Alle Kapitel von ขอแค่รักกันสักนิด: Kapitel 31 – Kapitel 40

เพราะตลอดเวลาที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยากรณ์ ริสามั่นใจว่าตัวเองทำทุกอย่างดีที่สุดแล้ว เมื่อถึงเวลาต้องตัดใจเพื่อก้าวไปข้างหน้า ไปมีชีวิตเป็นของตัวเอง จึงไม่มีอะไรให้ย้อนกลับไปคิดว่าเสียดายที่ตอนนั้นไม่ได้ทำไม่มีอะไรให้ต้องเสียดาย.. ไม่ว่าเรื่องที่ทำให้ยิ้มได้ หรือเรื่องใดก็ตามที่ทำให้ต้องหลั่งน้ำตา ทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับชีวิตล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ผ่านมาแล้วทั้งนั้น เป็นเพียงอดีตที่มีไว้แค่ให้ย้อนกลับไปมอง ไม่ใช่เอาตัวเราไปจมอยู่กับมัน“ตอนที่นิดเป็นเด็ก ในฐานะนักเรียนนิดขยันตั้งใจมาตลอด ในฐานะลูก นิดเป็นเด็กดีไม่เคยทำให้พ่อต้องหนักใจ พอนิดโตขึ้น นิดมีอีกหน้าที่คือภรรยาที่เป็นหลังบ้านของนักธุรกิจที่ต้องดูแลพนักงานหลายพันหลายหมื่นคน ผู้บริการคนเก่งที่ใครๆ ต่างชื่นชม นิดภูมิใจและดีใจทุกครั้งที่เห็นพี่กรณ์พาบริษัทก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำกำไรได้ตามเป้าที่ตั้งไว้ในแต่ละไตรมาส แต่พี่กรณ์ก็ทำได้ทุกครั้ง ซึ่งมันก็เป็นเพราะพี่ทุ่มเทสุดกำลัง ทำทุกอย่างอย่างเต็มที่ ทำได้อย่างดีในฐานะผู้บริหารองค์กร แต่พี่กรณ์รู้ตัวไหมคะว่าพี่หลงลืมตัวเอง ลืมที่จะรักษาสุขภาพ ลืมที่จะใส่ใจร

สายเลือดอย่างไรก็คือสายเลือดอยู่วันยังค่ำ เด็กในท้องไม่ผิดอะไร ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องวุ่นวายของผู้ใหญ่ทั้งนั้น หากจะไปพรากพ่อจากลูกก็ดูไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย“นิดคิดจะกลับไปคืนดีกับไอ้กรณ์อีกหรือเปล่า”“ไม่ค่ะ นิดเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนคิดไม่ออกเลยว่าจะกลับไปใช้ชีวิตกับพี่กรณ์ให้เป็นเหมือนเดิมได้ยังไง นิดคงกลายเป็นนิดที่ระแวงอยู่ตลอดเวลาว่าจะถูกสามีนอกใจอีกวันไหน และคงเป็นนิดที่นั่งอมทุกข์เมื่อเห็นหน้าผัวแล้วมีหน้าผู้หญิงอีกคนลอยมา บีบคั้นหัวใจและทรมานความรู้สึกน่าดูเลยนะคะว่าไหม”“นั่นสิ คงทรมานความรู้สึกน่าดู สู้อยู่กับลูกอยู่กับพี่ดีกว่า พี่จะดูแลนิดเอง นิดมีพี่อยู่ทั้งคนก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว”“โชคดีของนิดจริงๆ ที่มีพี่ชายทั้งหล่อทั้งรวยขนาดนี้” เธอเอียงศีรษะซบบ่ากว้างของพี่ชายที่เปรียบเสมือนต้นไม้ต้นใหญ่ที่ให้ที่พักพิงและคอยปกป้องดูแลลูกนกอ่อนแออย่างเธอความหวังที่เคยคิดว่ายังมีพอมีอยู่เพียงริบหรี่ เวลานี้มอดดับลงแล้วกรณ์มองไปรอบบ้านที่เคยเป็นเรือนหอของเขากับริสา แทบไม่มีอะไรผิดแผกจากวันแรกที่ก้าวขาเข้ามา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นยังอยู่ในตำแหน่งเดิมของมัน ต่างก็เพียงอีกคนที

นับตั้งแต่วันที่เจอเธอที่โรงพยาบาล เขาก็ติดต่อริสาไม่ได้อีกเลย โทร. หาก็ไม่รับสาย ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง นี่ก็สองอาทิตย์เข้าไปแล้ว เขาเป็นห่วงจนทนรอให้ครบกำหนดนัดตรวจครรภ์ครั้งต่อไปไม่ไหว คนที่ให้ไปตามหาที่อยู่เจ้าหล่อนก็ไม่ได้เรื่อง คอนโดฯ ก็ไม่กลับ เขาจะบ้าตายอยู่แล้ว“ผมเป็นห่วงนิด ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง”“เป็นห่วงหนูนิด แล้วแม่ติน่าของแกล่ะ ไม่เป็นห่วงเขาบ้างเหรอ” ที่ถามไม่ใช่เพราะต้องการกระแทกแดกดัน แต่อยากรู้ตามที่ถามจริงๆ เพราะครั้งล่าสุดที่อดีตลูกสะใภ้มาหาเขา หญิงสาวบอกว่าที่ตัดสินใจหย่ากับกรณ์ง่ายๆ เพราะไอ้ลูกชายหน้าโง่มันบอกว่ารักตติยา ต้องการเริ่มต้นใหม่กับผู้หญิงคนนั้น ริสาจึงปล่อยกรณ์ไปโดยไม่รั้ง“ผมไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องห่วงผู้หญิงคนนั้น ผมกับเธอไม่ได้เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว” กรณ์เสียงเข้มขึ้นเมื่อพูดถึงตติยา ไม่ใช่เพราะรักหรือเสียดายผู้หญิงคนนั้น หากแต่เป็นความโกรธที่ถูกหล่อนหักหลัง มิหนำซ้ำยังหลอกลวงเขาเรื่องท้องพอเข้าใจความรู้สึกกรณ์อยู่ ใจหนึ่งสงสาร แต่ถ้าคิดอีกอย่างก็สมควรแล้ว “อ้าวเหรอ! ฉันก็นึกว่าที่สภาพแกเป็นแบบนี้เพราะอกหักจากหนูติน่าคนสวยซะอีก ไม่ใช่หรอกเหรอ”“

“ผมขอที่อยู่นิดได้ไหมพ่อ ผมอยากไปดูให้เห็นกับตาว่านิดสบายดี”“เฮ้อ.. ถึงมันจะไม่ใช่ความลับก็เถอะ แต่ที่หนูนิดไม่ยอมรับสายแกก็แปลว่าไม่อยากติดต่อกับแก ถ้าฉันให้ที่อยู่ไป หนูนิดอาจจะตำหนิฉันได้”“พ่อ ผมขอร้อง บอกผมเถอะนะว่านิดอยู่ไหน ผมเป็นห่วงเธอ ตอนนี้นิดไม่ได้ตัวคนเดียว นิดกำลังท้อง”“กะ.. แกว่าไงนะ”สาวน้อยสวมชุดคลุมท้องยืนคุมคนงานก่อสร้าง เป็นภาพที่กรณ์ไม่เคยเห็นมาก่อน ผู้หญิงอ่อนหวานขาลุย เท่ชะมัด!“หนูนิดอยู่เขาใหญ่ เห็นบอกว่าจะทำฟาร์มสเตย์กับคาเฟ่บนที่ดินที่เรือนใจทิ้งไว้ให้” เป็นอีกครั้งที่กรณ์รับรู้ความเป็นไปของริสาผ่านคำบอกเล่าคนอื่นตลอดเกือบสองปีที่หญิงสาวอยู่กับเขา เธอทำหน้าที่ภรรยาได้ดีไม่มีขาดตกบกพร่อง ทว่าเจ้าหล่อนก็ไม่เคยละทิ้งความฝัน ไม่เคยทอดทิ้งตัวเอง เธอรักเขาพร้อมกับที่รักตัวเองเสมอมาตอนแต่งงานกันช่วงแรก ริสาเคยพูดอยู่บ่อยครั้งว่าอยากมีร้านกาแฟเล็กๆ เป็นของตัวเอง แต่เขาค้านเพราะอยากให้เธออยู่บ้านสบายๆ พอเวลาผ่านไป เขาที่เป็นคนบอกให้เธอไม่ต้องทำงานกลับหลงลืมคำพูดตัวเองแล้วโทษว่าเมียไร้ความสามารถจึงทำให้เขาดึงผู้หญิงอีกคนเข้ามาในชีวิตทว่าความจริงหาได้เป็นเช่นนั้น

‘ประมาณนั้น’ ยายผู้หญิงใจร้าย ได้แล้วทิ้ง ฟันเขาจนหนำใจ พอเบื่อแล้วก็สะบัดตูดหนี ‘ไอ้กรณ์ กูแซด กูอยู่คนเดียวไม่ได้ มึงส่งโลเคชันมา กูจะไปหา’‘โห ทำท่าอย่างกับเด็กสิบแปดพึ่งเคยอกหัก เออๆ เดี๋ยวกูส่งให้’ก็ไม่คิดว่าไอ้จิณณ์จะถึงขนาดขับรถออกจากกรุงเทพฯ ตอนเที่ยงคืนกว่าเพื่อมานั่งซัดเหล้าที่เขาใหญ่“มึงเป็นเอามากนะจิณณ์ มีปัญหาอะไรกันวะ” เป็นเพื่อนกับมันมาหลายสิบปี พึ่งเคยเห็นจิณณ์อกหักสะบักสะบอมก็ครั้งแรกนี่แหละ “ไหนบอกกับคุณดาวแค่ขำๆ ไง สรุปจริงจัง?”“ตอนแรกก็กะจะแค่ขำๆ นั่นแหละ แต่ยายเด็กนั่นแม่ง ทำกูหลง”เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่กรณ์ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา วิสกี้รสชาติดีที่กระดกเข้าไปแทบพุ่ง “คุณดาวไม่ธรรมดาจริงๆ ทำคุณจิณณ์ซะเสียศูนย์ หมดกันพ่อเพลย์บอยนักล่า ตอนนี้กลายเป็นหมาหงอของเมียจ๋าไปซะแล้ว”ดาวประดับธรรมดาสุดในบรรดาผู้หญิงที่เขายุ่งเกี่ยวด้วย แต่เธอแม่งทำให้เขาหลงหัวปักหัวปำได้ไงไม่รู้ หรือว่ายายนั่นเล่นของกันนะ“มึงว่าหน้าตากูเหมือนคนโดนยาเสน่ห์หรือเปล่าวะ”ท่าจะอาการหนักแล้วไอ้นี่ “มึงไม่ได้โดนยาเสน่ห์ห่าอะไร มึงติดห..”“ไอ้ห่า มึงนี่ก็แม่งเกินไป” ถึงคำสุดท้ายของประโยคกร