Alle Kapitel von สูตรรักนักการเมือง: Kapitel 171 – Kapitel 180

“พี่อยากจูบจุ๊บทั้งตัวมากกว่าครับ” เจ้าบ่าวพูดเสียงแหบพร่าทำเอาเจ้าสาวสะเทิ้นอายม้วนหน้าแดงซ่าน“ผลั้วะ..”“เอ่อ/เอ่อ..”“อะไรทำหน้าตื่นเหมือนกำลังทำผิดเลย บอกมาซะดีๆว่าทำอะไรกัน” พรรษชลขึ้นมาตามเจ้าบ่าวเจ้าสาวแล้วแกล้งน้องเขยน้องสาวมองอย่างจับผิด“แค่หอมแก้มครับพี่เจ็ทยังไม่ได้ทำอะไรเลยแต่คืนนี้รับรองว่าไม่พลาดแน่ครับ” เจ้าบ่าวตอบพี่ชายของเจ้าสาวยิ้มอย่างเหนือกว่าเพราะตอนนี้นวพรได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วพวกเขาจะทำอะไรกันก็ไม่ผิด“เออๆๆ ได้เวลาแล้วไปกันเถอะ..” พรรษชลก็ไม่รู้จะพูดยังไงตอนนี้ทั้งสองเป็นสามีภรรยากันแล้วเมฆาจะทำอะไรกับน้องสาวเขาก็เป็นเรื่องของผัวเมียไม่เกี่ยวกับเขายกเว้นทำให้น้องสาวเขาเสียใจเมื่อไหร่เขาเอาตายแน่“ครับพี่เจ็ท” เมฆายิ้มให้พี่ชายของเจ้าสาวแล้วลุกขึ้นยื่นมือไปรับมือเจ้าสาวแสนสวยของเขาลุกขึ้นแล้วเดินควงกันออกไปจากห้องแต่งตัวลงไปที่งานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสของเขากับนวพรบริเวณสนามหญ้าหน้าบ้านสถานที่จัดงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสของนวพรกับเมฆาตกแต่งด้วยดอกไม้มากมายหลายชนิดและประดับไฟอย่างสวยงาม รอบบ้านมีซุ้มอาหารและเครื่องดื่มมากมายบริการแขกซึ่งจะบ

“อ้ะ อ่า พะ พี่เมฆขา อืออ..” ร่างบางบิดตัวไปมาแอ่นอกขึ้นดันเต้าอวบอิ่มทั้งสองแนบชิดริมฝีปากหนานุ่มที่ดูดดึงเม็ดบัวงามอย่างยั่วเย้าอีกข้างก็บีบนวดไปพร้อมกันปลุกกายสาวให้เร่าร้อนและเป็นครั้งแรกของเจ้าสาวทำให้เขาต้องทะนุถนอมเธอให้มากแต่ไม่รู้ว่าจะทำได้แค่ไหนเพราะความต้องการที่อัดแน่นภายในกายแกร่งที่แข็งปั๋งในตอนนี้พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ“เจ้าสาวของพี่ทั้งสวยทั้งหวานมากครับที่รัก” เมฆาพึมพำชิดเต้าอวบก่อนจะคายเม็ดบัวออกแล้วดูดเม้มตีตราบนเนินอกอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของก่อนจะพรมจูบลงไปถึงหน้าท้องแบนราบขาวนวลเนียนแล้วลุกขึ้นถอดชุดเจ้าสาวออกไปทางปลายเท้าแล้วมองร่างเพรียวบางอวบอิ่มขาวโพลนนอนบนเตียงครึ่งตัวห้อยเท้าแนบขอบเตียงมีกางเกงในผ้าลูกไม้ตัวเล็กสีขาวปิดกลางใจสาวจึงรูดออกไปเพื่อจะได้ไม่เกะกะสายตา“พี่เมฆ..” นวพรเรียกเจ้าบ่าวของเธอครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้แต่เธอรู้ว่าอยากให้เขาสัมผัสร่างกายของเธอแต่ไม่รู้จะบอกยังไง“จ๋าที่รัก” เมฆาขานรับเสียงหวานวางมือสากทั้งสองข้างวางบนขาเรียวขาวนวลเนียนลูบไล้เบาๆตาคมมองมองเนินสามเหลี่ยมตรงโหนกนูนขาวนวลเนียนเกลี้ยงเกลาเพราะเจ้าของดูแลอย่างดีก็ก้มลงไปสัมผัสด้ว

“ดีสิครับ งั้นเราไปพักผ่อนทะเลสักสองคืนดีมั้ย พี่จะได้นัดรวมพล” นวพรรษคุยกับภรรยาช่วงนี้ทุกคนมีภารกิจไม่ค่อยได้เจอกัน“ดีค่ะ เดี๋ยวน่านประกาศลงไลน์กลุ่มก็ได้ค่ะ” วีรินทร์ก็เห็นด้วยกับสามีช่วงนี้เธอก็เรียนหนักและใกล้จะสอบแล้วด้วยไปพักสมองก่อนแล้วกลับมาอ่านหนังสือสอบหญิงสาวเรียนควบคู่กับมหาลัยเปิด“อีกปีหนึ่งน่านก็เรียนจบพร้อมกับคณะรัฐบาลหมดวาระลงเราจะได้มีเวลาให้ลูกๆในช่วงเข้าเรียนพอดี พี่จะไม่ลงสมัครส.ส.อีกแล้วขอเป็นแค่กรรมการพรรคก็พอแล้วพี่จะกลับไปช่วยพี่เจ็ทบริหารบริษัทน่านว่าดีมั้ยครับ” นวพรรษปรึกษาภรรยาตามที่เขาวางแผนไว้ในใจ“น่านแล้วแต่พี่จุลค่ะ ไม่ว่าพี่จุลจะทำอะไรน่านก็พร้อมจะสนับสนุนค่ะ” หญิงสาวคิดว่าสามีคงคิดดีแล้วถึงได้ตัดสินใจแบบนี้สำหรับเธอไม่ว่านวพรรษจะทำอะไรเธอก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างและสนับสนุนเขา“ขอบคุณครับน่านที่เข้าใจและอยู่เคียงข้างพี่” นวพรรษจับมือภรรยามาจูบเบาๆอย่าไม่อายคนสนิททั้งสาม“พี่จุลอายทุกคนบ้างสิคะ” วีรินทร์ว่าสามีเบาๆด้วยความเขิน“ไม่เป็นไรครับคุณน้ำน่านพวกเราไม่เห็นครับ” อุเทนพูดขึ้นยิ้มๆจากนั้นสองสามีภรรยาก็คุยกันเรื่องไปเที่ยวและโพตส์ลงไลน์กลุ่มว่ามีใ

นวพรรษถือแฟ้มสีขาวที่เลขาได้จัดการเรียบเรียงเรื่องการทำโรงไฟฟ้าชีวมวลเพื่อจะอธิบายให้ชาวบ้านเข้าใจได้ง่ายซึ่งมันแตกต่างจากที่ชาวบ้านได้รับรู้มาจากเจ้าหน้าที่ของรัฐที่รับสินบนจากผู้มีอิทธิพลแล้วเจ้าหน้าที่ก็ก็เดินเข้ามาบอกว่าจัดสถานที่เรียบร้อยก็มาแจ้งให้ทุกคนทราบแล้วนวพรรษก็ลงไปพบปะกับชาวบ้าน“มาแล้วๆ ท่านรัฐมนตรีมาแล้ว”“พวกคนรวยแบบนี้เขาไม่เห็นหัวพวกเราหรอก”“ใช่แล้วพวกเรา พวกเขาก็เห็นแต่ผลประโยชน์ไม่มีทางจะมาใส่ใจชาวบ้านจนๆหาเช้ากินค่ำอย่างพวกเราหรอก”“ใช่ๆๆ..” เสียงของชาวบ้านดังขึ้นกระหึ่มเมื่อเห็นนวพรรษเดินถือโทรโข่งมาพร้อมกับท่านนายอำเภอและท่านผู้ว่าและเจ้าหน้าที่มารักษาความปลอดภัยให้ท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงานผู้รับผิดชอบงานนี้“สวัสดีครับพ่อแม่พี่ป้าน้าอาทุกท่านผมชื่อนวพรรษครับ และวันนี้ผมได้มาตามคำเรียกร้องเพื่อจะได้พูดคุยทำความเข้าใจให้ทุกท่านให้เข้าใจถูกต้องซึ่งข้อมูลบางอย่างที่ทุกท่านได้มามันอาจจะไม่ถูกต้องทั้งหมดเราจะได้พูดคุยกัน”“คุยอะไรอีกครับท่านรัฐมนตรีฯตอนนี้พวกเราก็เดือดร้อนมากพอแล้วหรือจะให้พวกเราชาวบ้านทุกคนต้องตายกันหมดถึงจะสมใจท่าน” แกนนำชาวบ้านพูดขึ้นแล้ว

“แม่ล่ะเป็นห่วงจริงๆนะน่าน คราวก่อนก็ลูกคราวนี้ก็คุณจุลยังไงลูกก็ต้องระวังตัวด้วยนะ” โสภีพูดด้วยความเป็นห่วงทั้งลูกสาวลูกเขย“ค่ะแม่ ตั้งแต่คราวนั้นน่านก็ไม่ได้ไปไหนโดยไม่มีคนไปด้วยอีกถ้าไม่จำเป็นน่านก็ไม่พาลูกออกจากบ้านค่ะ” หญิงสาวกลัวว่าจะมีคนคิดไม่ดีกับตัวเองและลูกอีกหากไม่จำเป็นจะไม่พาลูกสาวออกนอกบ้านหากไม่มีสามีไปด้วย“มาย์ดว่าพี่จุลทำงานของตัวเองแบบเดิมดีกว่านะน่าน แบบนี้ไม่ไหวนะแกเราต้องมานั่งคอยระวังตัวทั้งที่ทำงานเพื่อประชาชนแท้ๆ” มาริดาบอกเพื่อนเพราะไม่มีใครมาบอกตรงๆว่าจะทำร้ายใครเมื่อไหร่วันไหน“น่านก็แล้วแต่พี่จุลนะมายด์ ถ้าอยากทำงานการเมืองน่านก็จะสนับสนุนหรือจะทำงานบริษัทก็แล้วแต่เขา” วีรินทร์คิดว่าสามีได้ตัดสินใจแล้วรอแค่อีกหนึ่งปีก็จะหมดวาระแล้วเขาจะขอทำให้ที่ให้เต็มที่หนุ่มๆสาวๆเล่นน้ำกันจนเหนื่อยแต่สองแฝดขึ้นน้ำก่อนหากเล่นนานกลัวจะไม่สบายและตอนนี้กินข้าวกลางวันอิ่มแล้วก็นอนหลับวีรินทร์ก็อยู่ดูแลลูกๆให้ทุกคนไปเที่ยวเล่นถ่ายรูปกัน ฝ่ายสามีโทรมาบอกว่าอีกชั่วโมงหนึ่งก็น่าจะถึงแล้วจึงอ่านข่าวของสามีที่ถูกทำร้ายเมื่อคืนก่อนจะเผลอหลับไปนวพรรษมาถึงโรงแรมรีสอร์ทของดุสิตาเวล