All Chapters of นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

ครั้นตามหมอยามาตรวจอาการของซือหยางที่เรือนแล้ว ลู่ฟางเซียนจึงได้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นผลข้างเคียงเหมือนที่เคยเกิดขึ้นกับเขาในชีวิตก่อนนางจำได้ว่าหลังจากปวดหัวจนเลือดกำเดาไหลสลบไป ซือหยางมีไข้สูงอยู่หลายวัน ร่างกายร้อนรุ่มและไม่รู้สึกตัวบางครั้งละเมอเพ้อถึงบางสิ่งบางอย่างเหมือนพยายามสู้กับฝันร้ายที่คอยตามหลอกหลอนจนเผลอขมวดคิ้ว นิ่วหน้าราวเจ็บปวดใจลู่ฟางเซียนพลันคิดว่าครั้งนั้นเขาหายตัวไปหลังจากได้สติ อาจเป็นเพราะมองเห็นแล้วหรือไม่ก็จำอดีตที่หลงลืมได้ พอเกิดอาการอย่างที่เคยเป็นก็อดทำให้คิดไม่ได้ว่าตอนที่ซือหยางฟื้นขึ้นมา อาจจะจำเรื่องในวัยเยาว์ของตนเองได้ก่อนหน้านี้เคยถามเขามาตลอดว่าไม่คิดถึงพี่ชายหรืออู๋เซี่ยเหวินบ้างหรือ ชายหนุ่มกลับส่ายหน้าเหมือนไม่มีเยื่อใยให้คนเหล่านั้นอีกแล้วความรู้สึกในใจของเขาค้านกันอย่างบอกไม่ถูก ทั้งยังมีเรื่องอื่นที่ได้รับรู้ตอนออกไปทำภารกิจข้างนอก มันทำให้เขาสงสัยในความสัมพันธ์ที่มีพี่ชายที่ไม่เคยสนใจและคิดฆ่าเขาด้วยยาพิษเพียงเพราะต้องการเลื่อนขั้นเป็นที่หนึ่งของหย่งชาง ลุงที่สั่ง

หนึ่งเดือนต่อมารุ่ยชางกลายเป็นเงาที่คอยอยู่เคียงข้างเถียนเหม่ยหลิน ไม่ว่านางจะสั่งให้ทำสิ่งใด หันซ้าย หันขวา ย่อมไม่เคยคิดขัดใจ ยอมทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้รับสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าความรักเต็มเปี่ยมจากผู้เป็นนายหญิงไม่ว่าผู้คนหรือโชคชะตาจะโหดร้ายกับเขามากเพียงใด ขอแค่มีนางคอยโอบกอดเขาด้วยความอ่อนโยน มอบไออุ่นยามโหยหา ย่อมไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้วทว่า เถียนเหม่ยหลินต้องการหลักประกันว่าเขานับนางเป็นนายหญิงเพียงคนเดียว คิดทดสอบความไว้ใจจึงชวนชายหนุ่มไปเดินเล่นที่ตลาดในตัวหมู่บ้านด้วยกันใบหน้างดงามราวเทพธิดาทำให้บุรุษหลงใหลอยากใกล้ชิดจึงพากันเข้ามาทำความรู้จัก พาลได้เห็นสีหน้าหลากหลายอารมณ์ของรุ่ยชางในเวลาเดียวกันจู่ ๆ นางสั่งให้เขาเว้นระยะห่างเพราะมีเรื่องต้องปรึกษากับคุณชายสกุลสย่งผู้เป็นบุตรชายขุนนางท้องถิ่น มือหนาของชายหนุ่มโอบกอดร่างบางตามประสาคนเจ้าชู้ แม้นายหญิงทำทีไม่พอใจแต่กลับไม่โต้ตอบเหมือนทุกครา นับว่าผิดวิสัยยิ่งนักจึงทำให้รุ่ยชางไม่เข้าใจว่าเหตุใดนายหญิงถึงยอมทนดวงตาสีอำพันเหลือบมองอยู่แวบหนึ่งราวกับขอความ

ผ่านไปหนึ่งวัน รุ่ยชางค่อย ๆ ลืมตามองไปรอบตัวจึงได้เห็นว่ายามนี้นอนอยู่บนเตียงของนายหญิง ร่างบางหลับพิงเก้าอี้พลางกุมมือข้างซ้ายเขาเอาไว้“นายหญิง…”“อือ…” เถียนเหม่ยหลินสะลึมสะลือ เอื้อมมือแตะใบหน้าของชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน “เจ็บมากเลยหรือ”“ไม่เจ็บแล้วขอรับ” เขาเอ่ยไปตามความจริง อาการทรมานหายเป็นปลิดทิ้งโดยไม่รู้สาเหตุ “ข้าขอโทษ…”“…”“ขอโทษที่ทำให้นายหญิงขุ่นเคืองใจ… ข้าจะไม่ทำเช่นนั้นอีกแล้วขอรับ”   นับว่าหลังจากนั้น เขาไม่เคยคิดทำสิ่งใดที่อาจทำให้ความสัมพันธ์ขาดสะบั้นอีกเลย ในแต่ละวันที่ได้อยู่ใกล้ชิดยิ่งทำให้ความรู้สึกในใจท่วมท้นมากกว่าเดิมเหมันต์ผันผ่านไปสี่ครา ความรู้สึกของรุ่ยชางที่มีต่อนายหญิงเพิ่มพูนจนแทบล้นออกมา เขามักจะมองดูการกระทำของคู่รักอื่น ๆ แล้วนึกสงสัยว่าหากคิดใกล้ชิดนางมากกว่านี้จะทำได้หรือไม่ทั้งที่นางเคยพูดว่ารักเขานักหนา แต่ยามใดที่เถียนซีเย่มาเยี่ยมเยียนถึงเซียวเหอ เขากลับต้องทนเห็นสิ่งที่มากกว่าจูบอยู่ร่ำไป พาลคิดฟุ้งซ่านว่าคว

สองชั่วยามต่อมาหญิงสาวรู้สึกตัวเล็กน้อย คราแรกที่ลืมตาขึ้นมาคิดว่าตัวเองคงตายไปแล้ว แต่พอเพ่งมองรอบตัวให้ดีจึงรู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ เพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อย ลำคอก็เจ็บแปลบจนแทบลุกไม่ไหวครั้นพยายามลุกขึ้นนั่งกลับสัมผัสได้ว่าข้อเท้าข้างขวามีอะไรบางอย่างเกี่ยวรัดไว้อยู่ ไม่ทันได้ดูให้แน่ใจกลับถูกเขาขัดขึ้นมาทันควัน“ฟื้นแล้วรึ” เสียงคุ้นเคยเอ่ยถาม แต่น้ำเสียงนั้นดูห่างเหิน แฝงความโกรธเกรี้ยวและไม่แยแส “เหตุใดจึงตายยากตายเย็นนักเล่า”สวีอันอวี่หรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ นึกว่าได้สติขึ้นมาแล้วจะชักสีหน้าโกรธแค้น คิดพุ่งตัวหยิบอาวุธมาเอาคืนเหมือนอย่างที่เคยทำเสียอีก แต่ร่างบางกลับนิ่งเฉยราวกับเป็นคนละคน แววตาของนางห่างไกลคนที่คิดแก้แค้นยิ่งนัก“ซือหยาง”“เจ้าจะเสแสร้งหลอกลวงข้าไปจนถึงเมื่อใด” เขาโพล่งถามเช่นนั้นเพราะเถียนเหม่ยหลินไม่เคยไว้ชีวิตผู้ใด พลันคิดว่านางกำลังเล่นบทเหยื่อแสนอ่อนแอให้เขาตายใจอีกครั้งลู่ฟางเซียนไม่เข้าใจคำถามของเขาเลยสักนิด “ข้าหลอกลวงอันใด ซือหยาง… เจ้า...อึก!”คนตรงหน้าไม่คิ

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ลู่ฟางเซียนกลายเป็นคนนิ่งเงียบและเก็บตัวอยู่แต่ในห้องนอน ถูกล่ามข้อเท้าแล้วขังเอาไว้ข้างในราวกับเป็นนักโทษช่วงเวลาทานอาหาร ฝาแฝดหญิงคนน้องอย่างหวงลี่เจี๋ยจะเป็นคนนำสำรับมาให้ คอยดูแลนางทุกอย่างตามคำสั่งของเจ้านายคนใหม่ในช่วงที่เขาไม่อยู่จวนส่วนฝาแฝดชายผู้พี่จะคอยทำงานอย่างอื่นในจวนแทนและพวกเขาก็อยู่ด้วยกันในที่แห่งนี้เพียงสามคนเสียส่วนใหญ่“เหตุใดจึงไม่ทานอะไรเลยเล่า” หวงลี่เจี๋ยเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้า “นายท่านบอกว่าต้องทานให้หมดนะเจ้าคะ”“ขอโทษนะลี่เจี๋ยแต่ว่าข้าไม่หิว” ลู่ฟางเซียนไม่รู้หรอกว่าบ่าวที่มาใหม่นิสัยใจคออย่างไร แต่ดู ๆ แล้วก็คงดีกว่าคนผู้นั้นมากนัก ท่าทางเหมือนเด็กไร้เดียงสาจึงปฏิบัติกับพวกเขาด้วยมิตรไมตรี“แต่หากนายท่านรู้ว่าเจ้าไม่ยอมกิน พวกข้าอาจจะถูกลงโทษก็ได้นี่” เด็กสาวบ่นกระปอดกระแปด รู้สึกกลัวอยู่บ้างว่าเจ้านายคนใหม่จะเหมือนคนเก่านางเคยนึกสงสัยว่าทำไมสวีอันอวี่จึงดูแลเชลยคนนี้ดีนัก ทั้งให้ข้าวให้น้ำ นอนบนเตียงนุ่ม อาบน้ำอุ่นและสวมเสื้อผ้าชั้นดี มองผิวเผินเหมือนเป็นคุณ