้วยที่เข้าไปวุ่นวายกับชีวิตลูกชายคุณ ตอนนี้คุณได้เขาคืนไปแล้ว ต่อไปนี้เลิกข้องเกี่ยวกับฉันสักทีนะคะ”หญิงสาวจ้องหน้าคุณหญิงพิศมัยด้วยแววตาดุดันจนหล่อนเองก

ภาพที่เห็นมันช่างสะเทือนใจผู้คนที่เห็นเป็นอย่างมากรวมถึงเดนิสที่ไม่อาจทนเห็นได้จึงเลือกเดินเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ร่างสูงพยุงร่างอวบของจริยาให้ลุกขึ้นหล่อนกล่าวขอบคุณทั้งที่ไม่ได้เงยหน้ามองให้ดี แต่พอเห็นหน้าชัดเจนก็ถึงกับอุทานออกมา“คุณ” หล่อนจำได้ว่าเคยเห็นเขามาร่วมงานศพแม่ภัทรลดากับต้นน้ำ เดนิสพยักหน้าให้แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเลือดที่ไหลจากหน้าผาก“คุณเป็นใคร มายุ่งเรื่องครอบครัวคนอื่นทำไม” ฝ่ายสามีจริยาแม้ว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายนอกใจมีเมียน้อยแต่ก็ยังหวงก้างเมียตีทะเบียนอยู่“ผมเป็นเพื่อนของเธอ อ้อ เพื่อนที่ตอนนี้ยังแปลว่าเพื่อนจริง ๆ ไม่ได้แอบเป็นชู้กันเหมือนใคร การกระทำของคุณเมื่อสักครู่ถือว่าร้ายแรงพอตัวนะครับ ปกป้องเมียน้อยทำร้ายเมียหลวงแถมยังทำต่อหน้าเจ้าตัวเล็กอีก”เดนิสย่อตัวลูบหัวหนูน้อยที่เอาแต่ร้องไห้ด้วยความสับสนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับพ่อและแม่“ผมต้องปกป้องเพราะเขาท้องลูกของผมอยู่”ชายหนุ่มโพล่งขึ้นแต่มันก็เหมือนตอกย้ำรอยแผลใจให้กับจริยา หญิงสาวเดินเข้าไปเผชิญหน้าคนเป็นสามีอีกครั้งคราวนี้ดวงตาที่โกรธเกรี้ยวเมื่อครู่หายไปกลับกลายเป็นตัดพ้อแทน“แล้วพิณต้าร์ไม่ใช่ลูกของคุ

ต้นน้ำเห็นหญิงสาวนิ่งไปเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่แถมยังพ่นลมหายใจออกมาถี่จนเขาชักหวั่นใจ“ให้โอกาส....”“คุณภัทรลดาเชิญพบคุณหมอค่ะ” ยังไม่ทันจะอ้าปากเอ่ยขอโอกาสจากแม่ของลูกจบเลยเสียด้วยซ้ำก็ถูกขัดจังหวะจากนางฟ้าชุดขาวหญิงสาวลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องตรวจโดยมีต้นน้ำเดินตามมาติด ๆ“ไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรกับคนไข้คะ”“ผมเป็นสามีเธอครับ”“ไม่ใช่ค่ะ เขาไม่ใช่สามีฉัน” ภัทรลดาเอ่ยแย้งทันที ทำเอาพยาบาลมองทั้งคู่สลับไปมาด้วยความงุนงงต้นน้ำหันมองด้วยความขุ่นข้องใจ “สาบานว่าไม่ใช่”“ทำไมต้องสาบานด้วย”“ผมเป็นเจ้าของสเปิร์มที่เจาะไข่ของคุณ จนท้องโดยวิธีธรรมชาติแถมเจ้าของไข่ยังร่วมมือร่วมใจช่วยกันทำอีกต่างหาก เพราะฉะนั้นผมจึงเป็นพ่อของเด็กและเป็นสามีของคุณ” ระดับเสียงเพิ่มเลเวลขึ้นทีละน้อยแต่ได้ยินกันทั่วถึงทั้งแผนก“คุณต้นน้ำ เบา ๆ หน่อยได้ไหม” เธอแห้วเสียงใส่พร้อมกับตีไปที่ต้นแขนด้วยความอาย“หรือมันไม่จริงล่ะ คุณคงเสกเด็กเข้าท้องเองไม่ได้หรอกถ้าผมไม่ใช้น้ำวิเศษเสกให้”คราวนี้คู่สามีภรรยาที่มารอตรวจถึงกับส่งเสียงแซวกับประโยคสองแง่สามง่าม ภัทรลดาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเพราะคำพูดของเขามันช่างน่าอายเส

“แต่แม่ไม่ชอบเธอนี่ครับ แม่บอกว่าภัทรลดาไม่ใช่ผู้ดีมีตระกูล”ประโยคนี้ทำเอาคุณหญิงแทบจะหุบยิ้มไม่ทัน ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ก็ตอนนั้นแม่แค่อยากเอาชนะยัยเพลงพิณต์ก็เท่านั้น”“แล้วตอนนี้ไม่อยากเอาชนะแล้วเหรอครับ”“ตาต้น แม่พูดจริง ๆ นะ แม่เพิ่งรู้ก็ตอนที่เกิดเรื่องนั้นขึ้นว่าสุดท้ายแล้วคนที่อยู่รอบตัวแม่ หาคนที่จริงใจไม่ได้สักคน เพื่อนฝูงก็หนีหายเพราะไม่อยากโดนร่างแหไปด้วย มันทำให้แม่ตระหนักได้ว่าไม่ว่าจะรวยหรือจนก็มันก็วัดค่าความเป็นคนไม่ได้”คุณหญิงแตะไปที่แขนลูกชายแล้วคอตกมีสีหน้าปลงกับชีวิตแต่แล้วก็ต้องเบิกตาโพล่งดีดตัวลุกขึ้นยืนราวกับว่าคิดอะไรได้“แต่ตอนนี้แม่คือผู้ชนะ เพราะมีหลานก่อนมัน แต่ว่า...แม่จะทำยังไงให้หนูภัทรลดายกโทษให้ดีล่ะ” สรรพนามที่ใช้เรียกเปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือ“นี่คุณแม่ยอมใจอ่อนให้ผมกับดารักกันได้จริง ๆ เหรอครับ”คุณหญิงพยักหน้าให้พร้อมกับยกนิ้วก้อยขึ้นสัญญากับลูกชายว่าจะทำทุกทางให้ความรักของลูกชายสมหวังวางแผนทำลายชีวิตคนอื่นก็ทำมาออกบ่อย แค่วางแผนคืนความรักให้กับลูกชายทำไมหล่อนจะทำไม่ได้...‘ก๊อก ๆ’เสียงเคาะประตูนอกห้องดังถี่ขึ้นนานหลายนาทีแม้จะได้ยินเสียงเ

“ใช่จ๊ะ เธอฟังไม่ผิดหรอก ฉันไปสู่ขอเธอกับพ่อเอง” เสียงคุณหญิงพิศมัยดังขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับมีวิริยะและต้นน้ำเดินตามหลังภัทรลดาส่ายหน้าไปมาไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงได้มาที่บ้านเธอพร้อมเพียงกันขนาดนี้ แต่พอมองไปยังต้นน้ำที่มุมปากยกยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์ หล่อนก็เข้าใจทุกอย่างโดยที่ไม่ต้องเอ่ยถาม“ให้โอกาสฉันกับลูกชายสักครั้งเถอะนะ จะให้ฉันก้มกราบก็ยอม” คุณหญิงทำท่าจะก้มกราบ “อย่าค่ะ” หญิงสาวร้องห้ามเสียงหลงพร้อมกับนั่งลงพื้นจับมือท่านไว้“อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ จะทำให้หนูลำบากใจเปล่าๆ”การกระทำเมื่อสักครู่ทำเอาเธอตกใจอยู่ไม่น้อย เค้าโครงของคุณหญิงที่เคยถือตัวหายไปจนหมดสิ้นราวกับเป็นคนละคน“อย่าคิดว่ามันเป็นเรื่องลำบากใจเลยนะ ฉันจะไม่ขัดขวางความรักของหนูกับลูกชายฉันอีกแล้ว มันจริงอย่างที่หนูเคยพูดไว้คำว่าไม่ตั้งใจของฉันมันได้ฝั่งลึกลงไปในใจ ฉันจึงไปขอขมาและสาบานต่อหน้าอัฐิแม่หนูว่าจะไถ่โทษความผิดครั้งนั้นด้วยการดูแลหนูกับหลานเป็นอย่างดี จะรักเหมือนหนูเป็นลูกสาวของฉันคนหนึ่ง”ดวงตาแดงก่ำคลอด้วยหยาดน้ำใสมันแสดงออกถึงความจริงใจของหญิงแก่ตรงหน้า เธอมองหน้าพ่อตัวเองสลับกับมองพ่อของลู