All Chapters of ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11 เข้าข้างตัวเอง ภายในห้องนอนของหลี่เฟยเมี่ยวเกิดความเงียบงันขึ้นหลังจากคำถามของร่างบางที่ถามออกไปโดยไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วน “กวนประสาทข้าได้เช่นนี้คงไม่เป็นอะไร” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะชน อยู่ดีๆนางก็ทำตัวไร้สาระเหมือนเด็กๆ แต่เขากลับชอบที่นางเป็นแบบนี้มากกว่าเวลาที่นางพยายามยัดเยียดตัวเองมาให้เขา มันทำให้เจิ้งหลิงอึดอัดและรังเกียจ แม้มันจะไม่ยุติธรรมต่อสตรีผู้หนึ่งที่แต่งงานแต่สามีไม่สามารถมอบความรักให้ได้ แต่มันก็เป็นสิ่งที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้ว “นี่ ข้าถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” อันหนิงเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ เวลาปกติเขาก็ดูเหมือนคนปกติแค่มีความเย็นชากับน้ำเสียงเยือกเย็นเท่านั้น “ลองถามก่อนแล้วข้าจะพิจารณาดู” เขาบอกเสียงเรียบ ปวดประสาทกับบุตรสาวแล้วยังต้องมาเจอภรรยากวนประสาทอีก ตอนออกรบยังไม่เหนื่อยเท่าเวลานี้ อันหนิงเอื้อมมือไปข้างหน้าหมายจะจับใบหน้าของเขาให้หันมามองนาง มีเรื่องที่อยากให้เขาตอบจากใจจริงจึงต้องการจะมองจากนัยน์ตาของเขา ฝ่ามือนุ่มและการกระทำแสนอ่อนโยนของอันหน

บทที่ 13 เมี่ยวเมี่ยวที่น่าสงสาร เสียงเล็กๆทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนใจละลาย แก้มกลมๆที่ขึ้นสีแดงระเรื่อจนอยากจะบีบให้หายมันเขี้ยว “แม่มารับเมี่ยวเมี่ยวกลับจวนของเรา วันนี้เหนื่อยหรือไม่” คำถามง่ายๆสั้นๆ แต่กลับทำให้เมี่ยวเมี่ยวน้ำตาคลอ ไม่เคยมีใครมารอรับเมี่ยวเมี่ยวเลย ไม่เคยมีใครถามว่าเรียนวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง เหนื่อยหรือไม่ แม้กระทั่งบิดาที่รักนางที่สุดเขาก็ยังไม่เคยเอ่ยถามเรื่องเหล่านี้ เจ้าตัวน้อยเข้าใจว่าท่านพ่อของนางเป็นบุรุษเย็นชา ไม่ค่อยเข้าใจวิธีการเข้าหาเด็กๆ และท่านพ่อก็งานยุ่งมาก เมี่ยวเมี่ยวต้องฝืนทำความเข้าใจเรื่องพวกนี้ตั้งแต่เด็ก “ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ” เสียงเล็กๆตอบฟังดูอู้อี้เพราะกำลังก้มหน้าอยู่ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองชัดๆ เมี่ยวเมี่ยวกลัวว่ามันจะไม่ใช่ความจริง ท่านแม่ที่เอาใจใส่และใจดีกับนางถึงขนาดนี้มันเชื่อได้ยากจริงๆว่าคือความจริง ถ้าเป็นแค่ภาพลวงตาที่คิดไปเองเฟยเมี่ยวคงต้องกลั้นน้ำตาไม่ไหว “วันนี้ยังเหลือเวลาอีกมาก อยากลองทำขนมด้วยกันหรือไม่” วัตถุดิบที่แอบไปหยิบจากร้านค้าสกุลเฉินมาก็มีมากมาย ถ้

บทที่ 15 นิสัยของปลาเค็ม ท้องฟ้าด้านนอกยังคงมืดสลัว เสียงใบไม้เสียดสีพัดหวิวไปตามสายลมดังคลอ ภายในห้องตำราของหลี่เจิ้งหลิงเจ้าของร่างสูงกำลังยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ใกล้กันมีชุดขุนนางเต็มยศถูกแขวนเอาไว้เรียบร้อย ร่างสูงเบือนสายตามองชุดขุนนางของเขาแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้ว “นางยังไม่มาอีกหรือ” เสียงทุ้มเอ่ยถามกับคนสนิท “ให้บ่าวไปตามดีหรือไม่ขอรับ” คนสนิทของหลี่เจิ้งหลิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลรู้สึกเหมือนร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง แทบจะทรุดเข่าลงกับพื้น ปกตินายหญิงของจวนจะต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อมาช่วยนายท่านแต่งตัวไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท ด้วยความที่เป็นขุนนางฝ่ายบู๊เขาจึงไม่ค่อยได้เข้าเฝ้าบ่อยนัก นายหญิงของจวนจึงชอบเสนอตัวช่วยเขาแต่งตัวตลอด แต่ในเช้าวันนี้ต่างออกไป นี่ก็เลยไปเวลาไปเกือบสองเค่อแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของนาง สีหน้าเจิ้งหลิงก็เข้มขรึมมากขึ้นทุกทีที่เขามองไปทางเรือนของภรรยา “อืม ไปดูนางหน่อยเถิด” เกิดเจ็บป่วยขึ้นมาไม่มีใครรู้จะเป็นเรื่องใหญ่ “ขอรับนายท่าน” หลังจากรับคำเรียบร้อยก็รีบเ

บทที่ 17 ไม่สมเป็นสตรี บ่าวทุกคนที่เป็นผู้ชายถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้ามาใกล้ในบริเวณเรือนหลัก เฉินอันหนิงสั่งควบคุมรอบบริเวณเพื่อไม่ให้คนอื่นมาเห็นตอนที่นางสอนบุตรสาวว่ายน้ำ ถึงจะมาจากยุคปัจจุบันแต่ที่นี่ไม่เหมือนกับที่นางจากมา อันหนิงจึงต้องระวังเป็นพิเศษ ไม่เช่นนั้นความฝันในการเป็นปลาเค็มนอนเฉยๆบนกองเงินกองทองจะโดนดับฝันเสียก่อน “เมี่ยวเมี่ยวกลัวน้ำ” เจ้าตัวน้อยก้มหน้างุดพูดเสียงอู้อี้ “แม่จะช่วยประคองเองเจ้าไม่ต้องกลัว” อันหนิงบอกเสียงนุ่มเพื่อให้บุตรสาวสบายใจขึ้น “ไม่ทำไม่ได้หรือ” เสียงเล็กเริ่มสั่นเกือบจะร้องไห้อยู่รอมร่อแต่ก็ไม่กล้าขัดคำมารดา “เชื่อแม่นะเมี่ยวเมี่ยว แม่สัญญาว่าเจ้าจะไม่ได้รับอันตรายใดๆทั้งสิ้น ไม่เชื่อใจแม่หรือ” ใบหน้าเนียนแสดงความอ่อนโยน อันหนิงไม่อยากจะบีบบังคับลูกจนเกินไปแต่ก็ไม่อาจปล่อยให้เมี่ยวเมี่ยวทำตามใจในครั้งนี้ “เมี่ยวเมี่ยวจะเชื่อฟังท่านแม่” เจ้าตัวเล็กตอบเสียงอ่อน ด้วยรู้ว่าผู้เป็นมารดานั้นหวังดี เมี่ยวเมี่ยวที่เป็นเด็กเข้าอกเข้าใจผู้อื่นจึงยอมทำตาม แม้การเอาชนะความกลัวจะเป็

บทที่ 19 ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เรือนหลักซึ่งเป็นที่พักอาศัยของหลี่เจิ้งหลิงนั้นเงียบงันกว่าทุกวัน บ่าวที่ทำงานอยู่ที่นี่ถูกสั่งให้ออกไปจนเกือบหมด นายหญิงของจวนเดินเข้าไปในห้องนอนของสามีนางอย่างเชื่องช้า เมื่อถึงห้องนอนก็เดินไปนั่งหลังตรงบนเตียง หัวใจเต้นรัวจนราวกับกลองศึก อันหนิงถูกจับให้สวมใส่เพียงแค่อาภรณ์ตัวเดียวแถมเนื้อผ้ายังบางเฉียบจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน หนาวจนตัวสั่นไปทั้งร่าง “ทำไมยังไม่มาอีก” พึมพำอยู่คนเดียวด้วยความวิตกกังวล ถึงจะเตรียมใจมาแล้วแต่ก็ยังรู้สึกประหม่าไม่หาย ร่างบางบนเตียงนั่งกระสับกระส่ายขยับตัวไปมา ในอกร้อนรนราวกับมีไฟสุม เสียงฝีเท้าจังหวะสม่ำเสมอดังแว่วเข้ามาใกล้ อันหนิงยิ่งตื่นตระหนกกว่าเดิม ลนลานรีบล้มตัวลงนอนหลับตาแน่น เนื้อตัวสั่นเทาทั้งตื่นเต้นและประหม่า “ฮู่ววว ต้องทำงานให้เสร็จสิ” อันหนิงเรียกสติกลับมา พยายามกลบเกลื่อนความตื่นเต้นด้วยการปลุกใจตัวเอง ฟึ่บ! ร่างบางในอาภรณ์เนื้อบางพลิกตัวหันข้าง เส้นผมดำขลับถูกปัดให้ไปอยู่ข้างหลังทิ้งตัวบนหมอน ลมหายใจของนางสะดุดเล็กน้อยเมื่อได้ย