“อยากรู้ว่าผมแซ่บหรือไม่ก็ถามภรรยาของผมได้นะครับ” เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นด้านหลังของสองสาวที่หัวเราะคิกคัก“จริงเหรอ..เอ่อ, คุณนวพรรษ...”พนักงานสาวเผลอตอบคำถามแล้วมองหน้ากันก่อนจะหันไปมองก็เห็นนวพรรษกับภรรยาตัวเป็นๆอุ้มลูกสาวทั้งสองที่นอนหลับในอ้อมแขนแล้วมือไม้อ่อนแก้วเบียร์พลาสติกในมือหล่นลงบนพื้นถนนคอนกรีต“ครับ, ผมนวพรรษครับคุณสองคนอยากรู้อะไรก็ถามผมกับภรรยาได้นะครับ” นวพรรษถามพนักงานสาวทั้งสองแล้วยิ้มแต่ไม่ถึงดวงตา“หนูขอโทษค่ะ คือว่า..” พนักงานสาวพูดไม่ออกเมื่อเห็นสายตาของนวพรรษ“เอาเป็นวาผมจะบอกให้คุณสองคนเข้าใจนะครับ เมียของผมไม่ได้ปล่อยท้องเพื่อจับผมเธอยอมเลี้ยงลูกเองด้วยซ้ำหากผมไม่ไปเจอก็คงทำให้ผมพลาดได้ดูแลลูกๆทั้งสองเข้าใจให้ถูกต้องด้วยนะครับ ส่วนเรื่องแซ่บนั้นน่านว่ายังไงครับตอบพวกเค้าหน่อยสิครับ” นวพรรษบอกพนักงานให้เข้าใจถูกแล้วถามภรรยา“คุณจุลก็แกล้งพี่เขาอยู่ได้ น่านขอตัวพาลูกกลับบ้านก่อนนะคะพี่” วิรินทร์พูดกับสามีที่ไม่พอใจพนักงานสาวทั้งสองว่าให้เธอแต่เธอไม่ได้สนใจเพราะไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนเข้าใจ “ก็ได้ครับ,แต่ที่รักน่าจะบอกพวกเขาหน่อยว่าผัวของที่รักแซ่บมากขนาดไหน หุหุๆ
Mehr lesen