“ข้าไม่ได้ให้เจ้าไปคนเดียวเสียหน่อย” ป้าฉินเลิกคิ้วไม่คิดแยแสอย่างเคย “เรื่องอื่นฉลาดนักนะแต่พอเป็นเรื่องเล่าของพวกขี้เมาดันทำเป็นโง่เง่าเชื่อได้ลงคอ สัตว์ป่าที่ไหนจะกล้าเข้ามาในเขตที่คนอาศัยอยู่กันเล่า เจ้าไม่เห็นหรือว่าวันหยุดคราใด เจ้าคนงานพวกนั้นก็ชอบไปล่ากระต่ายป่ามากินทั้งนั้น ถ้าเสือมีจริงคงโดนไล่ทำร้ายจนไม่กล้าไปทำงานแล้ว”สุดท้ายแล้ว ฟางเหม่ยหลินก็หนีไม่พ้นต้องตามเสิ่นลี่หมิงไปเก็บว่านหยกหิมะจึงแบกตะกร้าสานใบเดิมขึ้นหลังแล้วตามคนงานกลุ่มนั้นเข้าไปในป่าลึกที่ไม่คุ้นเคยครั้นถึงจุดที่เห็นดอกว่านสีขาวบานสะพรั่งโผล่ขึ้นมาจากผืนดิน เสิ่นลี่หมิงจึงสั่งให้ลูกน้องลงมือขุดในทันใดทุกคนต่างแยกย้ายกันไปทำงานของตนคนละมุมต้นไม้ใหญ่ที่ว่านหยกหิมะชอบขึ้นโดยอาศัยร่มเงาใต้ร่าง ผ่านไปหนึ่งชั่วยามแล้วยังไม่เห็นวี่แววของซ่งไป๋อวี้กับสมุนของนางจึงคิดว่าวันนี้คงผ่านไปได้ด้วยดีทว่า ฟางเหม่ยหลินมัวแต่จดจ่อกับหัวว่านที่อยู่ลึกลงไปใต้ดินจึงไม่ได้สังเกตเลยว่าคนงานหายลับตาไปตั้งแต่ตอนไหน “เรียบร้อย เหลืออีกแค่ไม่กี่หัวก็กลับได้แล้วล่ะ เอ๊ะ…” พอเงยหน้ามองว่านขนาดมหึมาในมือจึงได้เห็นว่ารอบตัวสงบวังเวงเส
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
