Semua Bab อนุขี้เมาแห่งจวนแม่ทัพหลี่: Bab 11 - Bab 20

สามวันต่อมา จวนตระกูลหลี่ ถูกจัดเตรียมสำหรับงานเลี้ยงฉลองให้หลี่หยวนอีกครั้ง ฮูหยินใหญ่จัดงานครั้งนี้ด้วยความตั้งใจอย่างยิ่ง นางกล่าวว่าอยาก แก้มือ เพราะคราก่อนจัดเตรียมงานได้ไม่ดีนักนั่นเองเหล่าทหารภายใต้บังคับบัญชาของหลี่หยวนต่างได้รับคำเชิญให้มาร่วมงานเลี้ยงในคืนนี้ บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเฮฮาของบุรุษในกองทัพ ขณะที่ภายในเรือนใหญ่ บรรยากาศของโต๊ะครอบครัวหลี่ค่อนข้างสงบกว่าข้างนอกนักที่โต๊ะของครอบครัวตระกูลหลี่ ฮูหยินใหญ่ และ จื่อเหยา นั่งข้างกัน หลี่หยวนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ฮูหยินใหญ่คีบอาหารให้บุตรชายอย่างดี ท่าทางของนางอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมหลังจากได้สนทนากับฟางหลินเมื่อสามวันก่อน"ลองนี่สิอาหยวน เป็นอาหารจานโปรดของเจ้าตั้งแต่ยังเล็ก" ฮูหยินใหญ่กล่าวพลางคีบเนื้อปลานึ่งใส่ถ้วยของเขาหลี่หยวนมิได้ปฏิเสธ แต่เพียงรับมาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะกินอย่างเงียบ ๆจื่อเหยาที่นั่งอยู่ข้างมารดาเองก็พยายามชวนเขาคุยบ้าง "พี่ใหญ่ ตอนอยู่ชายแดนท่านได้กินอาหารพวกนี้บ้างหรือไม่?""บางครั้ง" เขาตอบสั้น ๆบรรยากาศของโต๊ะครอบครัวแม้จะอบอุ่นขึ้นจากเดิม แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความห่างเหินที่ฝังรากลึกมานานไม่

"ขอรับ!" บ่าวผู้นั้นพยักหน้ารัว "อนุหลิวให้ข้าน้อยไปนำไหสุราดอกเหมยที่ฝังไว้มา แต่ข้าน้อย… ข้าน้อยอดใจไม่ไหวกับกลิ่นของมัน!"ทุกคนรอบข้างต่างหันไปมองบ่าวผู้นั้นเป็นตาเดียว"อย่าบอกนะว่าเจ้า!?" ฟางเหมยเอ่ยถามอย่างที่นางพอจะเข้าใจเรื่องราวแล้วแต่เหมือนคนกำลังหลอกตัวเองมากกว่า"ขอรับ!" บ่าวตัวสั่น "สุราดอกเหมยไหนั้น… กลิ่นหอมราวกับดอกไม้ในฤดูหนาว ข้าน้อยเผลอดื่มไปเพียงเล็กน้อยแต่กลับมิอาจหยุดได้ พอดื่มเข้าไปอีก ข้าน้อยก็เมาจนลืมตัว มือของข้าน้อยคงไปปัดตะเกียงไฟล้ม ไฟจึงลามไปที่เรือนของอนุหลิว!"ทุกคนที่ได้รู้ถึงกับเงียบและคิดไปต่างๆนานาแล้วสุราดอกเหมยไหพิเศษ?หลี่หยวนขมวดคิ้ว เขาหันไปมองฟางหลินทันที นางยังคงจ้องบ่าวผู้นั้นด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความรู้สึกเสียดายสุดขีด ทั้งที่ควรจะกรุ่นโกรธที่เรือนตนถูกเผามากกว่า"สรุปว่า… สุราดอกเหมยไหสุดท้ายของข้า หมดไปแล้วเช่นนี้หรือ?"นางถามเสียงเรียบแต่นัยน์ตากำลังมีเคล้าลางความกรุ่นโกรธขึ้นมาบ้างแล้วบ่าวผู้ทำผิดคุกเข่าก้มศีรษะแนบพื้นแทบร้องไห้ เขานั้นได้พอรู้มาบ้างว่าอนุหลิวท้ายเรือนผู้นี้เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องเดียว ก็คือ สุรา!

10เรือนใหม่กับเรื่องไม่คาดคิดสายของวัน หลังจากฝึกดาบและอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยแล้ว หลี่หยวนก็นั่งลงที่โต๊ะทำงานในห้องทำงานของตนกลิ่นชาหอมกรุ่นลอยอวลอยู่ในอากาศ พ่อบ้านกู้ ยืนอยู่ด้านข้างคอยรินชาและฝนหมึกให้เขาเหมือนเช่นทุกวันภายในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงแผ่วเบาของพู่กันที่ขูดกับกระดาษ ทว่าหลี่หยวนที่กำลังตรวจสอบเอกสารรายงานรับรู้ได้ถึงความปกติของพ่อบ้านที่ยืนรับใช้จนเขารู้สึกไม่มีสมาธิขึ้นมาหลี่หยวนวางมือจากพู่กัน เอ่ยเสียงแข็งอย่างแสดงความรำคาญชัดเจน"มีอะไรก็พูดมา"พ่อบ้านกู้สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบค้อมศีรษะ “บ่าวเพียงแต่… เอ่อ บ่าวไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้จะสมควรพอจะรายงานท่านแม่ทัพหรือไม่ขอรับ”หลี่หยวนชะงักไปชั่วครู่ก่อนพยักหน้าเชิงอนุญาตให้เขาพูดมา เพราะมีไม่มากนักหรอกที่พ่อบ้านกู้จะไม่มั่นใจอันใด"อนุหลิว นางเลือกสามีที่จะแต่งออกไปได้แล้วขอรับ "พ่อบ้านกู้พูดพลางเหลือบมองสีหน้าของเจ้านายอย่างระมัดระวัง"ผู้ใด?"น้ำเสียงของหลี่หยวนยังคงเรียบนิ่ง แต่สายตาของเขาคมกริบมากขึ้นอย่างชัดเจน"คุณชายรองตระกูลจางขอรับ"คิ้วของแม่ทัพหลี่ขมวดเข้าหากันทันใดพ่อบ้านกู้ที่เฝ้าสังเกตอากัปกิร

11ว่าที่ภรรยาเอกค่ายทหารตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองหลวง กินพื้นที่กว้างขวางราวกับเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งภายในแบ่งเป็นเขตต่าง ๆ อย่างเป็นระเบียบ มีทั้งลานฝึก ที่พักของทหาร โรงอาหาร และคอกม้า กลิ่นเหงื่อและดินฝุ่นปะปนกับอากาศอุ่นของยามสาย เสียงฝีเท้าของทหารที่เดินลาดตระเวน เสียงตะโกนสั่งการของแม่ทัพนายกอง รวมถึงเสียงของอาวุธที่ปะทะกันในลานฝึก ช่วยสร้างบรรยากาศของสถานที่สำหรับบุรุษ ได้เป็นอย่างดีฟางหลินที่เพิ่งลงจากม้านั้น ความรู้สึกแรกที่นางรู้สึกมิใช่ความตื่นเต้นจากการได้มาค่ายทหารแต่เป็นความปวดเมื่อยไปทั้งร่าง!ตั้งแต่ช่วงเอวไปจนถึงต้นขา นางรู้สึกเมื่อยล้าไปหมด เพราะนางต้องนั่งบนหลังม้าโดยไม่เคยฝึกมาก่อน มิหนำซ้ำยังต้องเกร็งร่างมิให้ใกล้ชิดกับร่างของบุรุษผู้มีร่างกายแข็งแกร่งเช่นหลี่หยวนแม้พยายามไม่ใส่ใจ แต่แผ่นอกและหน้าท้องของเขาก็แนบอยู่กับแผ่นหลังของนางแทบตลอดทาง!ใกล้เกินไป! แข็งเกินไป! ร้อนเกินไป! ฟางหลินที่มิเคยเข้าใกล้บุรุษมากเท่านี้มาก่อนไม่ว่าชาติไหนชาติก่อนนอกจากงานและการทำทุกอย่างเพื่อให้คนรอบตัวรักใคร่นางก็หาได้เคยทำสิ่งอื่นเพื่อจรรโลงใจ ส่วนชาตินี้นางที่ตั้งใจมีชีวิตแบบใหม

เหล่าทหารเริ่มหันกลับไปฝึกซ้อมต่อแล้ว บรรยากาศของความตึงเครียดเมื่อครู่พลันลดลงฟางหลินถอนหายใจเบา ๆ นางมิได้ต้องการสร้างศัตรูในค่ายทหาร แต่นางก็ไม่ปล่อยให้ตนเองถูกเหยียบย่ำเช่นกันบรรยากาศของการฝึกซ้อมเหล่านี้ มันทำให้นางอดคิดถึงอดีตชาติของตนเองมิได้ ตอนที่ต้องฝึกฝนเป็นสายลับ นางก็เคยผ่านการฝึกหนักเช่นนี้มาเหมือนกัน เพียงแต่ยุคสมัยต่างกันไปเท่านั้นหลี่หยวนเริ่มดำเนินการฝึกซ้อมของเขา ส่วนฟางหลินที่ยังคงมีความสนใจรอบ ๆ ค่าย ก็ถือโอกาสขอแยกตัวออกมาเดินสำรวจลานฝึกให้มากขึ้น นางพยายามระมัดระวังไม่ให้รบกวนการฝึกของเหล่าทหารเมื่อเดินมาสักพัก เสียงสนทนาและเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากกลุ่มทหารกลุ่มหนึ่งนางปรายตามองไปก็เห็น ไป๋ซูฮวากำลังถือธนูอยู่ในมือ ขณะที่เหล่าทหารกลุ่มเล็ก ๆ นั้นส่งเสียงให้กำลังใจ"คุณหนูไป๋ยิงได้ยอดเยี่ยมขอรับ!"แม้ว่าไป๋ซูฮวาจะมิใช่มือธนูที่ยอดเยี่ยมนัก แต่นางก็สามารถยิงเข้าเป้าได้ เพียงแต่ยังห่างไกลจากจุดกึ่งกลางอยู่มากเท่านั้นแต่ถึงกระนั้น เหล่าทหารที่อยู่รอบ ๆ ก็ยังคงกล่าวเยินยอ ซึ่งชัดเจนว่าพวกเขาเพียงต้องการเอาใจว่าที่ภรรยาของแม่ทัพเท่านั้นฟางหลินมองดูอยู่ครู่ห