All Chapters of นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นก็พอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับดวงตาสองข้างเพราะท่านหมอบอกไว้ล่วงหน้าแล้ว หญิงสาวโบกมือไปมาเพื่อตรวจการมองเห็นของเขา “เจ้ามองเห็นข้าหรือไม่”“…” อีกฝ่ายไม่ตอบแต่สีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด เขาเอามือจับตาตัวเองพลันขมวดคิ้วไม่สบอารมณ์โพล่งเสียงดัง “เจ้าทำอันใดกับตาของข้า”“ข้าไม่ได้ทำ”“โกหก!!!” ชายหนุ่มระแวงมากกว่าเดิม พยายามถอยหนีไปข้างหลังจนชิดผนังห้อง มือสองข้างกวาดคลำพื้นพลางนิ่วหน้าเหมือนหาของที่ต้องการไม่เจอ ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับทำไปตามสัญชาตญาณ“ใจเย็นก่อนได้หรือไม่” ลู่ฟางเซียนเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าเจอเจ้านอนสลบอยู่ริมลำธารจึงพามาหาให้ท่านหมอรักษา”“…”“เจ้าสลบไปหลายวันแต่ดูท่าวันนี้อาการคงดีขึ้นแล้วกระมัง” นางคาดเดาจากสีหน้าของเขา แต่เดิมซีดเซียวจนนึกว่าจะตายวันตายพรุ่ง “ตาเจ้ามองไม่เห็นหรือ”“ทำไม… ข้า…”“ท่านหมอบอกว่ายาพิษที่ใช้ร้ายแรงนัก ดวงตาข้างซ้ายรักษาได้ทันเวลา อีกไม่นานคงจะมองเห็นได้ชัดเจนแต่ว่าดวงตาข้างขวาของเจ้า นอกจากถูกพิษแล้วยังโดนอาวุธมีคมบาดลึก… ท่านหมอบอกว่าคงยากที่จะกลับมามองเห็น”“ทำไมถึงช่วยข้าไว้ เจ้าต้องการอะไรจากข้า” เขาถามราวกับชีวิตนี

ครั้นเขาปล่อยให้นางเป็นอิสระก็รีบหนีออกมานั่งนอกเรือนทันที ไม่กล้าเข้าใกล้เขาเพราะกลัวโดนหักแขนจริง ๆ เพื่อนบ้านได้ยินเสียงเอะอะรีบวิ่งมาดูพลางส่ายหน้า“ฟางเซียน เขาโกรธอะไรเจ้าอีกแล้วหรือ” หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ยิ่งเห็นนางร้องไห้ตาแดงก็ตะโกนบอกเพื่อนบ้านแถบนั้นมาช่วย“ไล่ออกจากหมู่บ้านไปเถอะ”“ใช่ ๆ คนแบบนั้นอันตรายนัก”ใครต่อใครต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวและเริ่มหวาดกลัวเขาขึ้นมา เสียงเอะอะดังลั่นจนคนข้างในเรือนหงุดหงิดคว้าของบางอย่างปาออกมาข้างนอกมีดเล่มเล็กลอยผ่านฝูงคนปักฉึกตรงเสาไม้หน้าประตูเรือนด้วยความแม่นยำ เวลานั้นทุกคนตระหนักแล้วว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป พลันนึกได้ว่าตอนพบกันครั้งแรก เขาสวมชุดเกราะทหารแคว้นคุนหลัน ชายลึกลับโผล่มาที่ประตู ร่างกายสูงใหญ่ ท่าทางน่าเกรงขามและมือสองข้างควงมีดหมุนไปมาทั้ง ๆ ที่ตายังบอดอยู่ ทำให้ชาวบ้านสงสัยว่าเขาแกล้งมองไม่เห็นหรือไม่หากมองไม่เห็นจริง ๆ แล้วฝีมือสุดยอดขนาดนี้ ย่อมต้องเป็นทหารที่เก่งกาจอย่างแน่นอน ชาวบ้านต่างถามไถ่อาการลู่ฟางเซียน ปลอบใจนางที่เจอคนนิสัยไม่ดี เสียงเอะอะของพวกเขากระตุ้นอารมณ์รำคาญของชายหนุ่มได้เป็นอย่

“ใครกล้าขัดใจข้า” เขาแสยะยิ้มน่ากลัว ดวงตาสองสีราวกับจ้องลู่ฟางเซียนเพื่อข่มขู่ “ข้าจะฆ่าทิ้งให้หมด”“เช่นนั้นยิ่งกลับไปไม่ได้” หญิงสาวลุกขึ้นพรวดเป็นห่วงความปลอดภัยของทุกคนแต่อีกฝ่ายเอื้อมแขนจับข้อมือนางไว้ได้ทัน แรงบีบทำเอานิ่วหน้าอีกครั้งเพราะยังไม่หายดี “เจ็บ…”“นั่งลง” เขาพูดสั้น ๆ คาดหวังว่านางจะเข้าใจและยอมทำตาม “ข้าไม่ได้บอกหรือว่ารู้ทางกลับหมู่บ้าน”“เจ้าบอกแล้วแต่ว่า…” หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่งพลางนึกได้ว่าไม่ไกลจากตรงนี้มีกระท่อมหลังเล็กตรงน้ำตกหากเขาไปพักอยู่ที่นั่นจนหายดีแล้วก็คงคิดจากไปด้วยตัวเองและคนในหมู่บ้านก็ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ด้วยจึงพยายามโน้มน้าวใจด้วยประโยชน์สารพัดจนอีกฝ่ายบอกให้หยุดพูดเพราะรำคาญเสียงของนางต่างคนต่างนิ่งเงียบ ฝ่ายหนึ่งรอคำตอบ อีกฝ่ายครุ่นคิดถึงข้อดีข้อเสียจนกระทั่งหนึ่งชั่วยามต่อมาจึงได้ยินเสียงตอบรับจากคนข้างกาย “พาข้าไปที่นั่น”“อือ…” ลู่ฟางเซียนรีบลุกขึ้นพยุงชายหนุ่มเดินไปตามทาง ไม่พูดอะไรอย่างที่เขาสั่งเอาไว้ ก่อนไปที่กระท่อมหลังนั้นก็เดินวนมาเก็บสัมภาระที่อีกฝ่ายทิ้งเอาไว้ทางฟากหนึ่งกระท่อมหลังนี้เป็นเรือนเล็กที่ลู่ฟางเซียนมักมานอนเล่นกับห

ใบหน้านั้นโน้มหาคนตัวเล็กกว่าเหมือนรู้ว่านางยืนอยู่ตรงไหนและความสูงของนางอยู่แค่เพียงไหล่ของเขาเท่านั้น“ข้าเพิ่งมาน้ำตกครั้งแรกจะรู้ได้อย่างไรว่าต้องไปทางไหน เจ้าตั้งใจปล่อยให้ข้าลื่นตะไคร่น้ำ หัวฟาดก้อนหินสลบแล้วฉวยโอกาสหนีไปใช่หรือไม่”“เฮ้อ…” หญิงสาวถอนหายใจรอบที่หนึ่งร้อย สบตาคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว “ข้ามาส่งเจ้าถึงริมน้ำตกแล้ว เจ้าต้องการอันใดอีกเล่า…”“ข้าไม่รู้ว่าพื้นข้างล่างน้ำตกลึกแค่ไหน มีหินแหลมคมหรือสัตว์ร้ายซ่อนตัวหรือไม่ เจ้าต้องคอยอยู่ใกล้ ๆ แล้วบอกทางข้า” เขาบ่นพึมพำเหมือนอย่างเคย ครั้นตัั้งสติเรียบร้อยก็อธิบายอย่างละเอียดว่าตรงไหนมีอะไรบ้าง รู้ว่าพูดไปครั้งเดียวอีกฝ่ายก็จำได้แล้วจึงหันหลังแล้วนั่งรอที่โขดหินใหญ่ริมน้ำตก ปล่อยให้เขาถอดเสื้อผ้าลงไปเล่นน้ำตามต้องการพลันรู้สึกได้ว่าเงาตะคุ่มขยับเข้าใกล้ ตามมาด้วยเสียงน่ากลัวพึมพำข้างหู “เจ้าบอกว่าตรงนี้ลื่นนักแต่หันหลังให้ข้าอย่างนี้จะรู้ได้อย่างไรว่าข้าปลอดภัย”“ไม่ลื่นหรอก… ข้ายืนยันได้ เจ้ารีบไปอาบน้ำดีกว่า” ลู่ฟางเซียนตอบโดยไม่หันมามอง แต่กลับถูกเขาจับแขนข้างขวาดึงให้ลุกขึ้นตามไปด้วย “ข้าบอกแล้วว่าไม่…”ครั้งนี้ก

หลายคนลังเลเพราะไม่รู้ว่าทำอย่างที่เขาต้องการแล้ว ลู่ฟางเซียนจะปลอดภัยหรือไม่ ทั้งเป็นห่วงและกังวลจนทำตัวไม่ถูก“ท่านลุง… ข้าแค่ไม่สบาย เดี๋ยวก็หายเจ้าค่ะ” หญิงสาวจึงจำต้องเป็นคนกลางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “เขาสัญญาแล้วว่าจะไม่ทำอันใดข้า สามสี่วันเขาจะไปจากที่นี่แล้วเจ้าค่ะ”“ไม่ได้ยินที่นางพูดหรืออย่างไร พวกเจ้ากลับไปได้แล้ว” ชายหนุ่มยืนยันคำเดิม สีหน้าจริงจังและไม่ยอมถอยให้ใครหน้าไหน “ยืนหน้าสลอนเช่นนี้เพราะอยากรอรับศพของนางรึ”“อย่านะ!!!” ทุกคนร้องห้ามทันทีที่เห็นเขากดปลายมีดลงไปอีก ลู่ฟางเซียนนิ่วหน้ารู้สึกระบมไปทั้งตัวจนร้องไม่ออก เหนื่อยล้าแทบขาดใจและไข้ขึ้นสูงจึงสลบไปในอ้อมแขนของคนข้างหลังโดยไม่รู้ตัว“เจ้า!!!” ชายหนุ่มตะโกนเสียงดังคิดว่านางเสแสร้งแต่เมื่อจับใบหน้านั้นก็รู้สึกได้ว่าร้อนจริง ๆ “ลู่ฟางเซียน…” พลันเขย่าตัวร่างบางคิดปลุกให้ตื่นแต่ไม่เป็นผล อาการของนางหนักเกินไป“เซียนเซียน!!!” เพื่อนบ้านของนางตะโกนเรียก แล้วหันไปมองคนที่กอดนางเอาไว้ “เจ้าปล่อยเซียนเซียนได้แล้ว ไม่เห็นหรือว่านางไม่สบายจนเป็นลมไป”คนตรงหน้าเหมือนไม่ได้ยินสิ่งใดรอบตัว ใจจดจ่อกับหญิงสาวในอ้อมกอด ใช้ประสา