All Chapters of สูตรรักนักการเมือง: Chapter 131 - Chapter 140

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะน้ำน่าน วันนั้นฉันเมาไม่มีสติก็เลยพูดอะไรออกไปมากมายเธอบอกคุณจุลให้หน่อยว่าอย่าฟ้องฉันนะน้ำน่าน” ภาสิริพูดกับน้องสาวแต่ไม่ได้ขอโทษวีรินทร์“ปกติเราก็ต่างคนต่างอยู่มาตลอด ตั้งแต่เด็กจนโตน่านก็ไม่เคยไปยุ่งเกี่ยววุ่นวายกับพี่ทรายเลยเพราะรู้ว่าพี่ทรายไม่เคยนับน่านเป็นน้องแต่ยังไงเราก็เป็นสายเลือดเดียวกันจะทำอะไรมันก็กระทบกันหมด น่านว่าเราอยู่เหมือนที่ผ่านมาดีกว่านะคะจะได้ไม่มีปัญหากันส่วนเรื่องข่าวคุณจุลไม่ฟ้องค่ะ แต่ถ้ามีครั้งต่อไปน่านจะไม่อยู่นิ่งนะคะ” วีรินทร์ไม่อยากบอกว่าแค่ขอโทษเธอกับสามีก็พอและอยากให้ภาสิริขอโทษด้วยตัวเองไม่ใช่จำใจพูดและบอกว่าถ้ามีครั้งต่อไปเธอก็จะเอาเรื่องแน่“เธอก็พูดเกินไปนะน้ำน่าน ยังไงก็เป็นพี่น้องกันอย่าไปถือสากันเลยให้มันแล้วๆกันไปแบบนี้ดีแล้ว” ภัคจิราไม่พอใจที่วีรินทร์พูดตรงๆแต่ยังดีที่ตอนท้ายบอกไม่เอาเรื่อง“งั้นก็ดีแล้วที่เธอไม่เอาเรื่อง เรากลับกันเถอะค่ะแม่” ภาสิริพูดจบก็ลุกขึ้นเพื่อกลับบ้าน “คุณจุล”“สวัสดีครับคุณภัคจิรา คุณทราย” นวพรรษยกมือไหว้ป้าสะใภ้ของภรรยาแล้วทักทายภาสิริด้วยใบหน้าเรียบเฉยพอรู้ว่าภัคจิรากับภาสิริมาขอพบวีรินทร์เขาก็

“สบายตัวแล้วสิหลานย่า ฟ้อดดๆๆ” ปิยะมาศช่วยลูกสะใภ้ใส่ชุดนอนให้หลานสาวทั้งสองแล้วหอมแก้มยุ้ยอย่างหมั่นเขี้ยวคนละสองฟอด“ปู่ว่าสองเจ้าน้ำฟ้าเจ้าน้ำปิงนี่อ้วนขึ้นเยอะเลยนะหนูน้ำน่าน” ปู่มิตรมองเหลนน้อยแล้วยิ้มไม่หุบตอนนี้อุ้มไม่ไหวกลัวจะพาเหลนล้มแล้วได้รับบาดเจ็บ“กินข้าวจุค่ะคุณปู่ ขนาดน่านให้กินแค่มื้อกลางวันมื้อเดียวถ้าครบสามมื้อคงต้องเปลี่ยนชื่อมาเป็นน้องลูกหมูแล้วค่ะ” วีรินทร์พูดถึงลูกสาวตัวกลมนอนบนตักย่ากับอาจุ๊บกัดสตอเบอรี่สีแดงน่ากินในมืออย่างจริงจังจนน้ำลายเยิ้มเพราะคิดว่ากินได้“แอ้ๆๆ แอ้ะๆๆ แง้ๆๆ..” สองสาวร้องขึ้นมาอย่างขัดใเมื่อไม่ได้กินสตอเบอรี่แดงในมือเพราะมันเป็นยางกัดสำหรับเด็กจึงโยนทิ้ง“หิวอีกแล้วสิลูก” เตชทัชถามหลานสาวที่ร้องงอแงแล้วยกมือขึ้นใส่ปากดูดนิ้วจุ๊บๆ“พาลูกไปนอนเถอะหนูน้ำน่าน” ปู่มิตรบอกหลานสะใภ้ที่เพิ่งเดินทางมาถึงเกือบค่ำจะได้พักผ่อนยังไงก็ได้เจอสองสาวฝาแฝดทุกวัน“ฝันดีนะหลานปู่” เตชทัชหอมแก้มหลานสาวทั้งสองเบาๆอย่างรักใคร่ก่อนจะส่งตัวให้ลูกชายแล้ววีรินทร์กับนวพรรษก็อุ้มลูกสาวทั้งสองขึ้นบนห้องเพื่อให้นมลูกๆนวพรรษกับวีรินทร์อุ้มลูกเข้าไปในห้องนอนและหนิงกับตุ

“อ่า ซี้ดด คุณจุล อ๊า คุณจุลขาน่านเสียวค่ะ อาา อื้ออ..” หญิงสาวห่อปากครวญครางกระเส่ามองสบตาเขาในกระจกก่อนมือหนาจะจับใบหน้าหวานให้หันมาแล้วจูบริมฝีปากนุ่มอย่างดูดดื่ม ก่อนจะผละออกแล้วผลักดันความเป็นชายแข็งแกร่งเขาออกอย่างลึกล้ำทุกจังหวะซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเสียงเนื้อกระทบกันดังก้อง“พั้บบๆๆ พั้บบๆๆ..”สะโพกสอบเคลื่อนไหวอย่างเร็วและแรงขึ้นด้วยความปรารถนาที่ไม่สามารถกักเก็บไว้ได้ส่ายเอวสอบหมุนวานไปมาซ้ายขาวเด้งเข้าใส่อย่างหนักหน่วงทุกจังหวะไม่มีผ่อยปรนบางจังหวะดึงความแข็งแกร่งออกมาเกือบสุดแล้วผลักดันเข้าใส่บุปผาดอกงามครั้งแล้วครั้งเล่าติดกันไม่ยั้ง“โอ้,คุณจุลขาเอาอีกค่า อ่า อู้วว์ ซี้ดด อา..” เสียงหวานร้องคร่ำครวญเสียงขาดๆหายๆด้วยความเสียวซ่านทรมานแทบขาดใจเกร็งบั้นท้ายรอบรับความเป็นชายแข็งแกร่งที่ถาโถมกระหน่ำตอกตรึงอย่างหนักหน่วงจนร่างเล็กสั่นสะท้านภายในกายปั่นป่วนอัดแน่นในช่องท้องแข้งขาพาลอ่อนแรงแต่มีมือหนาสอดประสานรั้งไว้“พั้บบๆๆ พั้บบๆๆ..”ร่างสูงเร่งจังหวะรักรัวกระหน่ำใส่ร่างเล็กไม่หยุดจนร่างเล็กเกร็งตัวบุปผางามบีบรัดถี่กระชั้นมาขึ้นเรื่อยๆเขาก็เร่งจังหวะโหมกระหน่ำเข้าใส่ติดกันไม่ยั้งก่

วีรินทร์ก็ลองชุดให้แม่สามีดูอีกหนึ่งชุดท่านก็ชมอีกและให้เธอไปลองชุดอีกประมาณสิบกว่าชุดที่อยู่บนราวให้ท่านดูนวพรรษมาถึงก็เดินเข้าไปในห้างตรงไปที่ร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมหรูก็เห็นแม่นั่งอยู่ที่ห้องรับรองกระจกจึงเดินๆไปหาท่าน“คุณแม่ครับ”“จุ๊ๆ..” ปิยะมาศจุ๊ปากใส่ลูกชายชี้ไปที่รถเข็นบอกให้รู้ว่าหลานสาวหลับอยู่“หลับเหรอครับ”“จ้ะลูก”“น่านล่ะครับแม่” ชายหนุ่มมองคนสนิทของแม่ พี่เลี้ยงและคนขับรถที่นั่งในห้องอย่างพอใจและโชคดีที่ไม่มีลูกค้ารายอื่น“ลองชุดอยู่ในห้องน่ะลูก” นวพรรษก็เดินไปที่ห้องลองเสื้อทันทีและมีห้องเดียวที่ปิดประตู“ก๊อกๆๆ..”“น่านครับ”“ค่ะคุณจุล” วีรินทร์เปิดประตูออกมาทันทีเพราะเพิ่งเปลี่ยนชุดเสร็จซึ่งส่วนมากจะเป็นชุดเดรสลำลองและเป็นเสื้อยืดเหมือนที่เธอชอบใส่แต่ราคาต่างกันชนิดที่เธอไม่กล้าใส่เลยทีเดียว“สวัสดีคะคุณจุล งั้นลออขอตัวเลยนะคะพอดีหมดเวลาพักที่ขอหัวหน้าไว้แล้วค่ะ” ลอออรยกมือไหว้สามีของเพื่อนซึ่งมาได้จังหวะพอดีและขอตัวเพราะหมดเวลาพัก“สวัสดีครับน้องลออ” นวพรรษยิ้มให้ลอออร“ไปนะน่าน” “อื่อ,คืนนี้น่านโทรหานะลออ” วีรินบอกเพื่อนรักแล้วโบกมือตอบเพื่อที่เดินออกไปจากห้องล

“หรือว่าเสน่ห์ของเธอใช้ไม่ได้กับคุณจุลกันแน่ล่ะเก้” น้องนิดเพื่อนอีกคนพูดตรงๆแทงใจดำทำเอาเกศกนกมองเพื่อนตาเขียวปั้ด“น้องนิด ถ้าเธอไม่พูดก็จะดีมากนะยังไงคืนนี้พวกเธอต้องช่วยฉันนะ” เกศกนกบอกกับเพื่อนๆทั้งสามคน“เขามีคนมาด้วยเป็นพรวนเธอจะไปทำอะไรได้ล่ะเก้ ผู้ชายมีเป็นร้อยเป็นพันก็เลือกใครสักคนก็ได้เธอก็เห็นแล้วนี้ขนาดลูกสาวท่านนายกเขายังไม่เอาเลย” พิตต้าบอกเพื่อนเพราะเกศกนกเลือกพีระวัฒน์เองและตอนนี้นวพรรษก็มีภรรยาและลูกแล้วด้วยเขาไม่มายุ่งกับเกศกนกแน่ๆ“ไม่ลองไม่รู้นะพิตต้า เก้รู้จุดอ่อนของเขาดีแค่พวกเธอช่วยก็พอ” เกศกนกบอกเพื่อนเพราะเธอจะทวงนวพรรษคืนและไม่สนใจใครด้วยแต่เหมือนชายหนุ่มจะรู้ทันตอบโต้เธอจนมานั่งเจ็บใจอยู่นี่ไงล่ะ"เออๆจะให้ทำอะไรก็บอกมาแต่ว่าพวกฉันต้องไม่เดือดร้อนนะ" พิตต้าตอบเพื่อน“พี่เทนกับพี่ซอจับตาคุณเก้ด้วยนะครับ ผมรู้สึกว่าเธอลับลมพิกล” นวพรรษบอกคนสนิททั้งสองเขาสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก“ครับ/ครับคุณจุล” สองหนุ่มคนสนิทก็รับคำสั่งเจ้านายแล้วทั้งสองก็เดินออกไปหน้างานเพราะมีเลขาทั้งสองนั่งอยู่กับเจ้านาย“ไฮ,ท่านรัฐมนตรีจุล” เมทิราเดินควงแฟนสาวคนสวยมาทักทายเพื่อนเพราะโต้ะข