Alle Kapitel von สูตรรักนักการเมือง: Kapitel 151 – Kapitel 160

“เสียดายจังวันนี้แม่ต้องไปงานที่สมาคมไม่งั้นก็ได้ไปช้อปปิ้งกับสองแสบแล้วนะเนี่ย” ปิยะมาศพูดอย่างเสียดายเธอต้องไปประชุมกับภรรยาคณะรัฐมนตรีและคุณหญิงคุณนายทั้งหลายเรื่องการจัดงานการกุศลที่จะจัดขึ้นในวันที่ห้าเดือนมกราคมปีหน้า“งั้นน่านขอพาสองแสบของคุณแม่ไปอาบน้ำก่อนะคะ” วีรินทร์ยิ้มให้แม่ของสามีที่ทำให้เธอขยาดไม่อยากไปช้อปปิ้งกับท่านอีกแต่เลี่ยงไม่ได้ท่านบอกว่าพาเธอไปเปิดหูเปิดตาแทนสามีที่ติดงานอย่างน้อยก็สองครั้งหรือไม่ก็สามครั้งเวลาที่เธออยู่กรุงเทพ“ไปเถอะลูก เดี๋ยวแม่ก็จะไปเตรียมตัวเหมือนกัน” ปิยะมาศพูดกับลูกสะใภ้อย่างอ่อนโยนหากไม่มีวีรินทร์ก็คงไม่มีสองแฝดตัวน้อยมาทำให้บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นด้วยเสียงหัวเราะเสียงร้องไห้กระจองอแงแต่ทุกคนกลับชอบและมีความสุขโดยเฉพาะคุณทวดของหลานแฝดสุดแสบทั้งสองทำให้ท่านมีแรงใจสู้โรคภัยและวัยชราของตัวเองเพื่อจะได้อยู่กับลูกหลานไปนานๆวีรินทร์กับหนิงและพี่เลี้ยงสาวทั้งสองก็พาคุณหนูแฝดไปอาบน้ำและแต่งตัวเป็นสาวสุดซิคด้วยกางเกงยีนส์สีเข้มขาสั้นขาดลุ่ยชายกางเกงอวดขาอวบป้อมๆขาวจั๊วะเสื้อเชิ้ตสีขาวและเสื้อกั้กยีนส์สีเดียวกันชายเสื้อลุ่ยและใส่ที่คาดผมเป็นดอกทานตะ

นายจิ้มขับรถกลับบ้านทันทีเมื่อรถตู้หรูทั้งสองคันขับออกไปแล้วเสียงโทรศัพท์ของวีรินทร์ก็ดังขึ้นหนิงก็ลนลานเปิดกระเป๋ามือสั่นหยิบโทรศัพท์ของหลานสาวออกมากดรับสาย“น่านเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”“คะ คุณจุลน้าเองค่ะ” หนิงพูดเสียงสั่นด้วยความตกใจกลัวปืนที่ไอ้หน้าเข้มนั่นมันเอามาขู่นายจิ้ม“เกิดอะไรขึ้นครับน้าหนิง” นวพรรษถามน้าสาวของภรรยาด้วยความเป็นห่วงลูกเมียหลังจากคนสนิทบอกว่านายจิ้มโทรมาแต่ไม่พูดและได้ยินเสียงแปลกๆแต่ไม่ชัดเขาถึงโทรหาเมียสาว“คือคุณรุ้งลาวัลย์เธอขับรถมาดักหน้าพาน้ำน่านไปค่ะ” กว่าหนิงจะพูดออกมาได้ด้วยความตื่นเต้นและกลัว“ไปนานหรือยังครับน้าหนิงแล้วสองแฝดล่ะครับ” ชายหนุ่มถามถึงลูกเมียอย่างร้อนใจไม่คิดว่าวันชนะกับรุ้งลาวัลย์และครอบครัวจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้“สองแฝดอยู่กับน้าค่ะ น้ำน่านไปคนเดียวน้ากำลังพาหลานกลับบ้านค่ะ”“ผมฝากน้าหนิงดูลูกด้วยนะครับ บอกพี่จิ้มว่าห้ามแวะที่ไหนกลับบ้านให้เร็วที่สุดนะครับ แค่นี้ก่อนนะครับน้าหนิง” นวพรรษพูดจบก็กดตัดสายแล้วโทรหาพ่อเล่าให้ฟังว่ารุ้งลาวัลย์พาตัววีรินทร์ไปไหนไม่รู้และคิดว่าต้องเป็นเรื่องของวันชนะกับจตุรงค์และบอกพ่อว่าเดี๋ยวเขาจัดการเองพวกน

“ทำยังคะคุณลุงทัช” รุ้งลาวัลย์ถามเสียงดังเพราะอยากให้พ่อแม่แลพแฟนหนุ่มพ้นผิด“หลักฐานข้องเท็จจริงทั้งหมดไงหนูยูกิ นำหลักฐานทั้งหมดไปยืนยันกับเจ้าหน้าที่ว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ถึงจะพ้นข้อกล่าวหา หากไม่มีก็เท่ากับว่ามีความผิดในคดีฟอกเงินก็จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมายต่อไป ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวพาลูกชายกับลูกสะใภ้กลับบ้านนะป่านนี้หลานฉันหิวนมแล้ว” เตชทัชตอบตรงๆเขาคิดว่าทุกคนน่าจะรู้จุดจบของตัวเองดีว่าจะเป็นแบบไหน“ขอโทษด้วยนะคุณทัช เชิญเถอะ” จตุรงค์ตอบเพื่อนอย่างละอายใจพอเดือดร้อนมาก็ไปขอให้ช่วยทั้งที่ถูกครอบครัวของเขาหักหลัง“ไปเถอะตาจุล หนูน้ำน่าน” เตชทัชพูดจบก็ลุกขึ้นพร้อมกับลูกชายลูกสะใภ้แล้วเดินออกไปจากห้องรับแขกไปที่รถก่อนจะขับตามกันออกไปจากบ้านของวันชนะในห้องรับแขกเงียบกริบเมื่อเตชทัช นวพรรษและวีรินทร์เดินออกไปจนลับตาหากมีเข็มตกก็คงได้ยินทุกคนตกอยู่ในภวังค์คิดถึงเรื่องของตัวเองว่าจะทำยังไงต่อไป“ผมจะออกนอกประเทศ” วันชนะพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ“ออกนอกประเทศ”“ครับคุณอา ผมไม่ยอมติดคุกแน่นอนน้องยูกิไปกับพี่มั้ยครับ” วันชนะตัดสินใจแล้วว่าเขาต้องหนีก่อนเดือนหน้าก็ต้องขึ้นศาลซ

เมื่อคุยกันเสร็จเพื่อนๆทุกคนกลับบ้านรวมถึงพี่ชายน้องชายปู่พ่อก็ขึ้นห้องไปพักผ่อน นวพรรษก็เดินตรงไปที่ห้องของเขาเพราะภรรยาพาลูกสาวขึ้นนอนก่อนหลังจากสองแฝดเล่นจนหมดแรง ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องนอนมองภรรยากับลูกสาวทั้งสองนอนบนเตียงใหญ่แล้วเขาสัญญากับตัวเองว่าจะปกป้องดูแลครอบครัวของเขาให้ดีมากกว่านี้จะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบวันนี้อีกที่ทำเอาหัวใจของเขาแทบจะขาดรอนๆ“จุ๊บ..”“พี่จุล” วีรินทร์พลิกตัวหันมาหาสามีแล้วยิ้มให้เขา“พี่ขอโทษนะครับที่ดูแลน่านไม่ดีทำให้เกิดเรื่อง”“มันผ่านไปแล้วอย่าไปพูดถึงมันอีกเลยค่ะ” หญิงสาวยมือขึ้นปิดปากสามีไม่ให้พูดถึงเรื่องวันนี้อีกมันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจดจำ“ครับที่รัก” นวพรรษก้มลงจูบริมฝีปากนุ่มเบาๆแล้วล้มตัวลงนอนโอบกอดภรรยาไว้ในอ้อมกอดปกติเขาจะต้องบอกรักภรรยาก่อนนอนทุกคืนยกเว้นคืนที่เธอเหนื่อยหรือมีประจำเดือน คืนนี้เขาไม่คิดจะบอกรักเธอแต่อยากให้วีรินทร์รู้ว่าอ้อมกอดของเขาปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอกับลูกๆ“ฝันดีค่ะพี่จุล จุ๊บ” หญิงสาวจูบปลายคางสามีเบาๆ“ฝันดีครับที่รัก” นวพรรษจูบเรือนผมนุ่มแล้วกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นเล็กน้อยมือหนาลูบหลังไปมาเบาๆวีรินทร์พยายามข่มตาหลับ

“อ่า ซี้ดด พี่จุลขา มันแน่นมากค่ะ อาา อ๊า..” เสียงหวานกัดฟัดบอกสามีด้วยความเสียวซ่านเพราะเธอกลืนกินเขาไปยังไม่ถึงครึ่งลำเลยมันทั้งแน่นและอึดอัดจนเธอหายใจแทบไม่ออกต้องอ้าปากช่วยหายใจ“ที่รักขยับบั้นท้ายขึ้นลงๆเร็วๆครับ..” เสียงห้าวบอกแม่เสือสาวที่จะมาตกม้าตายเอาตอนนี้ มือหนาจับเอวบางช่วยเธอขยับบั้นท้ายขึ้นลงเป็นจังหวะช้าๆก่อนจะเร่งเร็วขึ้นแล้วเขาก็เด้งความเป็นชายสวนขึ้นจังหวะเดียวกับที่เธอกระแทกบุปผางามลงใส่เป็นจังหวะเดียวกันก็ร้องออกมาเสียงหลงด้วยความเสียวซ่าน“อ๊ะ อ๊าา../ อู้ววว์..”ร่างเล็กนั่งนิ่งตัวสั่นสะท้านกดสองมือลงบนหน้าท้องแกร่งเกร็งตัวจนตัวโก่งเมื่อบุปผางามกลืนกินความเป็นชายแข็งแกร่งเข้าไปอย่างลึกล้ำจนเธอขยับตัวไม่ได้ มือหนาเอื้อมมาประคองก้อนเนื้อนุ่มทั้งสองบีบนวดเบาๆทะนุถนอมแหล่งอาหารของเขากับลูกสาวแฝดที่แบ่งกันกิน“ขยับคลึงบั้นท้ายเร็วครับที่รัก อ่าส์ หื้มม..” นวพรรษคำรามในคอเมื่อบั้นท้ายกลมกลึงบดคลึงหมุนวนไปมาจนกลีบบุบางามยืดขยายเขาก็จับเอวบางยกบั้นท้ายขึ้นลงช้า“อา ซี้ดด เสียวมากค่ะพี่จุล อ๊ะ อ๊าา อาา..” เสียงหวานร้องครางแหงนหน้าขึ้นวางมือบนหน้าท้องแกร่งข้างหนึ่งอีกข้างเ