Alle Kapitel von ภรรยารอหย่า: Kapitel 181 – Kapitel 190

“เวทัศ!”เสียงแหบตะโกนลั่นโรงพยาบาล พร้อมกับร่างผอมของชายสูงอายุเดินตรงลิ่วเข้ามาหา ดูจากท่าทางและสีหน้าแดงก่ำแสดงออกถึงความโมโหสุดขีด แม้จะมีหญิงสูงวัยพยายามคว้าแขนเป็นผู้สามีไว้เพื่อห้ามปรามแต่ก็ถูกสะบัดออกผลั๊วะ!ใบหน้าหล่อรับกำปั้นเต็ม ๆ ร่างสูงเซถลาจนชิดกำแพง ก่อนจะได้รับอีกหมัดตุลย์ธรก็เข้ามาขวางเอาไว้ก่อนเพราะกลัวว่าจะเกิดความวุ่นวายเวทัศได้แต่เช็ดเลือดตรงมุมปากออก“ขอโทษครับ” นอกจากคำนี้แล้วเขาคงพูดคำอื่นไม่ได้“ขอโทษ ๆ คนอย่างคุณมันก็พูดได้แค่นี้แหละ ปากบอกว่ารักแต่ก็ไม่เคยดูแลหรือปกป้องลูกสาวผมได้เลย คอยดูนะถ้าหลานสาวผมเป็นอะไรไปผมจะไม่มีวันให้อภัยคุณเด็ดขาด!”ตาครามสะบัดแขนจากการเกาะกุมของตุลย์ธรออกแล้วเดินไปนั่งยังเก้าอี้อีกฝั่งหนึ่ง โดยมีตุลย์ธรตามไปนั่งขนาบข้างพลางปลอบใจ เพียงแค่ก้าวเท้ากลับมาเหยียบกรุงเทพฯ ไม่ถึงชั่วโมงก็ได้รับสายข่าวร้ายทันทีทั้งหมดทั้งมวลเกิดจากผู้ชายคนเดียวทั้งนั้น...เวลาผ่านไปไม่กี่นาทีคุณหญิงระย้าก็มาถึง เธอรับรู้สถานการณ์ทุกอย่างจากผู้ช่วยในบริษัท ไม่รู้ว่าจะต่อว่าลูกชายอย่างไรแต่จะไม่โทษเลยก็ไม่ได้ ต้นเหตุทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะลูกชายเธอเดินเข้

กว่าสามวันแล้วกับการเฝ้ามองคนเจ้าเนื้อผ่านกระจกใสด้านหน้าประตูเวทัศหลบหน้าอดีตพ่อตา แม่ยาย และแอบมองเจ้าของหัวใจอยู่อย่างนั้น มันคงเป็นทางเดียวที่เขาจะทำได้อยู่ตอนนี้วันนี้เธอทานข้าวได้มากขึ้น มีรอยยิ้มมากขึ้นและร้องไห้น้อยลงเหลือแค่ใบหน้าเท่านั้นที่ยังคงซีดเซี่ยวเหมือนไก่ต้มท่าทางสอดส่องก้ม ๆ เงย ๆ ของเขาทำให้พยาบาลเวรประจำวันเดินเข้ามาใกล้และมองตามสายตาคู่นั้น“มาเยี่ยมคนไข้อีกแล้วเหรอคะ ทำไมไม่เข้าไป”ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อย พยาบาลสาวยิ้มหวานให้ เธอจำเขาได้เพราะเห็นมาด้อม ๆ มอง ๆ ห้องผู้ป่วยนี้ทุกวันแต่ก็ไม่ยอมเข้าไปเยี่ยมแถมยังกำชับเธอนักหนาว่าอย่าบอกคนในห้องว่าเจอเขาอยู่แถวนี้“ผมไม่สะดวกครับ” ยิ้มแก้เก้อ ยกมือลูบท้ายทอย“ถ้าวันนี้ไม่สะดวกพรุ่งก็ไม่ต้องมาแล้วนะคะ เพราะคนไข้จะออกจากโรงพยาบาลตอนเช้าแล้ว”“ครับ” ตอบรับเสียงเบาผ่านลำคอพยาบาลสาวยิ้มมุมปากเล็กน้อยเท่านั้นแล้วเคาะประตูห้องพักฟื้นของมนลิตาเข้าไป เพื่อนำยาไปให้ เขาได้แต่หลบมุมเข้ากำแพงกลัวว่าเธอจะเห็นสองเฒ่ายังคงทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติแล้วสะกิดกันให้หลีกทางให้กับพยาบาลเดินไปปรับสายน้ำเกลือ“น้ำเกลือกระปุกสุดท้ายแล้วนะคะ

บรรยากาศในการประชุมผู้บริหารค่อนข้างเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง สภาพบริษัทไม่ต่างกับศพเดินได้ แม้เสื้อผ้าจะยังคงเรียบร้อยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแต่สภาพใบหน้ารกรุงรังไปด้วยหนวดเคราหลังจากประชุมเสร็จเลขาฯ หน้าห้องรีบสืบเท้าตามหลังเจ้านาย ก่อนจะเรียกเอาไว้ทันตรงหน้าลิฟต์“คุณเวย์คะ นายหน้าคอนโดฯ ติดต่อแป๋วมาว่ายังต้องการขายอยู่ไหมคะ”ชายหนุ่มหยุดฝีเท้า สองมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เขาจะเก็บห้องนั้นเอาไว้ทำไมในเมื่อไม่สามารถอยู่ใกล้เธอได้อีกแล้วก่อนหน้านี้ติดต่อขอซื้อเพื่อที่จะอยู่ใกล้ชิดดูแลทั้งแม่และลูกทว่าตอนนี้มันคงไม่จำเป็นแล้ว มนสิตาคงมีผู้ชายดี ๆ แบบตุลย์ธรคอยดูแลได้ดีกว่าเขา“ขายทิ้งได้เลย” พูดจบก็เดินกลับเข้าห้องทำงานและไม่ออกไปไหนอีกเลยจนกระทั้งเย็นเวทัศไม่ได้ตรงดิ่งกลับบ้าน เขาไปยังร้านเหล้าประจำทุกวันแล้วก็ดื่มจนเมามายไม่ได้สติ เขาอยากเมาเพื่อที่เวลากลับบ้านจะได้หลับไปเลยไม่ต้องทนเห็นทุกอย่างที่ยังเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือไม่มีเธอคนนั้นอยู่ข้างกายแบบเมื่อก่อนทุกวันเวทัศยังคงลากตัวเองมาทำงานด้วยสภาพกลิ่นกายเจือไปด้วยเหล้า แป๋วเห็นแบบนั้นแล้วก็รู้สึกสงสารเพราะไม่เคยเ

รุ่งเช้าของวันถัดมาชาวบ้านต่างมาส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวกันเต็มลานหน้าบ้านไป ทุกคนต่างมาขอบคุณตาครามและจอมขวัญกับการเป็นผู้บริจาคเงินบูรณะวัดและซ่อมบำรุงโรงเรียนหลายแห่งในอำเภอ“เดี๋ยว ๆ ใครบอกพวกเอ็งว่าข้าจะบริจาค” สองผัวเมียหันมองหน้ากันด้วยความมึนงง ลำพังแค่หมุนเงินในสวนก็แทบจะไม่เหลือกำไร“ผมเป็นคนบอกเองครับและค่าใช้จ่ายทั้งหมดผมเป็นคนรับผิดชอบเองครับ” เวทัศก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางวงในเมื่อใช้ความจริงใจแล้วพวกท่านยังใจแข็งก็ขอลองใช้เงินที่หามาทั้งชีวิตออกมาใช้ให้เป็นประโยชน์สักหน่อย ต้องขอบคุณขุนเขานะเนี่ยที่บอกว่าตอนนี้ชาวบ้านและโรงเรียนต้องการอะไร คนอย่างพ่อตาเขาอยากมีหน้าหน้ามีตาในสังคม หากเป็นผู้บริจาคในนามตาครามคงหน้าชื่นตาบานและอาจจะใจอ่อนลงไม่มากก็น้อย“ใครใช้ให้คุณมาวุ่นวาย”“ผมไม่ได้วุ่นวายนะครับ ทุกอย่างคุณพ่อเป็นคนคิดริเริ่ม จิตใจก็ดีมีเมตตา ดูสิ ไม่อย่างนั้นชาวบ้านไม่แห่มาขอบคุณคุณพ่อหรอก”เขาผายมือไปหาชาวบ้าน ทุกคนต่างเห็นด้วยและปรบมือขอบคุณกันเกรียวกราว ไม่เพียงเท่านั้นเวลาว่างเสาร์ อาทิตย์ เวทัศยังขับรถมาช่วยงานไร่ งานสวนทุกสัปดาห์และมันก็เป็นอย่างนั้นเรื่อยมาตลอดระยะเ

“คุณเวย์คะ”“มีอะไร”น้ำเสียงตื่นเต้นของแป๋วพร้อมก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานทว่าคนเป็นเจ้านายกลับขานรับเสียงห้วน“เจ้าของแอคเค้าน์ขับรถส่งของติดต่อกลับมาค่ะ เขารู้แล้วว่าเพื่อนเขาอยู่ที่ไหน”ร่างกำยำยืดตัวตรงละสายตาจากแฟ้มงานสีหน้าผุดความหวังขึ้นมา มุมปากโค้งแทบจะถึงติ่งหู ความหวังที่เคยหริบหรี่กลับมาสว่างไสวอีกครั้ง แป๋วยื่นแผ่นที่อยู่ของผู้ชายคนนั้นให้ดูแล้วถึงกับขมวดคิ้วมันอยู่ในซอยถัดบริษัทเขาไปแค่สองซอยเท่านั้น“เขาชื่อว่าเอกค่ะ เห็นว่าตอนนี้หันมาเก็บขยะขายและสติไม่สมประกอบเท่าไรผลมาจากการเกิดอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อนแล้วก็จากการดื่มสุราค่อนข้างเยอะ”ขณะเดินตามหลังเข้ามาตามตอกซอยชุมชนสลัมที่ใหญ่เป็นอันดับหนึ่งของประเทศแป๋วก็บอกเล่าถึงลักษณะของผู้ชายคนดังกล่าว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมช่วงเวลาหลายปีมานี้พวกเขาถึงตามหาผู้ชายคนนี้ไม่เจอเลยขณะเดินตามท่านประธานมีบ้างบางครั้งที่เลขาฯ สาวเดินกระย่องกระแย่งเพราะมีน้ำเน่าเสียขังตามทางเดินและกลิ่นนั้นก็เหม็นจนต้องยกมือขึ้นอังจมูก มีเพียงเจ้านายเธอเท่านั้นแทบไม่ขยะแขยงกับความสกปรกของที่นี่เลย“บ้านหลังนี้หรือเปล่า” เวทัศชี้ไปยังบ้านหลังหนึ่งแป