Semua Bab อนุขี้เมาแห่งจวนแม่ทัพหลี่: Bab 21 - Bab 30

ทหารรอบ ๆ ลานฝึกเริ่มหันมาสนใจสิ่งที่เกิดขึ้นทันทีฟางหลินที่ถูกท้าทายรับรู้ได้ในทันทีถึงจุดประสงค์ของไป๋ซูฮวาที่มองนางอย่างเป็นปรปักษ์"ว่าอย่างไรเล่า?" ไป๋ซูฮวาถามต่อพร้อมรอยยิ้ม "เจ้าอยากลองมิใช่หรือ?"ฟางหลินสบตานางก็เห็นประกายความต้องการเอาชนะในดวงตาของคุณหนูไป๋ชัดเจนคุณหนูไป๋ผู้นี้ไม่อยากให้ฟางหลินถูกมองว่ายิงธนูเก่งหรอก แต่นางอยากสร้างความอับอายให้ฟางหลินมากกว่าแม้ฟางหลินจะไม่กลัวแต่เมื่อนึกถึงสัญญาที่ให้ไว้ก่อนมาค่ายทหารกับหลี่หยวนว่าจะไม่สร้างเรื่องวุ่นวายแล้ว ฟางหลินจึงจำเป็นต้องเอ่ยปฏิเสธไปอย่างอ่อนโยน"ข้าน้อยมิได้มีฝีมือถึงขนาดจะประลองกับคุณหนูไป๋หรอกเจ้าค่ะ เพียงแค่สนใจอยากลองยิงธนูดูเท่านั้น"ไป๋ซูฮวายกยิ้มบาง ๆ แต่ดวงตาของนางแฝงแววเย้ยหยันชัดเจน"เช่นนั้นหรือ?" นางแสร้งทอดเสียงอ่อน "แต่ข้าเห็นเจ้าบอกว่าพอจะยิงเป็นมิใช่หรือ?"ฟางหลินยังไม่ทันตอบ เสียงของทหารกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นมาเสียก่อน"ก็สมควรอยู่แล้ว! สตรีชาวบ้านจะไปสู้บุตรสาวของแม่ทัพได้อย่างไร?""พวกเราคาดอยู่แล้วว่านางมิกล้าหรอก!"เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังระงม ทหารกลุ่มนี้เป็นพวกเดียวกับที่คอยเอาใจไป๋ซูฮวา พวกเขารู้

"ข้ายินดี ยิ่งเป็นการประลองของสตรีที่งดงามทั้งสองเช่นนี้ ข้ายิ่งชอบ"หลี่หยวนขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ทว่าแม้เขาจะไม่อยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้น แต่ในเมื่อองค์ชายรองตรัสอนุญาตออกมาแล้ว หากเขาห้ามต่อหน้าเหล่าทหารเช่นนี้จะเป็นการดูหมิ่นและแสดงความไม่เชื่อฟังต่อเชื้อพระวงศ์ อันสามารถใช้เป็นข้ออ้างเรื่องที่หลี่หยวนอยากก่อกบฏขึ้นมาได้"ถ้าเช่นนั้นก็ประลองต่อไปเถอะ"ทว่าก่อนจะเริ่มประลองนั้นฟางหลินก็เอ่ยขอเวลาให้นายทหารคนเดิมช่วยสอนสิ่งที่ทำค้างไว้ก่อน มิเช่นนั้นนางคงไม่สามารถยิงธนูที่มีความแตกต่างจากคันธนูของยุคอนาคตได้แน่ฟางหลินหันไปทางเหล่าทหารนายเดิมที่ยืนตัวรีบอยู่ไกล ๆ"ข้ามีข้อสงสัยเล็กน้อย อยากให้ช่วยสอนเรื่องเมื่อครู่เสียก่อน..."เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่ทหารทันใด พวกเขายิ่งมั่นใจว่าอนุหลิวของท่านแม่ทัพไม่มีฝีมือแน่แท้ นางถึงได้มาขอให้ทหารสอนการใช้งานธนูเอาป่านนี้ อีกไม่กี่เค่อก็จะเริ่มการประลองแล้วด้วยซ้ำ"ไม่ต้อง"ทุกสายตาหันไปมองเจ้าของเสียงอย่างหลี่หยวนทันทีหลี่หยวนก้าวเดินเข้ามา หยิบคันธนูจากมือของฟางหลิน แล้วกล่าวเสียงเรียบ "เดี๋ยวข้าสอนเจ้าเอง"คำพูดนั้นทำให้คนในลานฝึกพากันต

15แผนขององค์ชายรองแม้จะไม่อยากสนทนาด้วย แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นองค์ชาย นางจึงจำต้องย่อกายคำนับ"ทูลองค์ชายรอง ท่านแม่ทัพมิได้ทิ้งเพคะ เพียงแต่เดินทางกลับก่อนเท่านั้น"คำพูดของนางทำให้จ้าวไห่เฉิงหัวเราะเสียงดังขึ้นอีก อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เถอะ นางยังอยากหัวเราะให้กับคำแก้ตัวแทนของตนเองเลย"โอ้? ข้าเห็นกับตาว่าเขาควบม้าออกไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองเจ้าเลยสักนิด เจ้าก็ยังเข้าข้างเขาอีกหรือ?"เขากล่าวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะฟางหลินเม้มริมฝีปาก บุรุษผู้นี้แสดงออกชัดเจนว่าเพลิดเพลินกับการหยอกล้อนาง และสายตาที่เขามองมานั้นเต็มไปด้วยความสนใจแต่ฟางหลินที่ถูกสายตาหวานหยดนี้มองกลับไม่แสดงท่าทีเขินอายใดอย่างที่สตรีส่วนใหญ่เป็นโดยปกติแล้ว เมื่อสตรีถูกเขาเอ่ยปากเกี้ยว หรือแม้แต่แค่ให้ความสนใจ พวกนางล้วนเขินอายหรือไม่ก็รีบฉวยโอกาสเอาใจเขาทันที แต่ฟางหลินกลับไม่ได้หลงใหลหรือสนใจเขาแม้แต่น้อยยิ่งนางปฏิเสธ ยิ่งแสดงออกว่าไม่อยากเข้าใกล้เขา ยิ่งทำให้เขาอยากรู้จักนางมากขึ้นไปอีก..."หากเจ้าไม่มีหนทางกลับ ก็บอกข้าได้นะ" เขาเอ่ยเสียงอ่อนโยน รอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้าหล่อเหลาขององค์ชายรองอย่างโปรยเสน่ห

เขารู้แล้วหรือว่านางไปที่ตำหนักขององค์ชายรอง?นางใช้โอกาสที่มีขุนนางผู้หนึ่งมาขอพบองค์ชายรองจ้าวไห่เฉิงและหลบเลี่ยงเขาออกมาและหาทางกลับจวนหลี่เอง เหตุใดหลี่หยวนถึงรู้และกล่าวว่านางทำชื่อเสียงตระกูลเสียหายได้กันยังไม่ทันที่ฟางหลินจะได้อธิบาย หลี่หยวนที่เต็มไปด้วยโทสะอันมาจากสตรีตรงหน้าก็เริ่มออกเดินวน หมุนตัวเดินวนไปมา คิ้วขมวดแน่นอย่างพยายามระงับอารมณ์โกรธทั้งช่วงบ่ายนี้เขาตามหานางจนหมดเวลาไปโดยไม่ได้ทำงานทำการอันใด ในใจของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่อธิบายไม่ถูก ตอนที่ได้ยินข่าวลือจากปากพ่อค้าและชาวบ้านที่ลือกันว่า ช่วงเย็นมีรถม้าขององค์ชายรองจอดส่งใครบางคนที่หน้าจวนหลี่ ความโกรธของเขาก็พุ่งขึ้นสูงสุดทันทีเขาไม่ใช่คนใส่ใจกับคำพูดของผู้อื่นนัก แต่เรื่องนี้… เรื่องที่มีคนกำลังลือว่าสตรีที่องค์ชายรองกำลังโปรดปรานคือ ‘อนุของแม่ทัพหลี่’ มันทำให้เขาไม่อาจเพิกเฉยได้!ในใจลึก ๆ แล้ว เขาเองก็กลัวข่าวลือนี้จะเป็นความจริง แต่พอเห็นสีหน้าตระหนกของนางเมื่อครู่จึงมั่นใจแล้วว่านางไปตำหนักองค์ชายรองจริงในที่สุดหลี่หยวนก็หันกลับมาจ้องนางเขม็ง “บอกข้ามาตามจริง เจ้าไปที่ตำหนักองค์ชายรองใช่หรือไม่!?”ฟางห

พอถึงเวลาทานมื้อกลางวัน ฟางหลินเดินตรงไปยังเรือนหลักตามที่พ่อบ้านกู้แจ้งไว้ เมื่อเดินใกล้ถึงหน้าห้องทานอาหาร เสียงสนทนาภายในดังลอดออกมา เสียงของสตรีสองนางที่นางคุ้นหูเป็นอย่างดี ฮูหยินใหญ่ และจื่อเหยาดังขึ้นสลับกันไปมาอย่างรื่นเริงภาพตรงหน้าที่โต๊ะอาหารนอกจาก ฮูหยินใหญ่ จื่อเหยา และหลี่หยวนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะแล้ว ที่ข้างกายเขาก็มีไป๋ซูฮวานั่งอยู่ด้วยฟางหลินรู้สึกแปลกใจจนกระทั่งได้สบตากับพ่อบ้านกู้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กับโต๊ะ พร้อมกับแววตาลำบากใจที่มองมาทางตนฟางหลินก็ก็เริ่มเข้าใจทันทีหากเดาไม่ผิดการที่มีไป๋ซูฮวานั่งอยู่ในนี้เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดของพ่อบ้านกู้ หรือแม้แต่ทุนคนด้วยซ้ำไม่คิดว่าไป๋ซูฮวาจะมาแต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ยินดี...หลี่หยวนไม่ได้พูดอะไรในตอนแรก เขาเพียงแค่หันมามองฟางหลินด้วยสายตานิ่งสงบ หาได้มีความกรุ่นโกรธอย่างเมื่อวานแล้ว ฟางหลินพอเดาได้ว่าเขาคงได้อ่านจดหมายของนาง กระนั้น นางก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับคำขอโทษจากเขาเท่าไร เพราะนางจำได้ว่าตนเป็นเพียง อนุชั้นต่ำ... คนชนชั้นสูงไม่จำเป็นต้องใส่ใจนางอยู่แล้วเฮ้อ อีกไม่นานนางก็จะได้แต่งออกไปแล้ว เรื่องนี้ไม่มีเหตุผลให้นางต้องเ