All Chapters of นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

176 Chapters

ตอนที่ 20 สารภาพผิด /2

“เหตุใดจึงร่างกายอ่อนแอเพียงนี้นะ” เถียนซีเย่กุมมืออีกฝ่ายแต่สัมผัสนั้นทำให้ฟางเหม่ยหลินไม่ชอบเป็นอย่างมาก เขาหันไปหานางกำนัลที่ติดตามมาด้วย “หรูอี้ ไปตามหมอ”หญิงสาววัยสิบแปดที่มาจากเมืองหลวงเชื่อฟังคำสั่งเป็นอย่างดี นางไปตามหมอหลวงที่พักอยู่ในเรือนอีกฟากหนึ่งแล้วพามารักษาหมอหลวงตรวจอาการองค์หญิงพลันเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วรายงานไปตามตรง “กระหม่อมได้กลิ่นดอกฟ้าลั่นพ่ะย่ะค่ะ”“กลิ่นบางเบายังเป็นปัญหาอีกรึ” เถียนซีเย่รู้อยู่แล้วว่าสรรพคุณทางยาของดอกฟ้าลั่นช่วยเรื่องใดบ้าง เวลานั้นคิดว่าต้นของมันคงจะงอกขึ้นมาตามธรรมชาติและกลิ่นของมันอาจจะโชยมาตามลมเพราะถึงฤดูผลิบานพอดีจึงสั่งให้คนเดินตรวจตราแล้วถอนทิ้งให้หมด“สูดดมมากไปก็อาจทำให้มีอาการได้พ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงตอบไปตามตรง รู้สึกแปลกอยู่บ้างที่นางเป็นหนักกว่าคนอื่น ๆ ในที่แห่งนี้ทว่า ไม่มีใครจับได้เลยว่าเงาหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูเด็ดดอกฟ้าลั่นมาผสมกับกำยานทำให้ฟางเหม่ยหลินจับกลิ่นที่แฝงมาไม่ได้จึงหลงสูดดมเข้าไปเต็ม ๆ ยามนอนหลับใหลหากไม่โดนกระตุ้นอาการก็คงไม่เกิดเรื่องใดแต่คนผู้นั้นใช้จุดนี้เพื่อช่วยให้นางหลีกเลี่ยงจากเถียนซีเย่โดยไม่ถูกสงสัย
Read more

ตอนที่ 21 อย่ารังเกียจข้าเลย /1

บรรยากาศในจวนสกุลซ่งเหมือนป่าช้าเข้าไปทุกที ความตึงเครียดเพิ่มขึ้นจนถึงจุดสูงสุด ใต้เท้าซ่งคิดหนักเพื่อหาทางรอดให้กับครอบครัวของตัวเอง หนีห่างจากความตายที่คืบคลานเข้ามา“องค์ชาย… กระหม่อมไม่กล้าทูลในตอนแรกเพราะคิดว่าองค์หญิงเป็นเพียงหลานสาวนางกำนัล เรื่องพวกนั้น… ไม่ใช่สิ… ถึงจะเป็นอย่างนั้น กระหม่อมก็คอยดูแลตามที่พระองค์สั่ง…”“แล้วอย่างไร… แค่บอกว่านางอยู่ที่ไหน ยากเย็นนักรึ” “ฟางเหม่ยหลิน…. อะ องค์หญิงรักใคร่ชอบพอกับบุตรชายพ่อค้าที่มาค้าขายในเซียวเหอ ตะ... ตอนนี้ออกเดินทางไปด้วยกันแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“…” เถียนซีเย่ยิ้มมุมปากไม่คิดว่าใต้เท้าซ่งจะใช้ลูกไม้นี้เอาตัวรอด“กระหม่อมเห็นว่าทั้งสองคนรักกันดีจึงไม่ได้ขัดขวาง หากกระหม่อมรู้ว่านางเป็นพระภาติยะของพระองค์คงไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องเช่นนั้น กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ชายผู้นี้ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว ได้แค่หวังว่าคนตรงหน้าจะเชื่อจนหมดใจ“เฮอะ…” เถียนซีเย่หยิบกระบี่ขององครักษ์มาถือ คราวนี้ปลายแหลมคมจ่อไปที่ลำคอเรียวระหงของซ่งไป๋อวี้ “เจ้าคิดว่าข้าโง่นักรึ”ลำคอของนางมีรอยเลือดซึมออกมาตามแรงกด ร่างบางสั่นระริกไม่กล้าขยับตัวไปไหน น้ำตาไหลพราก
Read more

ตอนที่ 21 อย่ารังเกียจข้าเลย /2

“ข้ารู้ว่าเจ้าพอจะรักษาแผลได้แต่ว่าข้ากลัวว่าเจ้าเห็นใบหน้าอัปลักษณ์ของข้าแล้วจะรังเกียจยิ่งกว่าเดิมหรือไม่ก็เป็นลมไปเสียก่อน” คนตรงหน้ายังคงมีเรื่องกังวลอยู่ในใจมากมายนัก จะทำอะไรแต่ละอย่างจึงใช้เวลาตัดสินใจนานกว่าปกติที่ผ่านมาคิดว่านายหญิงเป็นพวกใจอ่อน โอนเอนคล้อยตามได้ง่ายแต่พอนางพูดว่าพร้อมตัดขาดความเป็นเพื่อนเพราะคำโกหกกลับจริงจังราวกับทำเช่นนั้นได้อย่างไร้เยื่อใยจึงคาดเดาความคิดอีกฝ่ายไม่ได้เลย“สัญญาก่อนว่าจะไม่รังเกียจข้า”อีกแล้วหรือ หวังอี้หลุน... ทั้งชีวิตข้าไม่เคยสัญญาอะไรกับผู้ใดมากมายเช่นนี้มาก่อนเลย เหตุใดจึงทำตัวเป็นเด็กอย่างนี้เล่า ฟางเหม่ยหลินคิดในใจแต่กลับใจอ่อนอย่างเคยเพราะทนเห็นดวงตาเศร้าสร้อยไม่ไหว หลังจากที่หวังอี้หลุนนำยากลับมาตามคำสั่งแล้ว นางจึงค่อย ๆ แกะผ้าพันแผลออก ระหว่างนั้นก็เห็นได้ว่าเลือดยังคงซึมเปื้อนผ้าด้านในอยู่คนตรงหน้าจับมือนางไว้ก่อนจะแกะผ้าชั้นสุดท้ายออก “เจ้าสัญญาแล้วนะ”“อืม…” นายหญิงพยักหน้ารู้ว่าเขากังวลเรื่องใดเพราะพอจะมองเห็นราง ๆ แล้วว่าเวลานี้ใบหน้ายังคงบวมเป่ง เลือดซึมออกมาและดวงตาข้างขวาปิดสนิทเมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งไปยามได้เห็นสภาพขอ
Read more

ตอนที่ 22 ภาพติดตา /1

เช้าวันต่อมาฟางเหม่ยหลินเข้าพิธีปักปิ่นที่จัดเตรียมไว้ให้นางโดยเฉพาะ กว่าจะเสร็จสิ้นก็ปาไปครึ่งค่อนวันจึงคิดว่าเถียนซีเย่ล้มเลิกความตั้งใจพานางกลับไปที่จวนสกุลซ่งแล้วเขาบอกแค่เพียงว่าฐานหย่งชางเป็นสถานที่ฝึกองครักษ์ อาจเป็นเป้าหมายจากมือสังหารได้ง่าย คนที่อาศัยกินนอนอยู่ในที่แห่งนี้ล้วนแล้วแต่เป็นบุรุษ อีกทั้งยังไม่มีสิ่งจรรโลงใจให้หาความสำราญหลังจากถูกลอบโจมตีหลายวันก่อน หย่งชางระดมกำลังคนตามล่าฝ่ายศัตรูจนแตกพ่าย วางกำลังตรวจตราทุกทิศทางของเซียวเหอ คราวนี้ไม่มีทางปล่อยให้พวกซิ่วหมินหรือมือสังหารกลุ่มอื่นหลุดเข้ามาก่อเรื่องวุ่นวายได้อีกแล้วสถานที่ที่เถียนซีเย่สั่งให้ลูกน้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษย่อมหนีไม่พ้นจวนสกุลซ่ง เขาตั้งใจแล้วว่านับจากนี้ไป นางจะได้ทำในสิ่งที่ปรารถนา ใช้ชีวิตสบายยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ จึงสั่งให้นางกำนัลที่ติดตามมาจากวังหลวงปลอมตัวเป็นสาวใช้คอยดูแลทุกสิ่งทุกอย่างไม่ให้ขัดสน ทั้งยังมีองครักษ์ประจำตัวเฝ้ามองอยู่ไม่ห่างโดยแสร้งเป็นบ่าวรับใช้ คนสวนหรือกระทั่งพ่อค้าร้านรวงต่าง ๆทันทีที่ก้าวขาเข้ามาในจวนที่ตนเองเคยอยู่ ฟางเหม่ยหลินสัมผัสได้ว่าบรรยากาศภายในจวนดูแปลกไปมากนั
Read more

ตอนที่ 22 ภาพติดตา /2

บ่าวในจวนนิ่งงันไม่กล้าแม้แต่จะช่วยคุณหนูของตน ใต้เท้าซ่งกับฮูหยินร้อนรนใจจนทำอะไรไม่ถูก เด็กสาวจึงยันตัวลุกขึ้นเดินกะเผลกไปทางซ่งไป๋อวี้ที่ดิ้นพล่านเพราะความเจ็บปวด นางหันไปสั่งหวังอี้หลุน “เจ้าไปตามหมอมาเร็วเข้า” แล้วบอกป้าฉิน “เอาน้ำเย็นมาให้ข้า”ทว่า ทุกคนไม่ขยับตามคำสั่งของนาง “เสด็จอาเพคะ หม่อมฉันขอร้อง… ทรงเมตตานางเถิดเพคะ”“ตามใจเจ้า” เพียงโบกมือครั้งหนึ่ง ภาพที่เคยหยุดนิ่งก็ขยับอีกครั้ง หวังอี้หลุนไปตามหมอส่วนป้าฉินวิ่งไปเตรียมน้ำเย็นมาให้ตามคำสั่งเถียนซีเย่นั่งมองหลานสาวช่วยเหลือคนที่เคยทำร้ายนางมาตลอดหลายปีอยู่เงียบ ๆ เอ่ยถามคนที่กระวนกระวายใจว่า “เจ้าคิดโทษข้าหรือไม่”“หม่อมฉันไม่กล้าคิดเช่นนั้นหรอกเพคะ เสด็จอาลงโทษนางได้สาสมแล้ว วันข้างหน้าคงไม่มีผู้ใดในจวนแห่งนี้กล้าทำร้ายข้าอีก” ฟางเหม่ยหลินตอบอีกฝ่าย หวังว่าเขาจะไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้วสายตาของซ่งไป๋อวี้มองคนตรงหน้าอย่างเคียดแค้น ความกังวลใจถาโถมระคน แต่เดิมเคยถูกลวกที่แขนยังต้องใช้เวลารักษาอยู่นาน คราวนี้สาหัสกว่าเดิมยิ่งนักอาจจะเสียโฉมไปแล้วก็เป็นได้ทว่า นางกลับโพล่งระบายอารมณ์เหมือนที่ผ่านมาไม่ได้เพราะเขาผู้
Read more

ตอนที่ 23 คิดถึงข้าบ้างหรือไม่ /1

ห้าวันต่อมาปกติฟางเหม่ยหลินจะต้องเห็นหน้าของหวังอี้หลุนเป็นคนแรก แต่วันนี้กลับกลายเป็นพี่ชายมาแทนที่“นายหญิงต้องการสิ่งใดหรือขอรับ” ชายหนุ่มวัยสิบแปดถามฟางเหม่ยหลิน น้ำเสียงดูห่างเหินและเว้นระยะห่างมากกว่าเดิมราวกับกำลังทำหน้าที่เงาจริง ๆ เมื่อเทียบกับคนเป็นน้องแล้ว ฝ่ายนั้นยังคงทำทุกอย่างเพื่อเหนี่ยวรั้งความสัมพันธ์ฉันเพื่อนตลอดหลายปีที่ผ่านมาเอาไว้“ข้ากระหายน้ำ” หวังอี้ชิงรีบสั่งให้คนนำน้ำเปล่าเข้ามาให้ ตรวจตราเล็กน้อยก็ส่งให้นางดื่มพลางยืนนิ่งไม่พูดสิ่งใดหากไม่ได้รับคำสั่งฟางเหม่ยหลินจึงถามเขาอีกครั้งว่า “เจ้าไม่มีอะไรจะพูดกับข้าหรือ”“ไม่มีขอรับ”“แขนขาเจ้าหายดีแล้วหรือ” ต่อให้เขาทำตัวแปลกไป นางก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี“หายแล้วขอรับ”“ยังทะเลาะกับน้องชายเจ้าอีกหรือ”“ข้าไม่ได้มีเรื่องบาดหมางใจกับเขาขอรับ”“เขาบอกข้าว่าเจ้าวางยาพิษ”“เจ้านั่นก็หักแขนกับขาข้าเช่นเดียวกันขอรับ”ฟางเหม่ยหลินขมวดคิ้ว ทำหน้ามุ่ยที่อีกฝ่ายแสดงท่าทีเช่นนั้นออกมา ถามคำตอบคำราวกับนางกลายเป็นนายหญิงไปแล้วจริง ๆ นับตั้งแต่ได้พบหน้ากันวันนั้น เวลาผันผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว หวังอี้ชิงก็ยังคงวางตัวในฐานะลูกน้อง น
Read more

ตอนที่ 23 คิดถึงข้าบ้างหรือไม่ /2

ทั้ง ๆ ที่เพิ่งกลับมาเจอหน้ากันในรอบหนึ่งเดือนแท้ ๆ พวกเขาก็ยังทำตัวเหมือนเป็นศัตรูกันมือสองข้างของเด็กสาวแปะหน้าผากคนของทั้งคู่แล้วผลักเต็มแรงจนหน้าหงาย “อย่ามาทะเลาะกันต่อหน้าข้า”“ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลย” หวังอี้หลุนเอ่ย ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องหน้าพี่ชาย มืออีกข้างพยายามแงะมืออีกฝ่ายให้ปล่อยนายหญิง “ข้ากลับมาแล้ว เจ้าไม่ต้องมายุ่ง”“ข้าได้รับหน้าที่ดูแลนายหญิงก่อนเจ้า ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่งข้า” หวังอี้ชิงไม่ยอมเช่นเดียวกัน“หนวกหูจริง ๆ เลย” คนกลางถอนหายใจอีกครั้งแล้วตะโกนเรียกหรูอี้ที่เดินผ่านมาตรงนี้พอดี สาวใช้ปรายตามองเงาทั้งสอง แววตาครุ่นคิดเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขากับนายหญิง ตำแหน่งของนางนับว่าสูงกว่าจึงสามารถสั่งเงาได้โดยปริยาย“พวกเจ้าถอยไปได้แล้ว” หรูอี้เอ่ยเสียงเรียบแต่ไม่มีใครคิดปล่อยมือจากฟางเหม่ยหลินเลยสักคน “กล้าขัดคำสั่งข้ารึ”“ข้าฟังคำสั่งจากนายหญิงเท่านั้น” คนเป็นพี่ชายยืนยันคำเดิม ส่วนน้องชายที่ดื้อด้านเพียงเลิกคิ้วไม่พูดสิ่งใด“ฟังคำข้าอย่างนั่นหรือ หวังอี้ชิง… เจ้าปล่อยได้แล้ว ส่วนเจ้า… ช่วยประคองข้าเดินกลับเรือนที” เด็กสาวหันไปบอกคนน้องทำให้เ
Read more

ตอนที่ 24 หนีไปกับข้านะ /1

หลังจากได้ฟังหวังอี้หลุนเล่าเรื่องทั้งหมดที่สืบมาได้ นางแทบทำใจเชื่อไม่ได้เลยว่าทุกอย่างจะเป็นความจริงเพราะมันดูน่าเหลือเชื่อเกินไปว่าเถียนซีเย่ร้ายกาจยิ่งกว่าผู้ใดความโกลาหลวุ่นวายที่เกิดขึ้นในวังหลวง การฆ่าล้างตระกูลมือสังหารองค์กรอื่น ๆ หรือกระทั่งการลอบโจมตีเชื้อพระวงศ์ของคุนหลันทั้งสายหลักและสายรอง บ้างกลายเป็นศพ บ้างหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนคนที่เหลืออยู่ก็ใช้ชีวิตด้วยความหวาดกลัว ไม่รู้ว่าวันใดภัยจะมาหาตนเองพลันคิดว่าในชีวิตก่อนไม่เคยได้ยินเรื่องโหดร้ายเช่นนี้ อาจเพราะเถียนซีเย่ปิดเอาไว้อย่างแยบยล เวลานี้ผู้คนก็ได้แต่คาดเดาไปต่าง ๆ นานาว่ามือที่สามกำลังหาทางล้มสกุลเถียนที่ปกครองแคว้นคุนหลันมาอย่างยาวนาน เรื่องที่นึกไม่ถึงและทำให้นางกังวลยิ่งกว่าก็คือตอนที่เขาบอกว่าพระสนมโจว มารดาของเถียนเหม่ยหลินถูกผู้เป็นอาวางยาพิษตั้งแต่หลายปีก่อนจดหมายที่นางเคยส่งไปหาบิดามารดาตั้งแต่ตอนถูกขังอยู่ในอารามไป๋เหลียนล้วนไม่เคยส่งถึงมือคนทั้งคู่ อีกทั้งยังได้รู้ว่าพระสนมไม่เคยคิดทอดทิ้งพระธิดาของตนเองเลยแม้แต่น้อย นางเพียงแค่ไม่รู้ว่าคนในอารามชีจะใจร้ายรังแกเถียนเหม่ยหลินต้นเหตุที่เด็กหญิง
Read more

ตอนที่ 24 หนีไปกับข้านะ /2

“อืม…” หวังอี้หลุนพยักหน้าพลางยื่นถุงเงินให้ “ข้าสั่งให้เถ้าแก่เตรียมสมุนไพรไว้ให้เจ้าแล้ว อีกสามวันข้าจะไปรับมาให้ ระหว่างนี้ก็ซ่อนตัวอยู่ข้างใน รถม้าพร้อมเมื่อไหร่ข้าจะบอก”เจ้าตัววางแผนเสร็จสรรพเป็นขั้นตอน รู้ว่าฟางเหม่ยหลินเห็นอาการป่วยของคนที่เคยรับใช้พระสนมก็คงปล่อยไปไม่ได้จึงจัดซื้อสมุนไพรเอาไว้ตั้งแต่กลับมาถึงเซียวเหอ รวมทั้งหาทางหนีไว้ให้นางด้วยเพื่อเป็นการตอบแทนทว่า เพียงหันหลังแยกกันกลับเรือนไม่กี่ก้าว เขารีบคว้าร่างบางหลบอยู่ในเงามืดทันที เสียงฝีเท้าสวบสาบผ่านไปอย่างรวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทันภาพตรงหน้าทำให้ฟางเหม่ยหลินแทบหยุดหายใจ นางเข้าใจว่าหรูอี้เป็นเพียงนางกำนัลจากวังหลวงแต่เวลานี้กลับถือดาบยาวจ่อไปที่จางเหยียนอี้“เจ้าเป็นใคร อย่าทำอะไรข้าเลย” เหยื่อคนล่าสุดของมือสังหารกำลังร้องขอชีวิต กระนั้น หรูอี้กลับไม่แยแสแล้วถามคนข้างกายว่า “เหตุใดนางจึงรอดมาได้ เขาปิดบังว่าตนเองทำงานพลาดหรือจงใจทำเช่นนี้กันแน่”“งานแรกของเขาอาจยากเกินไป เจ้าอย่าได้คิดเป็นอื่น” หวังอี้ชิงตอบหญิงสาว เลี่ยงที่จะบอกว่าน้องชายตั้งใจปล่อยนางกำนัลผู้นี้ “เจ้าไม่สังเกตหรือว่าเขาไม่เหมือนผู้ใด ฝีมือระ
Read more

ตอนที่ 25 ไสหัวไป /1

เช้าวันต่อมาฟางเหม่ยหลินพยายามทำตัวเหมือนวันวาน แม้ว่ายามอยู่ต่อหน้าหวังอี้ชิงจะรู้สึกแปลกไปบ้างแต่นั่นก็เป็นเพราะห่วงว่าหวังอี้หลุนจะได้รับอันตรายหากนางทำผิดพลาดไป“นายหญิงบอกว่าอยากออกไปเที่ยวเล่นที่ตลาดไม่ใช่หรือ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม ยังคงไม่ลืมเรื่องที่พูดกันเมื่อวาน“อืม… แต่เจ้าบอกว่าข้าไม่ควรออกไปที่ใด”“ข้าอยู่ด้วยย่อมไม่มีปัญหา นายหญิงยังอยากไปข้างนอกหรือไม่ขอรับ” หวังอี้ชิงรอฟังคำตอบ ไม่ว่าจะอย่างไรวันนี้คงไม่คิดขัดใจเจ้านาย“ดีเหมือนกัน” ฟางเหม่ยหลินตอบแต่เพียงเท่านั้นแล้วเตรียมตัวไปเที่ยวตลาดเป็นครั้งแรก แม้เซียวเหอกำลังมีงานเทศกาลประจำฤดูใบไม้ผลิ บ้านเรือนร้านค้าตกแต่งด้วยผ้าสีสันสดใส ผู้คนดื่มด่ำกับบรรยากาศรื่นเริงสิ่งที่เห็นดูน่าตื่นตาตื่นใจแต่ลึก ๆ ข้างในกลับทำให้รอยยิ้มดูน่าหดหู่เสียอย่างนั้นพลางคิดถึงจางเหยียนอี้ นางควรได้ใช้ชีวิตพักผ่อนยามบั้นปลายอย่างสงบสุขแท้ ๆ กลับต้องสังเวยชีวิตเพราะคำสั่งของเถียนซีเย่ที่ไม่คิดปล่อยคนของพระสนมหรือใครก็ตามที่รู้ว่าเขาอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์วุ่นวายให้รอดไปได้ดวงตาสีอำพันและเส้นผมน้ำตาลอ่อนของสายเลือดชาวฉินหมิงมีให้เห็นไม่มากนักในเ
Read more
PREV
123456
...
18
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status