All Chapters of นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

เช้าวันต่อมาฟางเหม่ยหลินเข้าพิธีปักปิ่นที่จัดเตรียมไว้ให้นางโดยเฉพาะ กว่าจะเสร็จสิ้นก็ปาไปครึ่งค่อนวันจึงคิดว่าเถียนซีเย่ล้มเลิกความตั้งใจพานางกลับไปที่จวนสกุลซ่งแล้วเขาบอกแค่เพียงว่าฐานหย่งชางเป็นสถานที่ฝึกองครักษ์ อาจเป็นเป้าหมายจากมือสังหารได้ง่าย คนที่อาศัยกินนอนอยู่ในที่แห่งนี้ล้วนแล้วแต่เป็นบุรุษ อีกทั้งยังไม่มีสิ่งจรรโลงใจให้หาความสำราญหลังจากถูกลอบโจมตีหลายวันก่อน หย่งชางระดมกำลังคนตามล่าฝ่ายศัตรูจนแตกพ่าย วางกำลังตรวจตราทุกทิศทางของเซียวเหอ คราวนี้ไม่มีทางปล่อยให้พวกซิ่วหมินหรือมือสังหารกลุ่มอื่นหลุดเข้ามาก่อเรื่องวุ่นวายได้อีกแล้วสถานที่ที่เถียนซีเย่สั่งให้ลูกน้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษย่อมหนีไม่พ้นจวนสกุลซ่ง เขาตั้งใจแล้วว่านับจากนี้ไป นางจะได้ทำในสิ่งที่ปรารถนา ใช้ชีวิตสบายยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ จึงสั่งให้นางกำนัลที่ติดตามมาจากวังหลวงปลอมตัวเป็นสาวใช้คอยดูแลทุกสิ่งทุกอย่างไม่ให้ขัดสน ทั้งยังมีองครักษ์ประจำตัวเฝ้ามองอยู่ไม่ห่างโดยแสร้งเป็นบ่าวรับใช้ คนสวนหรือกระทั่งพ่อค้าร้านรวงต่าง ๆทันทีที่ก้าวขาเข้าม

หลังจากได้ฟังหวังอี้หลุนเล่าเรื่องทั้งหมดที่สืบมาได้ นางแทบทำใจเชื่อไม่ได้เลยว่าทุกอย่างจะเป็นความจริงเพราะมันดูน่าเหลือเชื่อเกินไปว่าเถียนซีเย่ร้ายกาจยิ่งกว่าผู้ใดความโกลาหลวุ่นวายที่เกิดขึ้นในวังหลวง การฆ่าล้างตระกูลมือสังหารองค์กรอื่น ๆ หรือกระทั่งการลอบโจมตีเชื้อพระวงศ์ของคุนหลันทั้งสายหลักและสายรอง บ้างกลายเป็นศพ บ้างหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนคนที่เหลืออยู่ก็ใช้ชีวิตด้วยความหวาดกลัว ไม่รู้ว่าวันใดภัยจะมาหาตนเองพลันคิดว่าในชีวิตก่อนไม่เคยได้ยินเรื่องโหดร้ายเช่นนี้ อาจเพราะเถียนซีเย่ปิดเอาไว้อย่างแยบยล เวลานี้ผู้คนก็ได้แต่คาดเดาไปต่าง ๆ นานาว่ามือที่สามกำลังหาทางล้มสกุลเถียนที่ปกครองแคว้นคุนหลันมาอย่างยาวนาน เรื่องที่นึกไม่ถึงและทำให้นางกังวลยิ่งกว่าก็คือตอนที่เขาบอกว่าพระสนมโจว มารดาของเถียนเหม่ยหลินถูกผู้เป็นอาวางยาพิษตั้งแต่หลายปีก่อนจดหมายที่นางเคยส่งไปหาบิดามารดาตั้งแต่ตอนถูกขังอยู่ในอารามไป๋เหลียนล้วนไม่เคยส่งถึงมือคนทั้งคู่ อีกทั้งยังได้รู้ว่าพระสนมไม่เคยคิดทอดทิ้งพระธิดาของตนเองเลยแม้แต่น้อย นางเพียงแค่ไม่รู

คืนสุดท้ายของเทศกาลฤดูใบไม้ผลิฟางเหม่ยหลินนั่งมองดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า ปล่อยความคิดฟุ้งซ่านล่องลอยไปกับสายลมยามค่ำคืน เวลานี้อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว ทำตัวให้เหมือนกับนางไม่ใช่นายหญิงของหย่งชางเพื่อลืมเรื่องราวทั้งหมดหลับตาลงช้า ๆ แล้วหวังว่าลืมตาขึ้นมาจะกลับสู่ชีวิตเดิมในวันวาน กลับไปเป็นลู่ฟางเซียนที่นอนเล่นอยู่บนทุ่งหญ้าอย่างสบายใจ ทั้งยังคิดถึงมารดา พี่สาวแสนดี ท่านหมอและอีกหลายคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตพลางนึกสงสัยว่าป่านนี้ทุกคนเป็นอย่างไรบ้างและนางจะมีวันได้พบกับพวกเขาอีกครั้งหรือไม่เมื่อคิดใคร่ครวญดูให้ดีก็เข้าใจได้ว่าชีวิตของลู่ฟางเซียนกับเถียนเหม่ยหลินมีบางเรื่องที่เหมือนกันแต่ก็มีบางอย่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว“หากข้าอยู่ในร่างนี้แล้วนางอยู่ที่ใดกัน ร่างของข้าอย่างนั้นหรือ” เจ้าตัวพึมพำอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบเรื่องวุ่นวายหลายอย่างที่ประเดประดังเข้ามาทำให้นางลืมไปเลยว่าเดิมทีเอาแต่หลบซ่อนตัวอยู่ในเซียวเหอก็เพราะสวีอันอวี่ ทว่า ชีวิตของนางในเวลานี้ก็เหมือนเผชิญหน้ากับค

ไม่กี่วันต่อมา อาการไข้ของฟางเหม่ยหลินหายดีแล้ว พวกเขาจึงคิดเดินทางไปที่เมืองเหอผิงอย่างที่นางต้องการ แต่เพราะรูปลักษณ์ภายนอกของทั้งคู่โดดเด่นเกินไปจึงต้องปลอมตัวไม่ให้เหลือเค้าเดิม“ข้าดูเป็นอย่างไรบ้าง” เด็กสาวหันมาถามคนข้างกายที่กำลังควงมีดเล่นระหว่างรอ “ยังจำได้หรือไม่ว่าเป็นข้า”หวังอี้หลุนเดินเข้าไปหา เอียงคอมองใบหน้าข้างซ้าย ขวาสลับกัน หรี่ตาดูอีกทีแล้วถอนหายใจพลางป้ายผงสมุนไพรสีน้ำตาลเข้มทาใบหน้าของนายหญิงอีกรอบเขาค่อย ๆ ถูให้ทั่วทับกันประมาณสองสามรอบจนผิวพรรณขาวราวหิมะกลายเป็นคนคล้ำแดดขึ้นมาทันใด รอยยิ้มมุมปากทำให้เด็กสาวรู้สึกแปลก ๆ จึงส่องดูหน้าตัวเอง“เฮอะ… ต้องทำขนาดนี้เลยรึ” นางนิ่วหน้าใส่อีกฝ่ายเพราะบ่นอะไรมากไม่ได้ “เจ้ามายุ่งกับผมข้าทำไมอีกเล่า”“ก็เจ้ายังดูงดงามไม่เหมือนคนที่กำลังปลอมตัวเป็นคนเร่ร่อนเลยสักนิด” เจ้าตัวไม่พูดเปล่าแต่ยีผมนางเล่นจนชี้ฟู “ดวงตาของเจ้า… เหมือนดวงดาว… ข้าว่าเจ้าปิดตาเอาไว้ดีกว่า อย่าให้ใครเห็

หมู่บ้านชิวหรงท้องฟ้าสีครามกับสายลมที่พัดผ่านมายามเช้า นับเป็นสิ่งที่ลู่ฟางเซียนชอบมากที่สุด นางมักเดินไปนั่งเล่นริมลำธารพลางเก็บผลไม้ป่ามาฝากพี่สาวคนสนิทกับหมอยาที่เคารพรักเสมอดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองไปยังทุ่งหญ้าพริ้วไหวเบื้องหน้า สายลมพัดเรือนผมสีดำสยาย รอยยิ้มผุดบนใบหน้าหญิงสาวยามได้ชื่นชมพุ่มดอกไม้เล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกล ดื่มด่ำบรรยากาศเงียบสงบจนนึกอยากนอนเล่นสักหนึ่งชั่วยามก่อนหลับตาพักผ่อนกลับเห็นเงาตะคุ่มตรงพงหญ้าไม่ไกลนักจึงเดินเข้าไปดูอย่างระมัดระวัง“เอ่อ…”ตรงหน้าเป็นบุรุษร่างสูงสวมชุดเกราะนอนคว่ำหน้า หญิงสาววัยยี่สิบสองรีบพลิกตัวเขาให้นอนหงาย อังจมูกแล้วจับชีพจรที่เต้นเบา ๆ จึงรู้ว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ร่างกายของเขามีร่องรอยของมีคมบาดเต็มไปหมด ใบหน้าเปรอะเปื้อนเลือดแดงฉาน ดวงตาข้างขวามีรอยบากผ่าเฉียงพาดผ่านตรงกลาง มองผิวเผินไม่คิดว่าอาการสาหัสเช่นนี้จะยังคงประคองลมหายใจตัวเองไว้ได้“ทำอย่างไรดีเล่า” เจ้าตัวพึมพำ รู้ว่าต้องพาเขาไปหาหมอยาในหมู่บ้านแต่ระยะทางไม่ใช่น้อยแ