รับเป็นลูกศิษย์

รั่วซีนิ่งอึ้งไป สาเหตุที่นางต้องมาอยู่ในมิติแห่งนี้ก็เพื่อช่วยเหลือคน หากท่านเทพมองลงมาเห็นใจนาง คงยอมให้นางกลับคืนห้วงมิติของนางใช่หรือไม่

นางหันไปขอความเห็นจากจินตงชุน อย่างไรเขาก็เป็นพี่ชายของนาง “พี่ใหญ่ ท่านเห็นเป็นเช่นใดเจ้าคะ”

หมอหลิวที่เห็นนางลังเลถึงกับคิ้วกระตุกไม่หยุด มีคนจำนวนมากเพียงใดที่ต้องการเป็นลูกศิษย์ของเขา แต่เขากับต้องร้องขอให้นางมาเป็นลูกศิษย์

“หากน้องสาวมีใจอยากช่วยเหลือผู้คน ข้าเองก็ไม่ห้ามหากเจ้าจะกราบท่านหมอหลิวเป็นศิษย์อาจารย์” นับตั้งแต่ที่น้องสาวผ่านความเป็นความตายมา ก็ดูเหมือนนางจะมีความรู้ ความสามารถเพิ่มมากขึ้น

รั่วซีพยักหน้าอย่างเข้าใจ นางหันไปหาหมอหลิวแล้วคุกเข่าลง “ท่าอาจารย์ โปรดรับข้าน้อยเป็นศิษย์ด้วยเจ้าค่ะ”

“ดี เจ้าตามข้ามา” หมอหลิวเดินนำออกไปจากกระโจมหมอ กลับไปที่กระโจมพักของเขา

รั่วซีหันไปบอกให้พี่ชายและน้องชายรอนางอยู่ภายในกระโจมรักษา นางตามท่านหมอหลิวไป พอเข้าไปด้านในกระโจมพักของท่านหมอหลิว นางก็เห็นหญิงวัยกลางคนคงเป็นภรรยาของหมอหลิวนั่งอยู่ด้านในกับสาวใช้สองคน

“นี่ ลูกศิษย์ข้า ข้ารับนางเป็นลูกศิษย์แล้ว ซีซี...เจ้ารีบมาคารวะอาจารย์หญิงเร็วเข้า

รั่วซีเดินเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าอาจารย์หญิงอย่างว่าง่าย “ข้าน้อยจินรั่วซี คารวะอาจารย์หญิงเจ้าค่ะ”

“เด็กดี เจ้าคงเป็นแม่นางน้อยที่สามีข้าพูดถึงกระมัง” นางยิ้มอย่างเมตตาให้รั่วซี พร้อมกับถอดกำไลที่นางสวมใส่อยู่ สวมลงในข้อมือของนาง

“ขอบคุณท่านอาจารย์หญิงที่เมตตาข้าน้อยเจ้าค่ะ”

“มา...ถึงตาข้าบ้าง ของขวัญรับศิษย์ ข้าขอมอบตำราที่ข้าเขียนเรื่องรักษามาตลอดหลายสิบปีให้เจ้าเอาไว้ศึกษา” เขายื่นมาตรงหน้าของนาง

รั่วซีรับมาถือเอาไว้ “ขอบคุณท่านอาจารย์ที่เมตตาศิษย์ ศิษย์จะตั้งใจเรียนรู้อย่างดีเจ้าค่ะ”

“ดีๆ ต่อไปนี้ เจ้ามาพบข้าหลังจากกินมื้อเช้าแล้วทุกวัน ตำราที่มอบให้เจ้าไปศึกษาให้ดี ข้าจะทดสอบเจ้าวันละสิบหน้า”

“พรุ่งนี้ ท่านรองแม่ทัพเสิ่นให้ศิษย์นำทางเข้าป่าไปหาของกินที่กินได้เจ้าค่ะ”

“อืม...เจ้าหรือ? ที่บอกว่าหัวมัน หัวเผือกกินได้” หมอหลิวเองก็เพิ่งรู้ ว่าลูกศิษย์ที่เพิ่งรับมาของตน จะสามารถกำจัดพิษในหัวมันได้

“เจ้าค่ะ” นางเกาแก้มอย่างเขินอาย เรื่องที่ใครๆ ในโลกของนางก็รู้ พอมาอยู่ที่นี่กลายเป็นคนเก่งไปเสียทุกอย่างเลย

“ท่านพี่ ดูเหมือนท่านจะพบหยกเนื้องามเข้าเสียแล้ว”

ทั้งสามพูดคุยสนทนากันอยู่ครู่ใหญ่ หมอหลิวกำลังจะพารั่วซีกลับไปที่กระโจมพัก เพื่อสอนงานนางเล็กน้อย สายตาของรั่วซีก็เหลือบไปเห็นหีบใส่ตำราอยู่ด้านข้างอยู่หลายหีบ จนนางอดจะเอ่ยถามไม่ได้

“เออ...ท่านอาจารย์หลิว ท่านพอจะให้ศิษย์ยืมตำราไปให้พี่ชายอ่านสักเล่มได้หรือไม่เจ้าคะ”

หมอหลิวหันไปมองที่หีบตำรา “พี่ชายเจ้าเคยเรียนในสำนักศึกษามาอย่างนั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ เดิมทีพี่ชายข้าก็อยากจะนำตำราติดตัวมาด้วย เพียงแต่ว่า...” นางยิ้มอย่างขมขื่น เพียงเท่านี้คนที่ได้ฟังก็เข้าใจแล้ว

หมอหลิวเดินไปหยิบตำราที่เหมาะกับการสอบซิ่วไฉนำมาส่งให้รั่วซี พร้อมกับสี่สิ่งล้ำค่าอีกหนึ่งชุด “เอาไปเถิด ขาดเหลือสิ่งใดก็มาบอกอาจารย์หญิงของเจ้า”

“ขอบพระคุณท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์หญิงเจ้าค่ะ”

รั่วซีเดินกอดห่อผ้าที่สาวใช้ของหมอหลิวนำมาห่อข้าวของให้นาง ระหว่างทางพบเจอ รองแม่ทัพเสิ่นที่พาทหารกลับมาจากขุดหัวมันพอดี

“เจอเจ้าพอดี ข้าให้คนตั้งกระโจมพักให้เจ้าใหม่ ประเดี๋ยวให้เสี่ยวจงพาพวกเจ้าสามพี่น้องไป”

“ขอบคุณท่านรองแม่ทัพเจ้าค่ะ” นางยิ้มกว้างอย่างยินดี

“ตั้งกระโจมซีซี ใกล้กับกระโจมของข้าก็แล้วกัน” หมอหลิวหันไปบอกนายทหารจง รองแม่ทัพเสิ่นและมู่ฉินฉานหันมามองหมอหลิวอย่างสงสัย ด้วยหมอหลิวชอบความสงบ บริเวณกระโจมพักของเขาจึงได้อยู่ห่างจากกระโจมอื่นไม่น้อย อีกทั้งเขายังเป็นหมอที่มากฝีมือ เจ้าหน้าที่และทหารจึงได้ให้ความสำคัญกับเขา “อ้อ...นางเป็นลูกศิษย์ของข้า มีอันใดจะได้เรียกใช้นางได้ทัน”

“หืม...ท่านรับนางเป็นลูกศิษย์หรือ” รองแม่ทัพเสิ่นเอ่ยถามอย่างแปลกใจ ด้วยไม่เคยได้ยินว่าหมอหลิวรับลูกศิษย์มาก่อน

“ใช่แล้ว” เขาลูบเครามองรั่วซีอย่างพอใจ

รั่วซีถือตำราในมืออยู่หลายเล่มหนัก จนนางเบื่อที่จะฟังพวกเขาสนทนากัน นางจึงเอ่ยขอตัวไปหาพี่ชายของนางก่อน พวกเขาก็ไม่ได้ว่าสิ่งใด

พอเข้ามาในกระโจมพักรักษานางบอกพี่ชายเรื่องที่รองท่านแม่ทัพเสิ่น มอบกระโจมพักให้สามพี่น้อง นางส่งตำราที่ได้รับมาจากหมอหลิวให้จินตงชุน พอเขาเห็นดวงตาก็เปล่งประกายออกมาอย่างยินดี

“ข้าขอมาจากท่านอาจารย์หลิว ท่านจะได้เอาไว้อ่านตอนว่าง”

จินตงชุนเงยหน้ามองน้องสาวด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบใจมากซีซี”

“ไปกันเถิด นายทหารจงรอพวกเราอยู่”

สามพี่น้องออกจากกระโจมพักก็เห็นว่านายทหารจงกำลังรออยู่ เขาพาทั้งสามไปที่กระโจมพักใกล้กับกระโจมของหมอหลิว ระหว่างที่รอตั้งกระโจม รั่วซีพาจินตงชุนกับจินตงเฉิงเข้าไปคารวะอาจารย์หญิง

อาจารย์หญิง มอบขนมที่นางมีอยู่ให้จินตงเฉิง และให้จินตงชุนไปเลือกตำราที่สนใจเพิ่มอีกสองเล่ม นับเป็นของพบหน้าที่นางมอบให้

พอมีกระโจมพักเป็นของตนเอง ไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็สะดวก ด้านในกระโจมพักมีเตียงไม้ไผ่ขนาดใหญ่อยู่สองเตียง พร้อมเสื้อผ้าอีกคนละสองสามชุดวางเอาไว้ให้

“ข้าว่าพวกเราไปชวนพี่อินกับท่านย่าของเขามานอนกับพวกเราดีหรือไม่” จินตงชุนนึกถึงสหายที่เพิ่งเจอกัน

“ได้ พวกเราจะได้ไปอาบน้ำกันด้วย” พอจัดการที่พักเก็บของที่ได้มาเรียบร้อยแล้ว ก็พากันเดินไปทางด้านหลังเพื่อชวนฟางอินกับท่านย่าของเขาไปพักด้วยกัน

แต่ย่าของฟางอินนางไม่ต้องการย้ายไปอยู่ในกระโจม เพราะด้านหน้าค่ายอพยพมีแต่พวกครอบครัวขุนนาง คหบดี นางเป็นเพียงแค่ชาวบ้านย่อมจะต้องเกรงกลัวอำนาจบารมีของพวกขุนนาง รั่วซีนางไม่เห็นด้วย จึงได้โน้มน้าวนางต่ออีกหลายประโยค แต่ไม่ว่าพูดอย่างไรย่าของฟางอินก็ไม่ยอมไป

“หากมีเรื่องอันใด พี่อินท่านไปพบพวกข้าก็แล้วกัน พวกข้าเองก็จะมาเข้าป่าด้านหลังทุกวันเช่นกัน ท่านก็ยังเข้าไปหาของกินพร้อมพวกข้าได้”

“ขอบใจมากเจ้ามาก” ฟางอินแม้อยากจะไปด้วย แต่ไม่อาจทิ้งท่านย่าได้

“เช่นนั้น พวกเราก็เข้าป่ากันเถิด” จินตงชุนดึงตัวฟางอินให้ออกเดิน

ระหว่างทาง เขายังชวนจางอินให้ไปอ่านตำราด้วยกัน เมื่อรู้ว่าฟางอินอ่านหนังสือไม่ออก จินตงชุนก็อาสาที่จะสอนเขาอีกด้วย

วันนี้พวกเขามีเพียงปลาย่างเท่านั้น หัวมันถูกทหารขุดไปจนไม่มีเหลือ หากตกดึกหิวก็ยังมีหัวมันที่เก็บเอาไว้กินอยู่แล้วนำมาเผากินได้ รั่วซีนางจับปลาได้มากถึงหกตัว ทั้งสี่กินเพียงสามตัว เก็บเอาไว้ให้ท่านย่าของฟางอินหนึ่งตัว อีกสองตัวสามพี่น้องคิดจะนำไปมอบให้ท่านหมอหลิว

พอเก็บของจากหลุมดินมาหมดแล้ว สามพี่น้องก็กลับไปที่กระโจมพักของตน และนำปลาไปให้หมอหลิว

“พวกเจ้าจับปลาได้อย่างไรกัน” ฮูหยินหลิวเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

นางได้ยินสาวใช้พูดคุยกับนายทหารด้วยต้องการหาเนื้อให้ท่านหมอหลิวและฮูหยินได้กิน แต่ไม่ว่าจะทำเช่นใดก็หาเนื้อสัตว์ไม่ได้เลย ชาวบ้านก็กลัวเข้าไปในป่าลึกแล้วจะพบเจอสัตว์ร้าย จึงทำได้เพียงอาผักป่าของป่ากินรอบนอก ถึงในน้ำจะมีปลา แต่ว่าว่ายเร็วยิ่งนัก จึงไม่มีผู้ใดจับมันมาได้สักคน

“พี่ชายข้า พอมีฝีมืออยู่บ้างเจ้าค่ะ หากท่านอาจารย์และอาจารย์หญิงชอบกิน พวกข้าจะจับมาให้ทุกวันเจ้าค่ะ”