All Chapters of นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

“มีหลุมมีบ่อเยอะมาก ตกลงไปอาจจะขาพลิกก็ได้ เจ้าอย่าปล่อยมือนะ” หวังอี้หลุนเลิกคิ้ว ทำสีหน้าจริงจัง ย้ำเตือนให้นางระวังภัยที่อาจเกิดขึ้น “ตรงโน้นมีโพรงของสัตว์มีพิษด้วย โดนกัดทีเดียวตายได้เลย”“อันตรายขนาดนั้นจะไปทำไมกันเล่า กลับจวนดีกว่า” ฟางเหม่ยหลินหยุดเดินชั่วครู่แต่ถูกอีกฝ่ายชักจูงด้วยของกิน “แตงโมสีแดงหวานฉ่ำที่ข้าเอามาฝากเจ้าครั้งก่อน ข้าไปเก็บมาจากตรงนั้น”“เหตุใดเจ้าถึงต้องเสี่ยงเข้าไปข้างในด้วย”“ก็เจ้าชอบกินแตงโมนี่นา” หวังอี้หลุนตอบทันควันแล้วบอกอีกว่า “ข้าเดินจนชิน รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน ต้องระวังอย่างไร อืม… เวลานี้พวกมันเดินทางกลับถิ่น... ฤดูผสมพันธุ์... โพรงพวกนั้นเลยไม่มีตัวอะไรอาศัยอยู่แล้ว”“…”“ฟางเหม่ยหลิน ข้าไม่พาเจ้าไปเสี่ยงอันตรายหรอกน่า”“ไม่ใช่แค่เรื่องนั้น” เด็กสาวทำหน้ามุ่ยแล้วบอกคนตรงหน้าด้วยความเป็นห่วงเหมือนเคย “สัญญากับข้าว่าจะไม่เข้าไปใกล้อันตราย ช่างแตงโมพวกนั้นไปเถอะ”“เจ้าเป็นห่วงข้า...” ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเป็นประกายจ้องมองนายหญิง “หรือกลัวว่าข้าตายไปแล้วจะไม่มีเพื่อนเล่น”“ทั้งสองอย่าง” ฟางเหม่ยหลินยิ้มให้คนตรงหน้าแล้วทั้งคู่ก็เกี่ยวก้อยสัญญากันอีกเรื่

หวังอี้หลุนขมวดคิ้ว แววตากังวลอย่างเห็นได้ชัด พลางหยิบยาเม็ดหนึ่งสำหรับบรรเทาความเจ็บปวดกรอกใส่ปากนาง รีบหากิ่งไม้สองสามท่อนขนาดเหมาะมือดามขาข้างที่หักด้วยความชำนาญเวลานี้ข้างนอกทุ่งบุปผาอันตรายยิ่งนักเพราะพวกมือสังหารกำลังตามหาตัวนางอยู่ คนเหล่านั้นอาจจะรู้แล้วว่าฐานลับหย่งชางซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาเลี่ยงเกอ เมื่อเป็นเช่นนี้ หวังอี้หลุนจึงไม่คิดพานางกลับไปที่ใด เล็งเห็นว่าป่าซับซ้อนยังคงเป็นเกราะกำบังชั้นดีได้ระยะหนึ่งจึงแบกร่างบางขึ้นหลังแล้วค่อย ๆ เดินลัดเลาะริมน้ำตกเข้าไปในถ้ำที่อยู่ไม่ไกล หวังว่ายาออกฤทธิ์เมื่อใดจะทำให้นายหญิงรู้สึกตัวครั้นทำทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือเบื้องต้นแล้ว หวังอี้หลุนจึงเดินตรวจตรารอบ ๆ วางแผนหาทางหนีสำรองเอาไว้หากโชคร้ายปะทะกับมือสังหารเด็กหนุ่มนั่งลงข้าง ๆ นายหญิงของตัวเอง มือสองข้างกำมีดเงินคู่กายไว้แน่นพร้อมตวัดปาทันทีที่ศัตรูรุกล้ำเข้ามาพลันได้ยินเสียงพึมพำจึงหันไปหาคนข้างกาย“ฟางเหม่ยหลิน ฟื้นแล้วหรือ” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างจากยามปกติ “ข้าป้อนยาให้เจ้าแล้ว ยังเจ็บอยู่หรือไม่”นายหญิงพยายามลืมตาแต่เปลือกตากลับหนักอึ้ง พอดวงตาสีอำพันสบเข้ากับคนต

สองชั่วยามต่อมาฟางเหม่ยหลินเคยมาเรือนหมอยาหลายครั้งแล้วแต่ครานี้สังเกตได้ว่าข้าวของในห้องนอนกว้างใหญ่ดูแปลกตายิ่งนัก เสียงคนพูดคุยข้างนอกรบกวนการพักผ่อนอยู่บ้างแต่สิ่งที่ทำให้คิดหนักคือคำพูดของพวกเขา“องค์หญิงทรงบาดเจ็บเช่นนี้จะเก็บพวกมันเอาไว้ทำไมกัน”“ก็เก็บเอาไว้ให้องค์ชายทรงตัดสินพระทัยอย่างไรเล่า ได้มีที่ระบายอารมณ์ย่อมดีกว่า”“หวังอี้หลุน… เจ้ามายืนทำอันใดตรงนี้ ไม่รู้ที่ของตัวเองรึ”“ไอ้อัปลักษณ์ ไปไกล ๆ ตีนข้าเสียที”“ตาบอดข้างเดียว… น่าเสียดายจริง ๆ”ผู้เป็นนายหญิงยังไม่เข้าใจสิ่งใดดีนักแต่หงุดหงิดใจอย่างยิ่งที่ใครหน้าไหนก็ไม่รู้พูดกับหวังอี้หลุนอย่างนั้น“องค์หญิง...” นางเพิ่งนึกได้ว่าไม่ควรมีใครรู้ตัวตนองค์หญิง “หวังอี้หลุน… เขารู้อย่างนั้นหรือ”เสียงข้างนอกยังคงไม่หยุดแต่เพียงเท่านั้นเพราะไม่ว่าจะถูกหย่งชางคนอื่นดูถูกอย่างไร เขาก็ยังคงยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องเหมือนเดิมตลอดมาไม่เคยเข้าใจเลยว่าเหตุใดคนพวกนั้นจึงปฏิบัติกับเขาและหวังอี้ชิงแตกต่างกันนัก คนหนึ่งได้รับความเคารพแต่เขาที่เป็นทั้งน้องชายและหลานของหนึ่งในอาจารย์กลับโดนดูถูก“กล้าเสนอหน้าตาน่าเกลียดมาพบองค์หญิงรึ”“

เสียงร้องโหยหวนของมือสังหารดังลั่นยามถูกเหล็กไฟจี้ตามร่างกายหรือเฉือนแร่เนื้อหนังทีละนิดแล้วราดด้วยน้ำเกลือ เจ็บสาหัสปานนั้นแต่ยังไม่มีใครปริปากพูดเรื่องที่เขาสงสัย“ทำให้มันสารภาพเสีย” เถียนซีเย่กล่าวเยือกเย็น แววตาไร้ปรานี ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรู้ให้ได้ว่าฝ่ายตรงข้ามแอบวางแผนอะไรเอาไว้และพวกมันที่เหลือหนีไปจากเซียวเหอแล้ว หรือยังคงแฝงตัวเอาคืนเขากลับมาเรือนรับรองของตน ชำระล้างคราบเลือดจากร่างกายแล้วสวมเสื้อผ้าตัวใหม่ก่อนเข้าเยี่ยมหลานสาวเป็นครั้งที่สองของวัน“เหม่ยหลิน เจ้าดื่มยาที่หมอสั่งแล้วหรือไม่” เด็กสาวพยักหน้าบอกเป็นนัยว่าไม่มีสิ่งใดที่เขาต้องกังวล อาหาร ยา ของหวาน นางกินทุกอย่างไม่มีเหลือเพราะอยากหายดีให้เร็วที่สุดมือหนาวางบนต้นขาของฟางเหม่ยหลิน บีบเบา ๆ จนนางรู้สึกแปลกใจระคนสงสัยจึงจับมืออีกฝ่ายเอาไว้ เรื่องที่ลืมไปแล้วย้อนกลับมาในความทรงจำอีกครั้งแต่พยายามไม่คิดมาก“เสด็จอา หม่อมฉันมีเรื่องอยากถามเพคะ” นางชวนเขาพูกคุยเรื่องต่าง ๆ ที่ได้ยินมาจากอู๋เซี่ยเหวิน ทั้งเรื่องฐานลับหย่งชาง องครักษ์ มือสังหารและความเป็นอยู่ของบิดามารดาเถียนซีเย่อธิบายทุกอย่างได้เหมือนที่อู๋เซี่ยเ

“ข้าแค่จะไปตามท่านหมอ” เด็กสาวเป็นห่วงกลัวว่าอาการรุนแรง หากรักษาช้าอาจถึงแก่ชีวิตแต่กลับสะบัดแขนจากเขาไม่ได้ “เจ้าอย่าเพิ่งดื้อดึงได้หรือไม่ เลือดออกเยอะเช่นนี้ต้องรีบรักษา ปล่อยข้าได้แล้ว”ชะรอยคนเอาแต่ใจได้ยินเพียงแค่ประโยคหลังจึงโผเข้าไปกอดนาง รั้งไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี “ข้าไม่ปล่อย ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปเด็ดขาด เจ้ารักษาสัญญาไม่ได้ก็ตามใจ แต่ข้า…”“เฮ้อ…” นางถอนหายใจเฮือกใหญ่ เวทนาตนเองที่เรี่ยวแรงน้อยนิด ขยับตัวหนีออกจากอ้อมกอดหวังอี้หลุนไม่ได้เลยจึงใช้ไม้อ่อน ค่อย ๆ โน้มน้าวใจ “รู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้ากำลังบาดเจ็บ ข้าเป็นห่วงเจ้ามากนะ”“…”“เวลาบาดเจ็บก็ต้องรักษาใช่หรือไม่ แต่ข้าไม่มียาอยู่กับตัว ต้องไปตามท่านหมอมาที่นี่ เจ้ารอข้าสักครึ่งก้านธูปได้หรือไม่”“…”“ลืมสิ่งที่ข้าพูดไปก่อนหน้าก็แล้วกัน เจ้าอยากเรียกข้าว่าอันใด จะเป็นเพื่อนกับข้าไปตลอดชีวิต อยากทำอะไรก็ตามใจเจ้าเถอะ ข้าไม่ว่าหรอกแต่ว่าตอนนี้ปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่”ครั้นพูดจบอ้อมแขนหวังอี้หลุนคลายออกเล็กน้อยพอที่นางจะขยับตัวได้บ้าง เสียงกระซิบเอ่ยว่า “อยู่อย่างนี้อีกนิดไม่ได้หรือ เวลาข้าบาดเจ็บแค่พักสักหนึ่งก้านธูปก็หายดีแ