All Chapters of นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า หวังอี้ชิงที่ตามประกบนายหญิงทั้งวันไม่อาจปล่อยให้เป็นเช่นนั้นได้จึงปรากฏตัวเพื่อแก้ไขสถานการณ์“น้องชายของเจ้าบาดเจ็บ” นางลุกขึ้นแล้วรีบชี้ให้เขาดูสภาพหวังอี้หลุนทันที “ข้าทำแผลให้แล้วแต่ว่าเจ้ารีบพาเขาไปหาหมอเร็วเข้า”“เจ้าทำแผลให้เขาหรือ” เจ้าตัวรู้ว่านางทำอะไรไปแล้วบ้างแต่ก็คิดว่าไม่น่าตื่นตระหนกเพราะสิ่งที่หวังอี้หลุนเผชิญอยู่เล็กน้อยมากนัก อันที่จริงปล่อยไว้อย่างนี้สักพักก็หายเองได้“อือ… ใต้เท้าซ่งลงโทษพวกเจ้าที่มาขโมยของ… หรือว่าโดนอะไรมา ใครทำอะไรเขา…” คำถามของนายหญิงไม่อาจตอบตามความจริงได้“พ่อของข้าขี้เหล้า เวลาเมาแล้วชอบทำร้ายร่างกายพวกข้า” ฟางเหม่ยหลินได้ยินอย่างนั้นเพิ่งสังเกตได้ว่าใบหน้า ลำคอและแขนของหวังอี้ชิงก็มีรอยช้ำเขียวเช่นเดียวกัน “ข้ามัวแต่ออกไปรับจ้างในหมู่บ้าน ไม่รู้เลยว่าท่านพ่ออาละวาดอีกแล้ว”สีหน้าเศร้าสลดของหวังอี้ชิงทำให้ฟางเหม่ยหลินนึกสงสาร “แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ บิดาเจ้าเป็นเช

สี่ปีผ่านไปฟางเหม่ยหลินอายุย่างเข้าสิบห้าแล้ว อีกไม่กี่เดือนจะถึงวัยปักปิ่น หวังเพียงอย่างเดียวว่าใต้เท้าซ่งจะปล่อยนางให้เป็นอิสระเสียที ทว่า ไม่ว่าจะคิดหวังสิ่งใดตลอดหลายปีที่ผ่านมาคงทำได้เพียงยอมรับและอดทนจนกว่าจะทนไม่ไหวแล้วหาหนทางไปจากที่แห่งนี้ในสักวันหนึ่งเพราะมั่นใจแล้วว่าถูกทอดทิ้งให้อยู่ลำพังเด็กสาวไม่ได้ยินข่าวคราวของเถียนซีเย่ บิดา มารดา พี่น้องหรือใครก็ตามที่เถียนเหม่ยหลินอาจรู้จักมานานมากแล้วราวกับทุกคนลืมไปแล้วว่าองค์หญิงแห่งคุนหลันซ่อนตัวอยู่ในจวนสกุลซ่งในช่วงเวลาที่ยากลำบากกลับมีสิ่งหนึ่งที่กลายเป็นเครื่องปลอบประโลมใจนางได้เป็นอย่างดี หวังอี้หลุนและหวังอี้ชิงคือเพื่อนยามยาก คอยเป็นห่วงเป็นใย ต่างฝ่ายต่างดูแลกันเสมอมายิ่งผ่านเหตุการณ์มากมายเท่าใด ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับพี่น้องสกุลหวังแน่นแฟ้นขึ้น แม้บางคราพวกเขาจะทะเลาะกันบ้างตามประสาแต่หลายต่อหลายครั้ง ฟางเหม่ยหลินจะทำหน้าที่เป็นตัวกลางคอยประสานใจให้ทั้งคู่กลับมาดีกันเหมือนเดิมกระนั้น เด็กสาวไม่รู้เลยว่าพวกเขาเชื่อฟังคำพูดของนางก็เพราะฐา

เช้าอันสดใสในฤดูใบไม้ผลิฟางเหม่ยหลินไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้เห็นหน้าคุณหนูซ่งในรอบหลายวันเพราะอีกฝ่ายเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนเพื่อรักษาบาดแผล นางกลัดกลุ้มกลัวว่าแขนสองข้างจะมีรอยแผลเป็นหลงเหลืออยู่จึงไม่อยากพบเจอผู้ใด ไม่ต้องการให้ใครเห็นนางในสภาพเช่นนี้ เฝ้าบำรุง ทายา อาบสมุนไพรให้ผิวที่โดนลวกกลับมาขาวเนียนผุดผ่องเหมือนเดิมจึงได้ฤกษ์ออกมาข้างนอกเดิมทีฟางเหม่ยหลินต้องออกไปช่วยบ่าวรับใช้ขุดหน่อไม้ในป่าไผ่ด้านหลังจวน แต่ครานี้ซ่งไป๋อวี้ที่เก็บกดมานานมาหานางถึงหน้าเรือน สั่งให้ไปเก็บเผือกหนึ่งตะกร้าสานมาทำเผือกกวนก่อนตะวันตกดิน“เผือกหรือเจ้าคะ” ฟางเหม่ยหลินเอ่ยถามอีกครั้งกลัวได้ยินคำสั่งผิดพลาด คิดว่ากำลังโดนกลั่นแกล้งเพราะยังไม่เข้าสู่ฤดูกาลที่เหมาะสม ขุดไปก็เจอแต่หัวเล็ก ๆ และหาได้ยากยิ่งซ่งไป๋อวี้ชักสีหน้าไม่พอใจ อารมณ์ร้ายมากกว่าเดิมจนฟางเหม่ยหลินลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่พลันรีบทำตามคำสั่งทันทีนางแบกตะกร้าไม้สานแล้วคว้าจอบเดินออกไปนอกจวนเพียงลำพัง แต่ในอีกไม่ถึงอึดใจ บ่าวรับใช้สองคนที่ควรจะไปทำงานในสว

หวังอี้ชิงก้าวเข้ามาข้างในห้องแล้วหยิบมีดเงินออกมาจ่อลำคอน้องชาย “ปล่อยนายหญิงเดี๋ยวนี้”ทว่า คนตรงหน้านิ่งเฉย ดวงตาสีน้ำเงินยังคงจับจ้องใบหน้าเด็กสาวเช่นเดิม คมมีดจึงกดลงไปจนเลือดสีแดงไหลซึมตามรอยเล็ก ๆฟางเหม่ยหลินตกใจเพราะรู้ดีว่าหากกดลึกกว่านั้นอีกไม่เท่าไหร่จะโดนเส้นเลือดใหญ่ ทั้งยังเดาไม่ถูกว่าเหตุใดพี่ชายจึงกล้าเสี่ยงทำเรื่องร้ายแรงเช่นนี้มือน้อย ๆ ข้างขวาของนายหญิงจับมีดด้ามนั้นเอาไว้ “พวกเจ้ากล้าทะเลาะกันต่อหน้าข้าหรือ” ส่วนมือข้างซ้ายก็จับข้อแขนของผู้เป็นน้องชาย “เลิกจับหน้าข้าได้แล้ว”“…” ในเมื่อหวังอี้หลุนไม่ยอมปล่อย พี่ชายก็ไม่ยอมทำตามคำสั่งเช่นเดียวกัน ภาพตรงหน้าทำให้ฟางเหม่ยหลินนึกถึงวันแรกที่ทั้งสามคนได้พบกันพลางคิดว่าคำพูดในวันนั้นก็คงไม่ต่างจากตอนนี้สักเท่าใดนัก เมื่อพร่ำบอกอยู่ครึ่งก้านธูปก็ไม่มีใครคิดขยับ นางจึงเป็นฝ่ายลุกขึ้นเองเผลอลงน้ำหนักขาข้างที่เจ็บจนทรงตัวไม่อยู่จะล้มอีกครั้ง หวังอี้หลุนจึงเลิกจับใบหน้าเรียวแล้วคว้าเอวนางเอาไว้ตัดหน้าพ

กระนั้นฟางเหม่ยหลินกลับรู้สึกว่าสิ่งที่เขาเล่าให้ฟังยากที่จะเชื่อหมดใจ“ใบหน้าข้าถูกพิษร้ายแรง รักษาอย่างไรก็ไม่หาย ทุกวันเจ็บแปลบไปทั่ว ดวงตาข้างขวามองไม่เห็น ข้าเศร้าใจยิ่งนัก” หวังอี้หลุนเอ่ยอย่างเศร้าสร้อย “เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านพี่เป็นคนทำให้ข้าเป็นอย่างนี้ เขาวางยาข้า คิดลอบสังหารข้าตอนทดสอบเลื่อนขั้น”“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก เจ้า…”“เรื่องที่บอกว่าถูกบิดาทำร้าย โกหกทั้งนั้น... ท่านพี่ข่มขู่ข้าว่าหากสารภาพกับเจ้าไปตามตรงว่าเป็นใคร ข้าจะต้องถูกอาจารย์ลงโทษจนตาย” เจ้าตัวเล่าไปถอนหายใจเหนื่อยไปด้วย แต่มือข้างขวายังคงจับอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อย บีบเบา ๆ ให้ตัวเองรู้สึกได้ว่าร่างบางที่นิ่งงันเบื้องหน้าไม่ใช่ภาพฝัน“…” ฟางเหม่ยหลินได้ยินทุกอย่างชัดเจนแต่เก็บมาครุ่นคิดให้ดีอีกรอบหนึ่ง “ท่านลุงบอกว่าครอบครัวของข้าถูกพวกโจรป่าสังหาร ข้าโดนทำร้ายจนจำเรื่องราวที่ผ่านมาไม่ได้” เด็กหนุ่มกุมศีรษะตัวเอง รู้สึกว่าอาการปวดเพิ่มมากขึ้นเวลาที่พยายามนึกถึง