All Chapters of นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

วังหลวงแคว้นคุนหลันเถียนซีเย่ตั้งตนเป็นผู้ครองบัลลังก์ด้วยเหตุผลที่ว่าพระเชษฐาล้มเหลวในการปกครองแผ่นดิน ปล่อยให้พวกองค์กรมือสังหารฆ่าล้างเชื้อพระวงศ์สกุลเถียนแล้วยังไม่อาจรับมือกับความขัดแย้งในแถบชายแดนจนกลายเป็นสงครามดุเดือดนอกจากสวีอันอวี่ที่ระลึกเรื่องราวในอดีตได้ ไม่มีใครรู้เลยว่าคนที่อยู่เบื้องหลังความโกลาหลคือชายที่เบื้องหน้าดูไร้พิษภัยผู้นี้“อู๋เซี่ยเหวิน” เขาเรียกคนสนิทเข้ามาถามข่าวคราวในห้องทรงงาน “จะให้ข้ารออีกนานแค่ไหนกัน”น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยถามถึงหย่งชางกลุ่มหนึ่งที่ออกตามหาเถียนเหม่ยหลิน เขาเชื่อสุดใจว่าคืนที่มือสังหารบุกจวนใต้เท้าซ่ง หลานสาวสามารถเอาตัวรอดหนีไปได้ แม้ว่าจะเห็นปิ่นปักผมที่เคยให้ไว้หล่นอยู่ในกองไฟ ไม่ห่างจากหน้ากากผีที่สวีอันอวี่เคยสวมใส่ก็ตามอู๋เซี่ยเหวินมองเจ้านายของตนพลางแอบลอบถอนหายใจที่เขายังไม่คิดถอดใจทั้งที่ผ่านมาหลายปีแล้ว “ตามหาคนเพียงคนเดียว มันจะไปยากอันใดนัก” เถียนซีเย่กำพู่กันไว้แน่นจนหักครึ่ง เก็บอาการร้อนรนใจเอาไว้ข้างใน “หย่งชางไร้น้ำยาเพียงนั้นเชียวรึ”

ทว่า ครึ่งชั่วยามผ่านไปกลับไม่พบแม้แต่ร่องรอยขององค์หญิง ชายหนุ่มโมโหเลือดขึ้นหน้า กลับเข้ามายังท้องพระโรงที่สองฝ่ายปะทะกันดุเดือดยามปีศาจแห่งหย่งชางลงมือ ไม่ว่าใครต่างก็ต้องหวั่นเกรง หายใจไม่ทั่วท้องทั้งฝ่ายศัตรูและพวกพ้อง ฝีมือในวัยเยาว์เก่งกล้ากว่าผู้ใดในรุ่นเดียวกัน ครานี้ยิ่งเห็นได้ชัดว่าอู๋เซี่ยเหวินมองคนไม่ผิด หากเขายังอยู่ใต้อำนาจหย่งชางย่อมไม่มีใครหน้าไหนกล้าต่อกรมู่ฉือ ถังซือเฉิงสลัดจากหลิวกวางมาได้จึงเข้าสกัดไม่ให้สวีอันอวี่โจมตีเจ้านายของตน แม้ชายหนุ่มถูกรุมล้อมจากคนที่มีฝีมืออันดับต้น ๆ ของหย่งชางแต่เขากลับไม่พลาดท่าเลยแม้แต่น้อยอดีตเป็นอย่างไร เวลานี้ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม คนทั้งสองมักสบประมาทสวีอันอวี่อยู่เสมอ ต่อให้เห็นว่าเก่งกาจก็ไม่คิดยอมรับ ยิ่งเห็นว่าเขาออกจากหย่งชางไปหลายปีแล้ว ฝีมือคงตกชั้นไปมากจึงมั่นใจว่าสองรุมหนึ่งอย่างไรก็ต้องชนะเถียนซีเย่รู้แล้วว่าผู้ที่สังหารตนในอดีตยังมีชีวิตอยู่ ไม่รอช้าหนีจากท้องพระโรงไปพร้อมกับองครักษ์ของตัวเอง ก่อนจากไปยังสั่งหย่งชางทุกคนบั่นคอชายหนุ่มมาให้ได้เพราะไม่อยากให้เหต

หลังบุกเข้ายึดอำนาจจากเถียนซีเย่และโค่นหย่งชางได้อย่างเบ็ดเสร็จ สวีอันอวี่และองครักษ์หลิวกวางถูกขุนนางที่อยู่ฝ่ายเดียวกับเถียนซีเย่กล่าวหาว่าตั้งใจล้มล้างการปกครองทว่า บุตรชายของหงเฟิ่งมีหลักฐานจากลั่วจิ่งเสียน ผู้ถือกุญแจหอจดหมายเหตุและเห็นเหตุการณ์ลอบสังหารองค์ชายผู้เป็นบุตรชายคนเล็กของอดีตฮ่องเต้ ขุนนางพวกนั้นจึงไม่อาจโต้แย้งสิ่งใดได้ ยิ่งเห็นว่าเหรินไทเฮารับรองความบริสุทธิ์ของหลิวกวาง เหตุการณ์พลิกผันทำให้ขุนนางเผยพิรุธว่าสมรู้ร่วมคิดจึงถูกนำตัวมาสอบสวนความผิดด้วยเช่นเดียวกัน เถียนซีเย่ถูกตั้งข้อหากระทำการอุกอาจฆ่าล้างสายเลือดสกุลเถียนและสร้างความวุ่นวายให้ราษฎรแคว้นคุนหลันจนหลายต่อหลายชีวิตต้องจบลงนับจากนั้นมา สวีอันอวี่ที่นำคนเข้าบุกวังหลวงกลายเป็นที่รู้จักในนามปีศาจมือสังหารแห่งคุนหลัน ไม่ว่าจะไปที่ใดทุกคนรู้กันทั่วว่าบุรุษผู้มีดวงตาสองสีตรงหน้า ย่อมต้องเป็นคนผู้นั้นอย่างแน่นอนจึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หรือทำให้ไม่สบอารมณ์ไม่ว่าใครต่างก็ต้องยอมรับในฝีมือของเขา หลิวกวางอาจจะเป็นกำลังหลักเข้าโจมตีก็จริง แต

ฐานลับระดับสูงของหย่งชางเถียนซีเย่กำลังหัวเสียที่แผนการทุกอย่างถูกทำลายจนหมดสิ้น พลาดที่ปล่อยสวีอันอวี่หลุดมือจนเกือบจะทำให้เหตุการณ์ทุกอย่างจบลงดังเดิมเวลานี้รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคงจำเรื่องราวในอดีตได้ ทั้งยังมั่นใจว่าสวีอันอวี่ไม่รู้ว่าเขาเองก็ย้อนเวลากลับมาเช่นเดียวกัน พลันคิดหาทางร่วมมือกับเฉินอ๋องเมืองจงอวี่โดยมีข้อแลกเปลี่ยนเป็นแร่หายากของแคว้นคุนหลัน“บัดซบ!” เจ้าตัวสบถทุกครั้งที่ได้ยินว่าคนของตัวเองพลาดท่าให้หลิวกวางอย่างไร ใบหน้าเหรินไทเฮาปรากฏในความคิดพลันแสยะยิ้มที่แม้แต่มารดายังสั่งทหารตามล่าตัวเอง“ใจเย็นน่า” เฉินอ๋องยิ้มกว้าง สีหน้าเหมือนคนไม่มีพิษภัยแต่ทุกสิ่งล้วนแล้วแต่ปั้นแต่ง “ภารกิจครั้งนี้ไม่ได้แพ้ให้คนพวกนั้นเสียหน่อย ข้าแค่ต้องการหยั่งเชิงกำลังและสติปัญญาของพวกมันต่างหาก”“…” เถียนซีเย่รู้ดีว่าวู่วามไปมีแต่จะเสียเพราะสถานการณ์พลิกผัน ทั้ง ๆ ที่ปิดร่องรอยหย่งชางเอาไว้ได้หมดแต่กลับมีหลักฐานบางอย่างหลุดรอดไปได้ ใครเล่าจะไปคิดว่าหลิวกวางไหวตัวทันและหงเฟิ่งยังมีคนรอดชีวิตมาเอาคืนเวลานี้จึงหลบซ่อนตัวอ

วันออกเดินทางเสิ่นเว่ยหมิงยังคงรอหญิงสาวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่เหมือนอย่างเคย สายตามองไปยังทางเข้าออกหมู่บ้านที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งพลันได้ยินเสียงสวบสาบดังมาจากข้างหลังไม่ว่าในหัวกำลังคิดสิ่งใดอยู่ ย่อมขยับตัวไม่ได้ดังใจจนแขนขวาถูกของมีคมเกี่ยวได้เลือดแรกเริ่มเสิ่นเว่ยหมิงยังคงเดาไม่ออกว่าผู้ที่พุ่งเข้ามาหา โดยไม่ปล่อยให้ตัวเองได้มีเวลาคิดหลบหนีหรือตั้งรับ ทั้งยังมีฝีมือต่างชั้นจากมือสังหารทั่วไปเป็นใครกันแน่ใบหน้าที่ดูคุ้นเคยผุดขึ้นมาในความทรงจำ แต่ความรู้สึกบอกว่ายังไม่ใช่เสียทีเดียวเพราะสภาพหนวดเครา เส้นผมสีเงินรกรุงรัง รอบดวงตาคล้ำหมอง ดูเหมือนชนเผ่าเร่ร่อนเสียมากกว่าแต่กระนั้น ยามที่มองดวงตาข้างซ้ายสีน้ำเงินเข้มของคนตรงหน้าแล้วกลับจำได้อย่างแม่นยำ แววตาที่คิดเอาชนะและเลือดเย็น หากแต่บางคราแฝงด้วยความน้อยใจและโกรธเคืองย่อมต้องเป็นน้องชายที่พลัดพรากกันไปอย่างแน่นอน“หวังอี้หลุน!” ผู้เป็นพี่ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะโผล่มาที่นี่ได้ ทั้งแววตาที่ดูเปลี่ยนไปก็ทำให้ไม่แน่ใจว่าต้องรับมืออย่างไร แต่อีกฝ่ายกลับโพล่งออ