All Chapters of นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

ครั้นเดินมาถึงหน้าเรือนก็ต้องสูดหายใจลึก ๆ อีกครั้ง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องคนตรงหน้าไม่วางตาเพราะไม่รู้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ช่วงสองสามวันนี้เอาแต่ถามว่ามียารักษาอาการของตัวเองหรือไม่ “เอ๊ะ… เจ้าจะไปไหนเล่า” หญิงสาวรีบวางตะกร้าแล้วเข้ามาห้ามไม่ให้เขาเดินชนโต๊ะไม้หน้าเรือน “เดี๋ยวก่อน… ข้างหน้ามี…”ปั๊ก!ลู่ฟางเซียนเม้มปากแน่นเพราะอีกฝ่ายเดินชนเหลี่ยมโต๊ะพอดี ท่าทางคงเจ็บน่าดูแต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน มือสองข้างยืดออกไปข้างหน้าคลำทางไม่สนสิ่งใดนางเห็นว่าเขาลำบากจึงยื่นมือให้จับ คิดว่าบางทีอาจจะอยากออกไปเดินเล่นรอบหมู่บ้านชิวหรงก็เป็นได้“อย่ามาแตะตัวข้า” เขาไม่ฟังคำใครและคิดเดินต่อไปอย่างนั้นโดยที่มองไม่เห็น ต่อให้ชนโน่น สะดุดนี่หรือล้มคะมำก็ยังดึงดัน ท้ายที่สุดแล้วพอเหนื่อยจนฝืนต่อไปไม่ไหว คนที่นั่งทำแผลให้ก็เป็นหญิงสาวที่เขาชอบระบายอารมณ์ใส่อยู่ร่ำไป“เจ้าทำอย่างนี้แล้ว เมื่อใดบาดแผลจะหายไปเล่า” นางบ่นพึมพำพลางถอนหายใจ

ชายหนุ่มเหมือนเพิ่งคิดได้เพราะวันนี้ทั้งวันอยู่กับลู่ฟางเซียนตลอดเวลา กลัวว่านางคิดหนีจนลืมเรื่องอื่นไปสิ้น พอพูดถึงเรื่องนั้นก็รู้สึกว่าตัวเองก็ต้องไปทำอย่างเดียวกัน เมื่อเห็นว่าน้ำตกอยู่ไม่ไกล ได้อาบน้ำล้างฝุ่นดินที่เปรอะเปื้อนแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ใส่สบายกว่าเดิมคงดีไม่น้อย“ไปสิ”ลู่ฟางเซียนได้ยินอย่างนั้นยิ้มกว้าง คิดว่าเขาอนุญาตให้นางไปจึงแกะเชือกที่พันรอบเอวแต่เขากลับทำหน้าเหี้ยม ข้อมือเล็กถูกบีบซ้ำจนน้ำตารื้น“ข้าเจ็บนะ…”เขาได้ยินอย่างนั้นไม่แยแสแต่กลับพูดว่า “ข้าบอกให้เจ้าแกะเชือกหรืออย่างไร เหตุใดจึงกล้าขัดคำสั่ง”“…”“ข้าจะไปด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยพึมพำเพราะได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของคนตรงน้ำที่กำลังกลั้นน้ำตาจึงค่อย ๆ คลายมือที่จับนางไว้ “อย่าให้พูดซ้ำ”“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ” หญิงสาวโวยวาย เรื่องอื่นยอมได้แต่เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด “ข้าไม่หนีไปไหนหรอก”“ถ้าไม่ไปก็ยืนอยู่ตร

ลู่ฟางเซียนส่ายหน้าเล็กน้อยแต่ก็พาเขาไปด้วยเหมือนวันวาน ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปแช่น้ำใสเย็นด้วยตัวเองเพราะเวลานี้เดินเหินกะระยะได้แม่นยำราวกับตาสองข้างยังปกติในขณะที่หญิงสาวหลบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้านหลังโขดหินใหญ่แล้วลงไปอาบน้ำขัดตัว พลางมองดอกไม้ที่ขึ้นรอบ ๆ ถือโอกาสพักผ่อนกายใจด้วยของสวยงามเหล่านั้นโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังมีบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปซือหยางนอนครุ่นคิดเรื่องตัวตนในอดีต ไม่ว่าจะนึกอย่างไรก็ยังคงไม่มีวี่แววว่าจะจำได้แม้แต่น้อย เจ้าตัวถอนหายใจจนปัญญาจึงว่ายน้ำเล่นอยู่บริเวณนั้นครู่หนึ่งก่อนจะหยุดพักตรงโขดหินฝั่งตรงข้ามกับลู่ฟางเซียนพลันแหงนหน้ามองท้องฟ้าสีคราม ชะงักงันไปชั่วขณะ กะพริบตาปริบ ๆ ขยี้ดวงตาข้างซ้ายเบา ๆ แล้วมองไปยังท้องฟ้าอีกครั้ง ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมา ดูให้แน่ใจว่าไม่ได้คิดไปเองแม้ภาพที่เห็นตรงหน้ายังเลือนรางแต่เรียกรอยยิ้มของเขากลับมาได้เป็นอย่างดีราวกับรู้ว่าดวงตาข้างนี้จะกลับมามองเห็นเป็นปกติได้ในไม่ช้า“ซือหยาง…” เสียงหวานเอ่ยเรียกอย่างเคยเพราะคิดว่าถึงเวลาต้องกลับกร

ดวงตาสีอำพันจ้องคนตรงหน้าราวกับคิดว่าภาพที่เห็นเป็นเพียงความฝัน ยิ่งหวนคิดถึงสิ่งที่เขาทำกับตัวเองในอดีตก็เกิดความกังวลใจขึ้นมาพาลแสดงสีหน้าที่อีกฝ่ายไม่ชอบอีกใจหนึ่งกลับคิดว่าชีวิตนี้ต่างออกไปเพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาคือคนที่คอยปกป้อง เคียงข้างและเสี่ยงชีวิตเพื่อนางหลายครั้งหลายคราเมื่อรู้ว่าหวังอี้หลุนและซือหยางคือคนเดียวกัน คำถามและความสงสัยในใจราวกับมีคำตอบตายตัวหากเมื่อใดเอ่ยถามถึงเหตุผลที่ปิดบังไม่ให้รู้ความจริงเรื่องบาดแผลบนใบหน้า ก็พอคาดเดาได้ว่าเขาคงจะปิดปากเงียบแล้วเฉไฉไปเรื่องอื่น ยิ่งเซ้าซี้ถามก็มีแต่จะทำให้อีกฝ่ายไม่สบอารมณ์หรือไม่ก็โกรธจนต้องง้อราวกับนางเป็นฝ่ายผิดเด็กหนุ่มเหลือบเห็นผ้าพันแผลวางไว้ข้าง ๆ พอจะเดาได้ว่านางรู้ความจริงแล้ว กระนั้นก็เลือกที่จะไม่อธิบายให้คลายสงสัยแต่ทำอย่างที่ลู่ฟางเซียนคิดไว้จริง ๆ “ข้าเจ็บตรงนี้” เจ้าตัวนิ่วหน้าแล้วชี้ไปที่แผลตรงหน้าท้อง รู้อยู่แก่ใจว่าแผลนั้นไม่อันตรายถึงแก่ชีวิตแต่ยังพูดอย่างไร้เดียงสาเพื่อดึงความสนใจจากนายหญิง “ข้าจะตายหรือไม่&r

เจ้าตัวไม่พูดพร่ำทำเพลงอ้าแขนกว้างแล้วกอดหมับร่างบางโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวก่อนจะเอียงใบหน้าเข้าใกล้แล้ว จุ๊บ แก้มนวลนุ่มนิ่มอย่างแผ่วเบา“เจ้าหมาน้อย… เซียนเอ๋อร์คงโกรธเจ้ามากจึงไม่ยอมยกโทษให้ เอ้า… หอมแก้มอีกข้างเผื่อเซียนเอ๋อร์จะใจอ่อนหรือไม่ก็กอดนางไว้อย่างนี้เลยก็ได้” เผิงซิงเยว่ขมวดคิ้วมุ่น ครุ่นคิดอย่างหนักเพื่อหาวิธีทำให้สองคนตรงหน้าคืนดีกัน จุ๊บ“…” คนที่สติหลุดลอยไปตั้งแต่กอดยังคงตกอยู่ในภวังค์ ไม่รู้ตัวเลยว่าเวลานี้ ใครบางคนกำลังสนุกสนานกับการได้แกล้งตัวเอง ทั้งยังมีคนหนุนหลังที่นางไม่อาจปฏิเสธได้อีกด้วย นับว่าเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยทีเดียวจุ๊บที่แก้มข้างซ้ายจุ๊บที่แก้มข้างขวา“ท่านยาย… นางโกรธข้าอยู่เลยหรือว่าต้อง…”“!!!” ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างเพราะสัมผัสที่ริมฝีปากของตนเอง สติกลับมาครบถ้วนพร้อมคำถามในใจมากมายว่าเหตุใดเขาจึงต้องตามใจท่านยายมากเพียงนี้และนางไม่ได้บอ