Alle Kapitel von ภรรยารอหย่า: Kapitel 171 – Kapitel 180

เวทัศยกมือขึ้นลูบหลังร่างเล็กซึ่งอยู่ในชุดคนไข้สีฟ้าอ่อนกำลังกอดเอวเขาร้องไห้ไม่หยุด เกือบสามชั่วโมงแล้วที่เขาอยู่ในห้องนี้“ตลอดเวลาที่อินคบกับไอ้ภูมันทำแบบนี้กับคุณเหรอ”“ใช่ อินถึงได้หนีกลับประเทศไทยหรอก อินขอโทษนะที่ตอนนั้นไม่ยอมจับมือเวย์ไว้แล้วทิ้งไปหาภูริ”ชายหนุ่มไม่ได้นึกโกรธเคืองเรื่องนั้นแล้วเพราะเห็นจากสภาพเธอตอนนี้แล้วมันน่าสงสารมากกว่า เธอสะอื้นจนตัวไหล่โยนหลังจากให้ปากคำกับตำรวจเสร็จแล้ว“ตอนนี้ภูริถูกจับไปแล้ว คุณไม่ต้องกลัวอะไรแล้วนะ”หญิงสาวพยักหน้ารับก่อนจะผละออกมาเงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้าเต็มสองตา เธอนึกขอบคุณเขาที่วางความโกรธลงแล้วรีบมาช่วยเธอออกจากขุมนรกนั้น“เรื่องคดีทั้งหมดตำรวจจะเป็นฝ่ายติดต่อคุณกับครอบครัวโดยตรง”“แล้วเวย์ล่ะคะ คุณจะไม่ช่วยอินเรื่องนี้แล้วเหรอ” ดวงตาเว้าวอนขอให้เขาเห็นใจ“ต่อไปนี้ความสัมพันธ์ของเราจะเป็นเพียงแค่เพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้น ผมขอโทษนะที่เคยบอกว่าจะอยู่กับคุณ อยากมีคุณอยู่ในชีวิตไ“ทำไมล่ะคะ...หรือว่าคุณไม่ได้รักอินแล้ว”ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยพลางนึกถึงอีกคนที่นอนบาดเจ็บอยู่บนเตียง ก่อนจะจับมือของอีกฝ่ายออกจากรอบเอว“เมื่อก่อนผมจมป

เวทัศพยุงตัวเองลุกขึ้นกำลังจะเดินเข้าบ้านรถทรงยุโรปคุ้นตาก็เคลื่อนเข้ามาจอด คุณหญิงระย้าก้าวลงมาจากบนรถแล้วมองสภาพลูกช้ายตัวเองพลางส่ายหน้า“แม่ครับ”เขาเรียกชื่อคนเป็นแม่แผ่วเบาแทบจะกลืนไปกับลมหายใจของตัวเอง คุณหญิงระย้าพยักหน้ารับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเธอเป็นคนอนุญาตให้ลูกสะใภ้เป็นคนหย่าขาดกับลูกชายเอง ก็ในเมื่อก่อนหน้านั้นมันเป็นคนต้องการเองแล้วทำไมตอนนี้ถึงมานั่งหง่อยเป็นหมาอยู่อย่างนี้เวทัศนั่งเขามานั่งอยู่โซฟาตัวเดิมดวงตาเหม่อลอย คุณหญิงระย้านั่งขนาบข้างยกมือขึ้นตบไหล่ เริ่มไม่เข้าใจสถานการณ์เท่าไร เมื่อก่อนเห็นชิงชังดื้อรั้นไม่อยากจะแต่งพอมาตอนนี้ก็ทำเหมือนจะเป็นจะตายเมื่อถูกขอหย่า“แม่ยอมให้มนลิตาหย่ากับผมง่าย ๆ แบบนั้นได้ยังไง”“จะมาโทษแม่ไม่ได้นะ เพราะคนที่ขอหย่าก่อนคือแกไม่ใช่หนูมน หัดโทษตัวเองบ้างตาเวย์”ใครกันอยากจะปล่อยมือลูกสะใภ้แสนดีคนนี้ไป ตอนแรกเธอก็ห้ามปรามแหละ แต่ดูจากสิ่งที่ลูกชายเธอทำกับมนลิตาแล้วก็ไม่อยากจะยื้อเอาไว้แล้วยิ่งเรื่องวันนี้มันก็ไม่น่าให้อภัยจริงๆ นั่นแหละ มีอย่างที่ไหนเมียนอนเป็นผู้ป่วยอยู่ในห้องคนไข้ส่วนตัวเองไปกกกอดกับผู้หญิงอีกคนแถมยังส่งรูปมา

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”“สีหน้าพี่ออกขนาดนั้นเลยเหรอ” เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองมนลิตาวางแก้วน้ำลงไขว้มือคัดหลังแล้วพยักหน้ารับงึก ๆ ตุลย์ธรยกน้ำขึ้นดื่มเพื่อเป็นการเลี่ยงการตอบคำถามจึงแกล้งมองไปรอบตัวห้อง“แล้วนี่คุณลุงกับคุณป้าไปไหน ตั้งแต่พี่มายังไม่เห็นเลย”“คุณหญิงระย้าชวนไปทำบุญที่อยุธยาตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ ยังกลับมาไม่ถึงเลย เมื่อกี้มนโทรไปถามเห็นบอกว่าถึงปทุมฯแล้วค่ะ”หญิงสาวบอกพลางย่อตัวนั่งลงฝั่งตรงข้างก่อนจะได้ยินเสียงสั่นเตือนว่ามีสายเรียกเข้าจากมือถือของตุลย์ธรอีกครั้ง ชายหนุ่มเหลือบมองโทรศัพท์แล้วหันไปมองหน้ามนลิตาเหมือนลำบากใจ“รับสิคะ หรือว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า” เธอเริ่มจับสังเกต“คนที่โทรมาเป็นไอ้เวย์ ตอนนี้มันอยู่ข้างล่าง แต่พี่ไม่ได้เป็นคนพามันมานะ มันน่าจะสะกดรอยตาม...” เสียงทุ้มเมื่อกี้เริ่มอ่อนลงพร้อมกับลอบมองสีหน้าของหญิงสาวว่าโกรธตัวเองหรือไม่“แบบนี้นี่เอง ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวมนจัดการเรื่องนี้เอง”ว่าจบก็ลุกพรวดขึ้นเดินไปหยิบคีย์การ์ดที่วางอยู่บนโต๊ะเดินออกจากห้อง ทำเอาตำรวจหนุ่มเดินตามแทบไม่ทัน“พี่ว่าไม่ต้องลงไปก็ได้หรอกมั่ง”“ไม่ได้ค่ะ มนรู้จักนิสัยพี่เวย์

(2)1051 คำ“ค่ะ” เธอตอบรับสั้น ๆ พร้อมพยักหน้าทุกคนที่ได้ยินต่างอ้าปากค้างแม้อยากจะถามหาเหตุผลแต่ก็ไม่มีใครกล้าแต่ก็ยอมรับในความกล้าตัดสินใจแม้จะท้องอยู่ก็ตาม เรื่องนี้กลายเป็นข่าวลือไปทั่วบริษัทอีกเหมือนเคย หลายคนพุ่งเป้าไปยังอินทุภาเพราะก่อนหน้านี้มีประเด็นว่าเป็นมือที่สามของคนทั้งคู่ทั้งที่ไม่ควรสนใจข่าวพวกนั้นแต่มนลิตาก็อดเป็นห่วงผู้เป็นอดีตสามีไม่ได้ซึ่งถูกนักข่าวต่างช่องต่างสำนักรุมสัมภาษณ์อยู่หน้าตึกจนแทบหาทางเลี่ยงไม่ได้แน่นอนว่าหน้าตาทางสังคมเขาคือไฮโซท่านหนึ่งย่อมต้องตกเป็นจุดสนใจของสื่อมวลชนอยู่แล้ว โชคดีที่หน้าเธอไม่ได้หลุดออกไปจึงไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องนี้สักเท่าไร“เป็นห่วงคุณเวย์เหรอ ถึงได้มาแอบส่องอยู่หลังเสาบนเนี่ย”ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเสียงทักทายนั้นเป็นของใคร แต่แปลกใจมากกว่าว่าเข้าตัวมาทำไมทั้งที่หมดหน้าที่คุ้มครองเธอแล้ว“พี่ตุลย์มาทำอะไรที่นี่คะ คนร้ายก็ตายไปแล้วหมดหน้าที่แล้วไม่ใช่เหรอ” หญิงสาวย่นคิ้วเข้าหากัน“นี่เราท้องหรือสมองเสื่อมเนี่ย เอะ หรือว่าเจ้าตัวเล็กแย่งความจำของแม่ไป”เขาเอ่ยแซวยิ่งทำให้มนลิตาหน้านิ่วเข้าไปใหญ่เขาเลยเดินเข้ามาโยกหัวทุยไปมา “พี่ต

เวลาเคลื่อนเข้าไปสู่ช่วงสายของวันเสียงเคาะประตูดังขึ้น ร่างอ้วนที่กำลังเก็บอุปกรณ์ทำงานลงกระเป๋ามุ่นคิ้วเข้าหากันว่าใครมาหาเวลานี้ หรือว่าจะเป็นพี่ตุลย์ประตูเปิดออกคนข้างนอกชูถุงอาหารขึ้นบังหน้าก่อนจะเอียงคอโชว์รอยยิ้มฝันสวย“พี่เวย์ ยังไม่กลับไปอีกเหรอคะ”ถามออกไปแล้วเพิ่งสังเกตเห็นว่าคนตัวโตตรงหน้าเปลี่ยนชุด เซตผมอาบน้ำมาเรียบร้อยแล้ว ทำไมไวจังเพราะเขาเพิ่งออกไปไม่ถึงชั่วโมงซึ่งระยะทางจากบ้านเขามาที่นี่ก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมง ยิ่งเวลาเร่งด่วนยามเช้าแบบนี้ไม่ต้องพูดถึงเลย“วันนี้ไปทำงานสายหน่อยคงไม่เป็นไรหรอก กินข้าวก่อน”“มนไม่หิว” เอียงไหล่พิงขอบประตูยังไม่ยอมให้เข้าห้องเธอเบือนสายตาไปทางอื่นไม่อยากมองหน้าเขาตรง ๆ ไม่ได้กลัวเขาจะมาตามง้อแต่กลัวใจเธอต่างหากที่อ่อนแอลง“มนไม่หิว แต่ลูกของเราอาจจะหิวก็ได้ มันสายมากแล้ว ตอนนี้ตรงนี้มีเจ้าตัวเล็กอยู่ข้างในนะ”นิ้วยาวชี้ไปยังพุงกลมแม้อายุครรภ์จะยังไม่กี่เดือนแต่มันก็ป่องนูนออกมาอาจจะด้วยรูปร่างของคนเป็นแม่อวบอ้วนด้วยก็ได้เธอเห็นรอยยิ้มของชายหนุ่มอ่อนโยนแววตาประกายจนดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาด เขาอาศัยจังหวะเผลอเบียดตัวเองเข้ามาด้านในห้องเหมื