Alle Kapitel von ขอแค่รักกันสักนิด: Kapitel 11 – Kapitel 20

เรื่องของเธอกับกรณ์จบกันไปแล้วตั้งแต่วันที่เขาขอหย่า เวลานี้กรณ์คงกำลังเตรียมพร้อมสำหรับการเริ่มต้นใหม่ อีกไม่นานเขาคงจะมีข่าวดีกับผู้หญิงคนนั้น เธอก็ควรทิ้งอดีตทั้งสุขและเศร้าไว้ข้างหลังแล้วเดินหน้าต่อไปตามทางของตัวเองเช่นเดียวกันสองวันก่อนเธอขับรถจากกรุงเทพฯ ไปเขาใหญ่เพื่อไปดูที่ดินสิบห้าไร่ซึ่งเป็นมรดกที่แม่ทิ้งไว้ให้ ที่ดินผืนนี้เธอเคยคิดจะขายเพื่อนำเงินมารักษาพ่อ แต่ว่าพ่อไม่ยอม พ่อบอกว่าอยากให้เธอเก็บไว้ พ่อรู้ดีกว่าใครว่าลูกสาวคนนี้มีความฝันอะไรที่อยากทำบ้างแน่นอนระหว่างความฝันกับความเป็นความตายของคนที่เรารัก เธอเลือกได้แบบไม่ลังเลเลยว่าจะเลือกสิ่งไหน เธอแอบประกาศขายที่ดินโดยไม่บอกพ่อ ซึ่งเกือบทำการซื้อขายได้สำเร็จแล้วหากผู้ซื้อไม่ประสบอุบัติเหตุจนบาดเจ็บต้องนอนโรงพยาบาลอยู่นานเป็นเดือนๆ การซื้อขายจึงถูกเลื่อนออกไประหว่างที่รอผู้ซื้อพักรักษาตัว เจ้าสัวภพก็มาพูดคุยเรื่องการแต่งงานของเธอกับกรณ์ ครั้งแรกที่เธอได้พบหน้าสามี เธอตกหลุมรักเขาอย่างง่ายดาย กรณ์สุขุม กรณ์น่าค้นหา แต่เขาไม่ใช่ผู้ชายเย็นชา ตรงกันข้ามเธอสัมผัสได้เพียงพูดคุยกันไม่กี่ประโยคว่ากรณ์เหมือนแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า

สภาพกรณ์คือไม่ไหว มันไม่ได้มีความสุขสักนิดที่จะได้หย่าเมียแล้วไปอยู่กับตติยา“มึงคิดดีๆ ว่าอยากหย่ากับน้องนิดจริงไหม คิดให้ดี กูบอกได้แค่นี้ เพราะเมื่อไหร่ที่มึงหย่าก็หมายความว่าความเป็นผัวเมียระหว่างมึงกับเขาจบแล้ว น้องนิดข้างนอกเหมือนหัวอ่อน แต่กูบอกเลยว่าเมียมึงไม่ใช่ธรรมดา ผู้หญิงแบบนี้เวลารักก็รักตายห่า แต่ถ้าได้ตัด มึงก็ไม่ต่างจากหมาตัวหนึ่งในสายตาเขา”คำพูดจิณณ์ไม่ต่างจากมีดที่กรีดแทงใจสามีของริสา ทว่ากลับชวนฟังนักสำหรับผู้ที่พึ่งเหยียบย่างเข้ามาใน EMPIRE Bar เป็นครั้งแรก“อันเดรส คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” จิณณ์รู้สึกเซอร์ไพรส์เป็นอย่างมากที่ได้พบกับเพื่อนรุ่นน้องนักเรียนนอกที่เคยรู้จักเมื่อหลายปีก่อนที่บาร์แห่งนี้ ที่ประเทศไทย “ดีใจที่ได้เจอคุณ แล้วนี่คุณมาเที่ยวหรือมาทำงาน”“มาหาผู้หญิงที่พิเศษที่สุดในชีวิต” เขาพูดพลางปรายตามองกรณ์แล้วกระตุกยิ้ม“Oh Your Honey?”“No No เธอเป็นยิ่งกว่านั้น พิเศษยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหน” อันเดรสตาพราวเมื่อนึกถึงริสาหากไม่ติดว่าเสียดายเหล้าที่ดื่มเข้าไป เขาคงอาเจียนออกมาให้หมดไส้หมดพุง คนบ้าอะไร เลี่ยนชะมัด คำพูดอย่างกับหลุดมาจากนิยายน้ำเน่า ฟังแล้ว

ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายสั่นไหวระรัวเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่ยืนอยู่ตรงหน้า “พี่กรณ์.. มาหานิดถึงที่นี่มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”“ขอพี่เข้าไปได้ไหมครับ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย” ริสาพยักหน้า เธอเดินนำเขาเข้าไปข้างในกลิ่นหอมของอาหารที่อบอวลไปทั่วห้องชวนให้กรณ์ที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เที่ยงน้ำลายไหล เขามองกับข้าวบนโต๊ะตาละห้อย คิดถึงฝีมือริสาใจแทบขาด ทว่าไม่กล้าเอ่ยปากขอกินด้วยว่าละอายใจ“ทานอะไรมาหรือยังคะ นิดกำลังจะทาน ทานด้วยกันไหมคะ” เสียงท้องร้องโครกครากบอกให้รู้ว่ากรณ์กำลังหิว หากไม่ชวนกินด้วยกันก็ดูใจร้ายไปหน่อย แล้วอีกอย่างเธอรู้ดีว่ากรณ์เป็นโรคกระเพาะ“ยังเลยครับ ถ้าไม่เป็นการรบกวนเกินไป ขอข้าวสักจานก็ดีครับ”ทั้งคู่นั่งรับประทานอาหารกันอย่างเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไร บ่อยครั้งที่กรณ์ลอบมองภรรยา ริสาเปลี่ยนไปจนทำชายหนุ่มใจหาย เธอไม่ได้ดูโศกเศร้าอย่างที่คิดไว้ เธอ.. ไม่สนใจเขาเลยด้วยซ้ำ“อาหารฝีมือนิดยังอร่อยเหมือนเดิมเลย ขอบคุณนะครับสำหรับข้าวมื้อนี้” เป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์แล้วนับจากวันที่เขาเอ่ยปากพูดเรื่องหย่า จากวันนั้นมาถึงวันนี้ เขารู้สึกว่าเวลาช่างเดินช้าเหลือเกิน“ไม่เป็นไรค่ะ แ

“นิด พี่ขอเวลา” ตติยาคือผู้หญิงที่เป็นคู่คิดให้เขาได้ในเรื่องงาน เขาภาคภูมิใจที่ได้เดินเคียงข้างหล่อน ทว่าตติยาไม่สามารถเป็นบ้านให้เขาได้อย่างริสา หลายวันที่ผ่านมาเขาพยายามถามใจตัวเองดูแล้วว่าหากหย่ากับริสาแล้วยกย่องตติยาขึ้นมาเป็นภรรยาออกหน้าออกตา เขาจะมีความสุขจริงๆ ใช่ไหม คำตอบก็คือไม่บ้านที่กลับไปแล้วสบายใจทุกครั้ง..เกือบสองปีที่ได้ใช้ชีวิตคู่กับเจ้าริสา ไม่มีวันไหนเลยที่เขานอนค้างนอกบ้าน นอกซะจากว่าต้องเดินทางไปต่างประเทศ ไม่เคยมีสักวันที่เขาคิดอยากกอดตติยาไปจนถึงรุ่งเช้า อย่างมากก็แค่ไปหาความสุขชั่วครั้งชั่วคราวแล้วกลับบ้านไปหาเมีย“ขอเวลาอะไรเหรอคะ จัดการทรัพย์สินก่อนหย่า หรือว่าอะไร”“พี่ขอเวลาเคลียร์ใจตัวเอง”“เคลียร์ใจตัวเอง? พี่กรณ์หมายความว่ายังไงคะ นิดไม่เข้าใจ” ยังต้องมาเคลียร์ใจอะไรกันอีก “นิดบอกแล้วไงคะว่านิดไม่ได้โกรธพี่กรณ์ นิดเข้าใจดีว่าที่เราสองคนต้องแต่งงานกันก็เพราะผู้ใหญ่บังคับ ถึงนิดจะรักพี่ แต่นิดก็ไม่คิดจะบังคับให้พี่อยู่กับนิดตลอดไป ในเมื่อไม่รักกันสักนิด อยู่ด้วยกันไปก็ทุกข์ใจเปล่าๆ ไม่มีใครมีความสุขหรอกค่ะ แม้กระทั่งตัวนิดเอง”“น้องนิดข้างนอกเหมือนหัวอ่อ

‘ฉันพูดอะไรไว้แล้วไม่คืนคำหรอกค่ะ บอกว่าจะหย่าก็คือตามนั้น แต่พี่กรณ์น่ะสิคะ ตอนนี้เขาอยู่กับฉัน เขามาหาฉัน เขากอดฉันแล้วพูดว่าขอเวลาเคลียร์ใจตัวเอง คุณลองคุยกับเขาดูแล้วกันนะคะว่าจะเอายังไงกันแน่ เพราะไม่ใช่ฉันที่ดึงเกม แต่ เป็น.. ผู้ชายของเรา’ผู้ชายของเรา ผู้ชายที่เธอกับผู้หญิงคนนั้นใช้ร่วมกัน‘คุณกรณ์ คุณอยู่ที่นั่นจริงๆ เหรอคะ’‘ติน่าคือผม..’“บอกคุณติน่าไปสิคะพี่กรณ์ว่าจะเอายังไง จะหย่ากับนิดเพื่อไปเริ่มต้นใหม่กับเธอ หรือจะจบกับเธอเพื่อรักษาครอบครัวของเราไว้”‘คุณกรณ์! คุณกรณ์จะเอายังไงกันแน่คะ ไหนคุณเคยรับปากกับติน่าแล้วไงคะว่าจะหย่า’“เอายังไงดีคะพี่กรณ์ จะอยู่กับนิด หรือจะหย่าอย่างที่เคยรับปากผู้หญิงของพี่ไว้”ทั้งผู้หญิงที่อยู่ในสาย ทั้งผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ต่างสามัคคีช่วยกันกดดันกรณ์“นิด พี่ขอเวลา”‘ได้ยินไหมคะคุณติน่า พี่กรณ์บอกว่าขอเวลา พี่กรณ์เขาลังเลที่จะหย่ากับฉันค่ะ’‘ฮึก ฮือๆ’ เสียงร้องไห้ดังมาตามสายก่อนที่ตติยาจะโยนไพ่ตายที่ทำให้กรณ์กับริสาถึงกับหยุดหายใจ ‘ถ้าคุณกรณ์เลือกคุณริสา ไม่เป็นไรค่ะ ติน่ากับลูกในท้องจะเป็นฝ่ายไปเอง’10.00 นาฬิกา 30 ธันวาคม 2564สถานะส