Semua Bab อนุขี้เมาแห่งจวนแม่ทัพหลี่: Bab 31 - Bab 40

"เรื่องสินเดิมสำรับข้าน้อย ข้าไม่ขอรบกวนท่านแม่ทัพและฮูหยินใหญ่อีกแล้วนะเจ้าคะ ข้าจะใช้ของรางวัลที่ได้จากคุณหนูไป๋เป็นสินเดิมเอง"หลี่หยวนที่กำลังจะยกถ้วยชาขึ้นจิบชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ นางหมายความว่าอย่างไร?ฟางหลินกล่าวต่ออย่างใจเย็น "ขอเพียงท่านแม่ทัพช่วยจัดขบวนแต่งออกให้ก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ"ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ความไม่พอใจในใจของหลี่หยวนก็พุ่งสูงขึ้นทันทีโดยที่เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงกระทบดังสะท้าน"เจ้าเบื่อจวนหลี่แล้วหรือ? ถึงได้อยากแต่งออกไปเร็วเช่นนี้" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้นฟางหลินเงยหน้ามองเขา สีหน้าของนางยังคงสงบนิ่งต่างจากอีกฝ่าย "ข้าไม่อยากรบกวนพวกท่านนานไปกว่านี้เจ้าค่ะ คุณชายรองจางก็เป็นบุรุษที่ดี ข้าเชื่อว่าข้าจะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบเจ้าค่ะ"ฟางหลินกล่าวเรียบง่าย แต่กลับทำให้หลี่หยวนรู้สึกจิ๊ดขึ้นมาในใจอีกครา ความรู้สึกเหมือนถูกมีดบางอย่างเฉือนเข้าไปในอกอย่างแปลกประหลาดนางกำลังจะไปจากเขาอย่างนั้นหรือ? แล้วเหตุใดเขาจะต้องเป็นกังวลด้วย?เขากำหมัดแน่นก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มพยายามไม่แสดงออกถ

21อนุหลิวเช้าวันต่อมา ฟางหลินตื่นขึ้นมาพร้อมกับร่างกายที่หนักอึ้งและใต้ตาคล้ำอย่างเห็นได้ชัด นางแทบไม่ได้นอนเลยเมื่อคืน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้วนเวียนอยู่ในหัวของนางไม่หยุด ตั้งแต่สัมผัสอันเร่าร้อนและรุกล้ำ ความอบอุ่นจากวงแขนแข็งแกร่งของเขา ไปจนถึงประกายแววตาที่สะท้อนบางสิ่งบางอย่างที่นางไม่อาจเข้าใจนางนอนพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับจนถึงเช้ามืด เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ร่างกายที่เคยเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วก็กลับรู้สึกหนักหน่วง ไม่มีกระจิตกระใจจะไปออกกำลังกายอย่างที่เคยทำทุกเช้านางจะต้องรีบไปบอกฮูหยินใหญ่ให้แต่งนางออกไปให้เร็วที่สุด!ฟางหลินตัดสินใจแน่วแน่ นางใช้เวลาตลอดทั้งคืนขบคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น และตอนนี้มีเพียงหนทางเดียวเท่านั้นที่จะทำให้ชีวิตของนางเป็นอิสระ หากหลี่หยวนไม่ได้คิดจะให้นางแต่งออกไปแล้วจริงๆ หากเขาต้องการจะกักขังนางไว้ในฐานะอนุและแต่งไป๋ซูฮวาเข้ามาเป็นฮูหยิน นั่นย่อมเป็นหายนะสำหรับนางความคิดที่เกิดขึ้นในหัวของนางทำให้ฟางหลินลุกขึ้นจากเตียงทันที นางรีบอาบน้ำ แต่งกายอย่างเรียบร้อยแล้วตรงไปยังเรือนของฮูหยินใหญ่เมื่อไปถึงยังเรือนหลัก นางแจ้งบ่าวที่เฝ้าหน้าเรือนว่

23ชีวิตบ่าวน่าเวทนานักเมื่อรุ่งสางมาถึง ฟางหลินตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมแต่งตัวเป็นชุดบ่าวรับใช้ที่เรียบง่าย ก่อนจะรวบผมขึ้นด้วยปิ่นไม้ธรรมดา ไม่มีเครื่องประดับใดหรูหราเหมือนแต่ก่อนไม่ใช่ว่าไม่มี เพียงแต่ไม่จำเป็นต้องใช้เท่านั้นเมื่อถึงเวลานัดหมายที่ทำให้ชีวิตบ่าวในจวนหลี่ของนางไม่ธรรมดาเหมือนวันก่อน ๆ นางก็เดินไปสมทบกับขบวนของฮูหยินใหญ่และจื่อเหยา ท่ามกลางเหล่าบ่าวที่กำลังเตรียมรถม้า นางไม่ได้รู้สึกขัดเขินหรืออึดอัดที่ตนต้องอยู่ในกลุ่มบ่าว แม้ก่อนหน้านี้จะเคยเป็นอนุของจวน แต่เมื่อนางเลือกที่จะปฏิเสธหลี่หยวน นางก็พร้อมยอมรับผลที่ตามมาขณะก้าวขึ้นรถม้าก็ได้เห็นบุรุษผู้ที่ไม่ได้เจอมาหลายวันเขาสวมชุดเนื้อเงาสีกรมเข้ม ดวงตาคมกริบประหนึ่งพยัคฆ์แห่งสนามรบ ใบหน้าไร้อารมณ์...หลี่หยวนเขายืนสนทนาอยู่กับองครักษ์มู่อย่างสั่งการ เมื่อนางเดินมานั้นเขาไม่แม้แต่จะปรายตามอง ทำราวกับนางไม่ได้มีตัวตนอยู่ตรงนั้น นางมองผ่านเขาแล้วเมินเฉยเช่นกันอดีตสามีภรรยาได้กลายเป็นเส้นขนานที่จะไม่มาบรรจบกันอีกต่อไปแล้วฟางหลินในสถานะบ่าวนั่งที่ด้านหน้ารถม้า ตำแหน่งข้างสารถี เป็นคราแรกในชาตินี้เลยกระมังที่

"หากพระองค์คิดจะนำเรื่องนี้ไปกราบทูลฝ่าบาท ก็ตามใจเถิดพะยะค่ะ แต่ก่อนจะทำเช่นนั้นขอให้พระองค์แน่ใจก่อนว่าทรงอยากให้ข้าพูดเรื่องความประพฤติของพระองค์ให้ฝ่าบาทรับรู้หรือไม่?"คำพูดนี้ทำให้จ้าวไห่เฉิงหุบยิ้มไปชั่วขณะ แม้ว่าเขาจะเป็นเชื้อพระวงศ์ แต่ในเมืองหลวงนั้น ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าแม่ทัพหลี่หยวนมีอำนาจมากเพียงใดโดยเฉพาะในตอนนี้ แม้แต่เสนาบดีหลายคนยังต้องให้ความเกรงใจ ที่สำคัญคือหลี่หยวนเป็นบุคคลที่ฝ่าบาททรงไว้วางพระทัย ท่านแม่ทัพที่เป็นขุนศึกกล้าแกร่งเช่นนี้ หากต้องการหาเรื่ององค์ชายรองจริงๆ ล่ะก็ เกรงว่าอำนาจที่เขาสะสมไว้คงสั่นคลอนไม่น้อยจ้าวไห่เฉิงสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะ"หึ ช่างน่าสนใจนัก หลี่หยวน ในเมื่อเจ้าปฏิเสธคุณหนูไป๋ ซูฮวา เหตุมาเพราะบ่าวของเจ้าผู้นี้หรือ?""..."หลี่หยวนไม่ตอบ เขาเพียงแค่ก้มลงสำรวจฟางหลินด้วยแววตาเป็นห่วง เห็นว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บก็ค่อยคลายความกังวลลง หลี่หยวนจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับองค์ชายรองอีกครั้งจ้าวไห่เฉิงกวาดตามองทั้งสองคนอย่างมีเลศนัย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ "ฮ่า ๆ เอาเถิด เช่นนั้นข้าจะถอยให้เจ้าสักก้าวในวันนี้"ก่อนเขาก้าวจากไปก็ไม่ลืมเอ่ยทิ้

"หลี่หยวน..."นางครางชื่อเขาเสียงเบา ร่างกายที่เคยเดินอย่างมั่นคงบัดนี้อ่อนระทวยพึงร่างของหลี่หยวนราวกับจะรวมเป็นหนึ่งแล้วริมฝีปากของหลี่หยวนประทับลงที่ลำคอขาวผ่อง ลิ้นร้อนลากไล้ไปตามแนวกระดูกไหปลาร้าของนางอย่างจงใจ นางสะท้านเฮือก หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ลิ้นร้อนลงต่ำจนกระทั้งครอบครองปลายถันสีชมพูที่ตั้งล่อตามานานความนุ่มหยุ่นสู้ปากนี้ บัดนี้กลายเป็นของเขาแล้ว..."พอ อะ ก่อน...ข้าไม่ ไหวแล้ว อื้อ---"ยิ่งนางห้ามเขาก็ยิ่งแนบชิดยิ่งขึ้น มือใหญ่ประคองสะโพกของนางให้แนบกับกายแกร่งของเขา ราวกับต้องการให้รับรู้ถึงความร้อนเร่าของบุรุษเพศที่บัดนี้ขยายขนาดพร้อมโจมตีแล้ว สะโพกนุ่มถูกบีบขย้ำและพาให้ถูไถกับแกนกายผ่านเนื้อผ้านุ่มลื่นจนสร้างความกระเส่าอย่างไม่หยุดยั้ง"นี่เป็นครั้งแรกของข้า หากทำสิ่งใดพลาดไป" เสียงของเขาแหบพร่าไปด้วยอารมณ์ "...หวังว่าเจ้าจะให้อภัย"ฟางหลินลืมตาที่คลอด้วยน้ำแห่งอารมณ์ก่อนมองเขาด้วยสายตาตกตะลึง นี่มิใช่ว่าเป็นสัญญาณแห่งความทุกข์ทรมานของนางในคืนนี้หรือ?มือหนากอบกุมสะโพกของนางแน่นขึ้นบีบขยำอย่างไม่เบามือ อาวุธร้ายอันแสนน่ากลัวที่บัดนี้กระตุกถี่อยู่ตรงหน้าท้องของฟาง