Lahat ng Kabanata ng สูตรรักนักการเมือง: Kabanata 181 - Kabanata 190

“เรียกเหมือนเดิมได้มั้ยคะ”“เล็กไม่อยากเรียกไม่เป็นไรครับ” จิรายุสหน้านิ่งขึงไปเมื่อหม้ายสาวปฏิเสธแค่เรียกเขาว่าพี่มันจะไปยากอะไรนักหนาเชียว“โกรธเล็กเหรอคะพี่เป๊ก” ดุสิตามองคนแก่งอนแล้วหมั่นไส้ตั้งแต่มีลูกชายเธอเป็นพวกรู้สึกว่าจิรายุสจะเอาแต่ใจแข่งกับน้องเดียวเลย“ไม่ได้โกรธครับ เอ้ะ เมื่อกี้เล็กเรียกพี่ว่าอะไรนะครับ”“ก็ให้เล็กเรียกพี่เป๊กไม่ใช่เหรอคะ” ดุสิตาค้อนคนเอาแต่ใจ “เดี๋ยวเล็กไปทำงานต่อฝากดูน้องเดียวด้วยนะคะ” ดุสิตาฝากชายหนุ่มให้ช่วยดูลูกชายซึ่งปกติเธอจะพาไปทำงานและให้นอนที่ห้องทำงานหากไปเดินเล่นก็จะมีนขับรถหรือคนของพ่อที่มีฝีมือคอยดูแลเพราะเธอเลี้ยงลูกเองตั้งแต่น้องเดียวได้สองขวบเพราะไม่อยากให้ติดพี่เลี้ยง“ได้สิครับ ลูกของเล็กก็เหมือนลูกของพี่” จิรายุสพูดยิ้มๆทำให้หม้ายสาวส่งค้อนอันใหญ่ไปให้ก่อนจะเดินออกจากบ้านพักหลังขนาดสองห้องนอนที่แยกจากบ้านพักของแขกที่อยู่ห่างออกไปประมาณสิบเมตรซึ่งแต่ละหลังก็มีบริเวณพื้นที่เป็นส่วนตัวมีรั้วระแนงสีขาวล้อมรอบทุกหลังเมื่อตะวันตกดินทุกคนก็มาร่วมรับประทานอาหารเย็นที่เจ้าของโรงแรมจัดเลี้ยงซึ่งพรุ่งนี้เย็นทุกคนก็กลับกรุงเทพเพราะหมดวันหยุดพัก

“ย่าๆหม่ำๆๆ หม่ำๆๆ..” สองสาวเห็นย่าเดียร์ก็เรียกหาอาหารทันทีเพราะบนโต้ะตรงหน้ามีแต่ของน่ากินทั้งนั้นทำเอาสองแฝดดิ้นลงจากอ้อมแขนของพ่อ นวพรรษก็ปล่อยลูกสาวทั้งสองยืนบนพื้นหญ้านุ่ม“มานั่งกับทวดนี่มาลูก” ปู่มิตรเรียกเหลนน้อยทั้งสองที่ติดคุณทวดคุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายเพราะถูกตามใจได้กินแต่ของอร่อยจึงเดินตุ้บปัดตุ้บเป๋ไปหาทุกคน“เห็นของกินไม่ได้เลยนะเรา เดี๋ยวอ้วนไม่สวยนะ” วรายุว่าหลานสาวที่กินอะไรก็อร่อยไปทุกอย่างจนอวบอิ่มไปทั้งตัว“ยุหม่ำๆๆ ย่าหม่ำๆๆ..” สองสาวก็อ้อนน้าชายและย่าทำให้ทุกคนอมยิ้มกับความน่ารักขี้อ้อนของน้องแฝดยิ่งโตยิ่งรู้มาก“เดือนหน้าแม่จุ๊บก็คลอดแล้วใช่มั้ยลูก” ปู่มิตรถามหลานสาวที่ท้องโตใกล้คลอดแล้ว“ค่ะคุณปู่ น่าจะกลางเดือนมีนาค่ะ”“จะให้ดีก็มีสักสามคนนะเจ้าเมฆ ส่วนเจ้าเจ็ทแต่งทีหลังก็รีบหน่อยนะเดี๋ยวปู่กลัวจะไม่ทันได้เห็นลูกแกแล้วพวกหนุ่มๆทุกคนก็เหมือนกันนะแต่งงานแล้วก็รีบมีลูกจะได้ทันใช้” ปู่มิตรพูดกับลูกหลานและเพื่อนของหลานชายแกอยากมีเหลนเยอะๆเพราะสิ่งที่สร้างมาก็เพื่อลูกหลานทั้งนั้น“รับรองว่าคุณปู่ต้องได้เลี้ยงลูกของผมแน่นอนครับ” พรรษชลตอบปู่แต่สายตามองว่าที่เจ้าสาวเ

“แต่น่านมีของขวัญมอบให้พี่จุลค่ะ” เสียงหวานบอกสามีเบาๆ“พี่ขอรับของขวัญหลังจากที่รักขอบคุณพี่ได้มั้ยครับ” เขาอยากให้เธอขอบคุณก่อนส่วนของขวัญไว้ค่อยเอาทีหลัง“น่านอยากให้ก่อนค่ะ ถ้าไม่เอาน่านไม่ให้นะคะ” วีรินทร์ขู่สามีเพราะเธอเก็บความลับมาหลายวันแล้วหากไม่บอกตอนนี้เดี๋ยวเขาจะเรียกร้องให้เธอขอบคุณและเธอกลัวจะเป็นอันตรายกับลูกตอนนี้น่าจะสองเดือนแล้ว“ก็ได้ครับที่รัก” นวพรรษยอมภรรยามองร่างเล็กลุกขึ้นเดินไปเป็นลิ้นชักโต้ะทำงานของเขาที่ไม่ได้สนใจมาตั้งแต่ย้ายมาบ้านใหม่เพราะยุ่งเรื่องเตรียมงานเลี้ยงฉลองแต่งงานแล้วร่างเล็กก็เดินกลับมาหาเขายื่นแท่งสีขาวยาวเกือบยี่สิบเซ็นให้เขา “อะไรครับ นะ นี่ๆ...” นวพรรษมองหน้าภรรยากับที่ตรวจครรภ์ในมือเพราะเคยเห็นของน้องสาวที่เพื่อนรักหรือน้องเขยเอามาอวด“ค่ะ..” วีรินทร์มองสามีที่หน้าซีดหน้าแดงมองเธอสลับกับที่ตรวจครรภ์แล้วรวบตัวเธอไปกอดแนบแน่น“ที่รัก นี่เรื่องจริงใช่มั้ยครับ เรากำลังจะมีน้องให้น้องน้ำฟ้าน้องน้ำปิงใช่มั้ยครับ” นวพรรษพูดเสียงสั่นด้วยความดีใจอย่างบอกไม่ถูกวันนี้เป็นวันดีของเขาจริงๆแล้วแบบนี้ภรรยาของเขาจะเรียนจบมั้ย ชายหนุ่มดีใจได้ไม่นานก็เป็นห่

“ดีค่ะน้องน้ำฟ้ากับน้องน้ำปิงจะได้มีเพื่อนเล่นเยอะๆ”“งั้นเราก็มีน้องให้น้องน้ำฟ้าน้องน้ำปิงหลายๆคนนะครับ” คนอยากมีลูกบหลายคนอกภรรยาแล้วยิ้มกริ่มเขาชอบวิธีทำลูกนั่นเองถึงไม่มีลูกเขาก็ชอบเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือความหื่นที่มากขึ้นเรื่อยๆเพราะภรรยาทั้งสาวทั้งสวยเซ็กซี่อวบอิ่มเต็มมือเต็มไม้ไปทุกสัดส่วน“ไปนอนกันนะคะ น่านง่วงแล้ว”“ครับที่รัก” นวพรรษโอบประคองภรรยาเดินเข้าไปในห้องแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงมองสบตากันยิ้มอย่างมีความสุข“ฝันดีค่ะคุณพ่อที่รัก”“ฝันดีครับคุณแม่ที่รัก” เป็นค่ำคืนอแสนหวานและมีความสุขอบอวลไปด้วยความรักที่ทั้งสองมีให้กันและลูกๆของเขาตลอดไปส่วนเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวทั้งหลายก็คุยกันโขมงโฉงเฉงสรวลเสเฮฮาชนแก้วกันอย่างไม่มีใคยอมใครจนดึกก็เมาแอ๋ทุกคนและบอดี้การ์ดทั้งหลายต้องพาเพื่อนๆของเจ้านายไปนอนในบ้านส่วนสาวๆก็แค่มึนๆและแยกไปนอนบ้านใหญ่เป็นค่ำคืนที่มีทุกคนมีความสุขกับคู่บ่าวสาวเวลาผ่านไป3ปีทุกคนก็ใช้ชีวิตกันตามปกติและมีหน้าที่เพิ่มขึ้นบางคนก็มีความสุขบางคนก็สรรหาความสุขใส่ตัวแต่นวพรรษพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีตอนนี้ลูกสาวฝาแฝดวัยห้าขวบกว่าและน้องน้ำยมลูกชายคนที่สามอายุสองขวบหนึ

“รีบอาบน้ำเลยค่ะเดียวลูกจะสงสัยว่าทำไมแม่อาบน้ำนานจัง” เพราะรักเธอจึงยอมทุกอย่างเหมือนกับที่พีรวัสยอมเพื่อเธอเพราะรักเช่นกันซึ่งเธอคิดว่าสิ่งไหนพอยอมได้ก็ทำแต่ถ้ามากไปก็ต้องคุยกันด้วยเหตุผลตั้งแต่แต่งงานกันมาก็มีอยู่สองสามครั้งตอนเธอท้องลูกคนแรกแต่ได้คุยกันเข้าใจไม่งั้นเธออาจจะได้เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวก็ได้“ครับที่รัก” จากนั้นพีรวัสก็ช่วยอาบน้ำให้เมียรักและตัวเองอย่างรวดเร็วเสร็จแล้วก็ไปแต่งตัวไปบ้านเพื่อนเพราะวันนี้พวกเด็กจะเล่นน้ำสงกรานต์กันอย่างน้อยเขาก็ได้กินเมียรองท้องไปแล้วจึงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีจนพ่อตาแม่ยามมองอย่างสงสัยก่อนจะพาลูกเมียไปบ้านเพื่อนที่บ้านของกำพลก็มีบ้านสไตล์โมเดิร์นสองชั้นอีกหนึ่งหลังอยู่ไม่ไกลกันที่เขาสร้างมอบให้เป็นของขวัญวีรินทร์กับนวพรรษลูกสาวกับลูกเขยและหลานๆที่จะมาพักกันในวันหยุดหรือช่วงปิดเทอมเพราะอยู่กรุงเทพเป็นหลักแล้วกำพลกับภรรยาและคุณทวดเป็นฝ่ายไปเยี่ยมหลานๆที่กรุงเทพทุกเดือน“แม่น่านขา พี่น้ำฟ้ากับน้องน้ำปิงน้องน้ำยมไปหาน้าเขื่อนก่อนนะคะ” น้องน้ำฟ้าบอกคุณแม่คนสวยที่กำลังแต่งตัวให้น้องน้ำวังเพราะนัดกับน้าชายไว้ว่าจะไปเล่นน้ำสงกรานต์กับพี่น้องทุกคน“ไ