Lahat ng Kabanata ng นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Kabanata 41 - Kabanata 50

“ไม่รู้เลยเจ้าค่ะ” เจ้าตัวเลี่ยงตอบไม่อยากให้ใครรื้อฟื้นขึ้นมา เกรงว่าคนตรงหน้าจะโดนฆ่าปิดปาก “คุณชายอย่าได้ใส่ใจเลย”“อืม… หญิงผู้นั้นไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก” เขายักไหล่ไม่แยแสแล้วชวนนางไปเที่ยวชมแสงสีค่ำคืนสุดท้ายของเทศกาลฤดูใบไม้ผลิที่จะจัดขึ้นในอีกเจ็ดวันข้างหน้า “ข้าจะพาไปดูดอกไม้ไฟที่สะพานกลางน้ำ”“ข้าต้องขอโทษคุณชายด้วยแต่ว่าวันนั้น…”“อ้อ… เจ้าเคยบอกข้าแล้วว่ามีเพื่อน… เจ้าไปกับนางอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นก็ไปด้วยกันเสียเลย…” ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเพื่อนที่ฟางเหม่ยหลินพูดถึงยืนอยู่ข้างกาย สีหน้าบึ้งตึง หงุดหงิดที่เห็นหน้าแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาหลายวันแล้ว“เพื่อนของข้าไม่ชอบพบเจอผู้คนสักเท่าใดจึงชวนข้าดูพลุจากในจวนเจ้าค่ะ” เด็กสาวยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร ไม่อยากให้เขาเซ้าซี้สิ่งใดอีกแต่หากอีกฝ่ายยอมง่าย ๆ ก็คงไม่ใช่คุณชายเซียวจึงได้เถียงกันไปเถียงกันมาจนเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว“ขอโทษจริง ๆ เจ้าค่ะ ไว้คราวหลังได้หรือไม่ อันที่จริงขาข้ายังไม่หายดี เดินเที่ยวเล่นไปได้ไม่เท่าไหร่ก็คงต้องหยุดพัก ข้าเกรงใจคุณชายยิ่งนักกลัวว่าจะขัดความสนุกสนาน” เด็กสาวพยายามหยิบยกเหตุผลปฏิเสธจนไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้ว

“ฟางเหม่ยหลิน” เด็กหนุ่มคว้ามือนางเรียกสติกลับมา “เดินต่อไปอีกไม่นานจะถึงทางลับ เจ้าอดทนได้หรือไม่”“อือ…” นางทำตามที่อีกฝ่ายบอกแล้วพากันวิ่งอ้อมเรือนเล็กที่อยู่ข้าง ๆ เพื่อหลบพวกซิ่วหมินที่เพิ่งสวนทางมาพลันได้เห็นแสงไฟวูบวาบสะท้อนเรือนใหญ่ข้างหน้าจึงหันกลับไปมองเรือนที่นางเคยอยู่ถูกปกคลุมด้วยไฟสีแดงโหมกระหน่ำหนักขึ้นเรื่อย ๆ อย่างผิดปกติ เด็กสาวไม่รู้เลยว่าน้ำมันเป็นสาเหตุที่ทำให้ไฟลุกลามในพริบตาบ่าวในจวนตะโกนลั่นเพราะไฟเริ่มลามมายังเรือนอื่น ๆ ได้อย่างง่ายดาย นอกจากต้องเอาตัวรอดจากมือสังหารแล้วยังหาทางหนีได้ยากกว่าเดิมเพราะไฟล้อมอีกด้วย“วิ่ง!” หวังอี้หลุนสั่งเจ้านายพลางดึงแขนนางเต็มแรงราวกับบอกให้เร่งฝีเท้า “ตรงนั้น เร็วเข้า” เขาชี้ให้นางดูจุดหมายที่เป็นบ่อน้ำเก่า เด็กหนุ่มดันฝาปิดออกแล้วมัดเชือกรอบตัวนางสั่งว่า “ลงไปข้างล่าง” เหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้นเร็วเสียจนไม่ทันได้คิดอะไร เมื่อเขาบอกให้ทำอย่างนั้นก็ทำตามอย่างว่าง่าย แต่พอถูกหย่อนลงไปข้างล่างแล้ว หวังอี้หลุนกลับตะโกนว่า “เจ้าเดินตรงไปข้างหน้า ข้าจะรีบตามไป”ฝาที่เพิ่งเปิดออกถูกปิดในทันใด เด็กสาวจุดกระบอกไฟที่เขาให้ก่อนหน้

ดวงตาสีอำพันมองแผ่นหลังที่หายลับไป ในใจครุ่นคิดว่าควรทำอย่างไรต่อไปเพราะเวลานี้รู้แล้วว่าองค์หญิงเถียนเหม่ยหลินไม่เหลือใครแล้ว ถูกมือสังหารตามล่าเอาชีวิตแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดกลับไปอยู่ใต้เงื้อมมือของเถียนซีเย่ที่โกหกนางทุกเรื่องแล้วยังทำในสิ่งที่ไม่สมควรเด็กสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะคิดแทนหวังอี้หลุนไปต่าง ๆ นานา นางไม่เหลือใครแล้วก็จริงแต่ว่าเขายังมีลุงและหวังอี้ชิงที่ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรเพราะไม่ได้ยินข่าวเหตุการณ์ลอบสังหารในคืนนั้นเลยกระนั้น ไม่ว่าฟางเหม่ยหลินจะถามหวังอี้หลุนหลายครั้งหลายครา เขายังคงยืนยันคำเดิมว่าชีวิตของนางสำคัญที่สุดและหน้าที่ของเขาคือปกป้องนายหญิงให้พ้นจากอันตราย ไม่จำเป็นต้องห่วงคนพวกนั้นเพราะพวกเขาถูกฝึกมาดีและมีฝีมือมากพอเอาตัวรอดจากศัตรูครั้นถามว่าคนพวกนั้นจะตามมาช่วยทีหลังหรือไม่ หวังอี้หลุนมักเอาแต่พูดว่า เจ้าอยากกลับไปหาคนผู้นั้นหรืออย่างไร กลายเป็นนางไม่เหลือทางเลือกเสียอย่างนั้น“ข้าควรซ่อนตัวอยู่ในชิวหรงสินะแต่ว่าจะทำอย่างไรกับเขาดีเล่า” นางพึมพำคนเดียวแต่ไม่นึกว่าคนที่กำลังคิดถึงได้ยินสิ่งที่นางพูดทั้งหมดจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ชิวหรงคือ

เด็กสาวรีบไปที่จวนเจ้าเมืองเหอผิงแต่ไปถึงที่แห่งนั้นแล้วได้แต่งุนงงกับสิ่งที่บ่าวในจวนเพิ่งบอกเมื่อครู่ คำนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่“พี่สาวหมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ” นางเอ่ยถามคนตรงหน้าให้แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินไม่ได้ผิดเพี้ยน“เฮ้อ… ข้าบอกว่านายท่านมีบุตรสาวแค่สองคนที่เกิดกับฮูหยินจ้าว ไม่มีคนชื่อลู่ฟางเซียนหรือหลิวอิงลู่หรอก” หญิงสาวทำหน้าไม่สบอารมณ์เพราะอีกฝ่ายถามเซ้าซี้ “ไปไกล ๆ ได้แล้ว เดี๋ยวฮูหยินกับคุณหนูเห็นพวกเจ้าจะหงุดหงิด”เด็กสาวรู้สึกแปลกใจที่หลายอย่างไม่เป็นไปตามที่คิดเพราะไม่มีใครรู้จักหลิวอิงลู่ผู้เป็นมารดาของนาง “ลู่ฟางเซียน เหตุใดจึงถามหาคนที่มีชื่อแซ่นี้หรือ” หวังอี้หลุนปลุกนางตื่นจากภวังค์ “หลิวอิงลู่เป็นผู้ใดกัน”คนตรงหน้าไม่รู้จะอธิบายอย่างไรให้เขาเข้าใจจึงหลีกเลี่ยงพูดเรื่องอื่นไป ชวนเขาไปกินบะหมี่ร้านโปรดตรงหัวมุมตลาดแต่ระหว่างทางกลับเจอแม่เลี้ยงและบุตรสาวแสนรักของนางลู่เยว่หยวนเป็นฝ่ายเดินมาชนไหล่ลู่ฟางเซียนแล้วล้มลงไปเองแต่นางกลับทำเหมือนผู้อื่นเป็นฝ่ายผิด แสดงนิสัยร้ายกาจออกมาจนชาวบ้านหลายคนเอือมระอา“สกปรก!!!” เสียงแว้ดดังลั่น ส

“รู้แล้วน่า…” ลู่ฟางเซียนพยายามทำใจให้ชินเพราะเวลานี้กำลังใช้ชีวิตที่ต่างจากเดิม ยิ่งปรับตัวได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีหวังอี้หลุนหันไปทางศัตรูตรงหน้า มือสองข้างควงมีดคู่ประจำกายแล้วพุ่งเข้าใส่คนที่น่ารำคาญและพูดมากที่สุด ตวัดมีดฉับ พริบตาเดียวเลือดก็พุ่งออกจากลำคอของซิ่วหมินผู้นั้นทันทีภาพโกลาหลเกิดขึ้นในพริบตา มือสังหารเก้าคนรุมล้อมเด็กหนุ่มจากหย่งชาง ต่างฝ่ายต่างไม่ออมมือและเพิ่งรู้ว่าเจ้าเด็กปีศาจร้ายกาจยิ่งกว่าผู้ใดดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องศัตรูไม่วางตา หาจุดอ่อนของแต่ละคนแล้วตวัดซ้ายขวาด้วยความชำนาญจนร่างใหญ่ค่อย ๆ ร่วงลงพื้นหากแต่คนเพียงหนึ่งแม้เก่งกาจกว่าผู้ใดก็ย่อมไม่อาจหลบหลีกคมดาบจากฝั่งที่มีกำลังมากกว่าได้ บางครั้งเขาจำเป็นต้องเลือกทางที่เจ็บน้อยที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงบาดแผลถึงแก่ชีวิตฉึก!ปลายดาบเฉือนแขนของเขาเลือดอาบ มีดคู่กายหล่นทันใด กระนั้นไม่คิดยอมแพ้ สู้ต่อด้วยมีดเล่มเดียวที่เหลือคนที่รออยู่อีกฟากหนึ่งกระวนกระวายเผลอก้าวขาเข้ามาในวงล้อมแล้วบอกว่า “อย่าทำอะไรเขาเลย… ข้าจะไปกับพวกเจ้า…”“ไม่ได้!!!” เด็กหนุ่มตะโกนลั่น เข้ามาขวางนางไม่ให้เดินไปหาคนพวกนั้น “คิดว่าทำเช่นนี้แ