All Chapters of ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 22 เลิกเสแสร้งสักที สาวใช้ผู้น่าสงสารร้องไห้และกล่าวคำขอโทษจนเสียงแหบแห้งอย่างคนขวัญเสีย ร่างกายสั่นเทาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองสีหน้าของผู้เป็นนาย อันหนิงที่พึ่งได้สติก็เงียบเสียงลง เมี่ยวเมี่ยวที่เป็นเด็กคนเดียวในที่นี้ก็แผดเสียงร้องไห้ตกใจ “บ่าวขออะ...อภัยเจ้าค่ะ ฮูหยินอย่าเอาชีวิตบ่าวเลยนะเจ้าคะ” สาวใช้ขอร้องอ้อนวอนน่าเวทนา กลัวว่าชีวิตอันมีค่าน้อยนิดของตนจะต้องจบสิ้นในวันนี้ ก่อนที่อันหนิงจะได้เอ่ยคำใด กลับมีบุคคลผู้หนึ่งสอดขึ้นมา ท่าทางราวกับกำลังทำตัวเป็นผู้พิทักษ์ความยุติธรรม “หลี่ฮูหยินอย่าได้ถือโทษนางเลย นางเป็นแค่บ่าวชีวิตของนางคงไม่ได้มีค่าในสายตาท่านมากมายนัก ถือเสียว่าข้าขอช่วยเมตตาด้วย” จ้าวฟางหรูดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้แล้วย่อตัวอยู่ข้างบ่าวผู้นั้น ลูบหลังลูบไหล่ปลอบใจ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้าจ้าวฟางหรู” เสียงเข้มของร่างสูงทำให้ทั้งบ่าวผู้นั้นและจ้าวฟางหรูสะดุ้งตัวเกร็ง “ท่านจะหาว่าข้าสอดในเรื่องที่ตนไม่มีสิทธิก็ได้ แต่ข้ารู้ดีว่าฮูหยินของท่านจิตใจโหดร้ายเพียงใด อย่าปล่อยให้นางลงโทษบ่าวร้ายแรงเพร

บทที่ 24 สวมบทบาท ร่างบางมองคนที่นางเรียกว่าท่านแม่ด้วยดวงตาพราวระยับจากม่านน้ำตาที่สะท้อนกับแสง มือเรียวสั่นเทาไปตามอารมณ์ที่อ่อนไหวของเจ้าตัว เด็กกำพร้าคนหนึ่งที่เติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ไม่เคยรู้ว่าความรู้สึกที่มีพ่อแม่เป็นอย่างไรนั้นมันทำให้อันหนิงสับสน คงเป็นความรู้สึกจากจิตใต้สำนึกของร่างเดิมที่ทำให้นางหวั่นไหวได้ถึงเพียงนี้ “เป็นอย่างไรบ้างลูก ทำไมไม่มาหาแม่เลย” มารดาของนางถามเสียงสั่นเครือ “ข้าสบายดีเจ้าค่ะ” อันหนิงลังเลที่จะเข้าไปกอดมารดาของเจ้าของร่าง ไม่แน่ใจว่าตนมีสิทธิ์นั้นหรือไม่ แม้จะอยากมีพ่อแม่มากแค่ไหน แต่อันหนิงกลับลังเลอย่างที่ไม่เคยเป็นขนาดนี้มาก่อน ถ้านางจะถือว่าบิดามารดาของเจ้าของร่างเดิมเป็นพ่อแม่ของตนมันจะผิดไหม นางทำแบบนั้นได้จริงหรือ ใจหนึ่งก็ดีใจแต่อีกใจก็รู้สึกว่าไม่ใช่ที่ของตน “เจ้า อึก เจ้าสบายดีก็ดีแล้ว” “เราเข้าไปข้างในกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้างนอกแดดแรงเดี๋ยวจะป่วย” อันหนิงหลับตาชั่วครู่เพื่อตั้งสติ ความคิดในใจตบตีกันยุ่งเหยิง แต่สุดท้ายอันหนิงก็เลือกที่จะทำในสิ่งที่อย

บทที่ 26 อย่าบังคับให้ต้องร้าย ตั้งแต่ที่อันหนิงนำผ้าไปให้ช่างตัดเย็บชุดให้ก็ถึงกำหนดเวลาที่จะต้องไปลองชุดในวันนี้ ช่วงเช้าเต็มไปด้วยความวุ่นวายมากกว่าปกติ เพราะรั่วซีเอาแต่ตื่นเต้นจนลุกลี้ลุกลนเดินให้วุ่นไปหมด “ฮูหยินต้องนำเครื่องประดับไปด้วยเจ้าค่ะ จะได้ดูว่ามันเข้ากันหรือไม่เวลาลองชุด” เสียงของรั่วซีย้ำเตือนเป็นครั้งที่สาม “ข้ารู้แล้วน่า เอาไปก็เอาไปสิ” อันหนิงถอนหายใจแล้วกอดอกอย่างเอาแต่ใจ ในใจไม่เห็นด้วยที่จะต้องขนเครื่องประดับไปมากมายเพื่อไปลองชุด นางกลัวว่าเครื่องประดับราคาแพงจะหล่นหาย ถ้าหายไปสักชิ้นคงน่าเสียดายแย่ ของมีค่าเหล่านั้นมันคือเงินที่นางเก็บสะสมไว้เวลาที่โดนไล่ออกจากจวนเลยนะ ไม่ว่าเนื้อเรื่องจะดำเนินไปเหมือนในนิยายหรือไม่ อันหนิงก็คิดวางแผนเผื่อไว้เสมอ นางเป็นคนชอบวางแผนล่วงหน้าแบบนี้มาตั้งแต่เด็กและไม่คิดว่าเลิก “ได้เวลาแล้วเจ้าค่ะ” “มาข้าช่วยยกเอง ไม่ต้องให้คนอื่นมาทำหรอก” อันหนิงคว้ากล่องเครื่องประดับมาถือเอาไว้ อีกใบก็ให้รั่วซีถือไปด้วย นางไว้ใจแค่ตัวเองและสาวใช้คนสนิทเท่านั้น จึงไม่

บทที่ 28 สุราทำเรื่อง ฤทธิ์ของสุราทำให้ร่างบางนั้นสติเลื่อนลอย ดวงตาของนางเป็นประกายแพรวพราวกว่าปกติ อันหนิงยกยิ้มพึงพอใจเมื่อทำให้สามีหงุดหงิดได้ สิ่งที่นางไม่รู้เลยคือเขาไม่ได้หงุดหงิดเพราะนาง แต่เขากำลังข่มความดิบเถื่อนในตัวที่โดนนางปลุกขึ้นมาเมื่อครู่ “เวลาอยู่บนเตียงไม่เห็นเจ้าพูดเช่นนี้เลย กลัวตัวสั่นเป็นกระต่าย” เขาเอนตัวไปชิดนางแล้วกระซิบข้างหู “ไม่คุยกับท่านแล้ว พูดจาน่าเกลียด” อันหนิงขนลุกซู่ ดวงตาเบิกกว้างกว่าปกติ คำพูดสองแง่สองง่ามของเขาทำให้นางฟื้นสติขึ้นมาทันที นางเองก็พึ่งมารู้ทีหลังว่าที่จริงแล้วเฉินอันหนิงคนเดิมไม่เคยมีสัมพันธ์ทางกายกับหลี่เจิ้งหลิงเลย ทั้งสองคนแยกเตียงนอนกันตลอดไม่เคยนอนร่วมเตียงแม้แต่ครั้งเดียว แต่พักหลังมานี้เขาให้นางนอนเตียงเดียวกันแต่ไม่ได้มีอะไรเกินเลย เช้าตื่นมาก็มักจะอยู่ในอ้อมกอดของเขาเสมอ อันหนิงยังแอบจิ้มอกแกร่งกล้ามเนื้อแน่นเล่นอยู่บ่อยๆ งานเลี้ยงดำเนินไปด้วยบรรยากาศครื้นเครง จนถึงช่วงเกือบใกล้จบงาน ร่างเพรียวบางของจ้าวฟางหรูเดินตรงมาที่โต๊ะที่อันหนิงและสามีของ

บทที่ 30 ทะเลาะกันก็ต้องคืนดีกัน ใบหน้าเนียนแก้มแดงระเรื่อเพียงเพราะสายตาคู่คมที่จ้องมองนาง อันหนิงเอามือปิดแก้มที่รู้สึกได้ถึงความเห่อร้อน ในใจก็ปลอบตัวเองว่าเขากำลังเมาถึงได้ทำเรื่องแบบนี้ แต่อันหนิงก็รับรู้ได้ว่าเขาดูมีสติมากกว่านางเสียอีก ความเงียบภายในห้องนอนทำให้ได้ยินเสียงลมหายใจของทั้งคู่ชัดเจนขึ้น ลมหายใจอุ่นๆที่ปลิวผ่านทำให้ขนอ่อนลุกซู่ “ปะ ไปนอนได้แล้ว” อันหนิงพูดเสียงแผ่วเบา ไม่กล้าขยับตัวไปมากกว่านี้ ระยะห่างระหว่างนางและเขานั้นใกล้ชิดเกินไป “จะรีบไปไหน เรายังไม่ได้คืนดีกันเลย” เสียงทุ้มติดแหบพร่าบอกพร้อมกับโน้มตัวเข้าไปใกล้ชิดนางจนลมหายใจรดกัน มือแกร่งกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเล็กน้อย มองคนตัวเล็กในอ้อมแขนของเขาหน้าแดงแล้วก็อยากแกล้งนางมากกว่าเดิม สิ่งที่เขาทำคือการไล่ต้อนอันหนิงไปเรื่อยๆจนนางหนีเขาไม่พ้น นางเป็นคนปิดบังความรู้สึกไม่เก่งและขี้ตกใจ เขาถึงอยากแกล้งนั้นอยู่ตลอด “เราดีกันแล้ว ข้าหายโกรธท่านแล้ว” อันหนิงบอกเสียงแผ่วทำปากขมุบขมิบพูดไม่เต็มเสียง จะให้นางพูดเสียงปกติได้อย่าง