All Chapters of ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 32 อย่าเข้าข้างตัวเอง บรรยากาศอันน่าอึดอัดภายในห้องตำรานั้นปกคลุมไปทั่ว เจิ้งหลิงใช้น้ำเสียงกดดันสตรีตรงหน้าโดยไม่สนว่านางเป็นแค่หญิงสาวร่างกายบอบบางผู้หนึ่ง “ท่านไม่ควรนำเรื่องส่วนตัวมาตัดสินข้า ท่านไม่ควรทำเช่นนี้” จ้าวฟางหรูเริ่มพูดเสียงดังขึ้นเมื่อควบคุมความหวาดกลัวในใจตนไว้ไม่อยู่ ทางเดียวที่นางจะได้ใกล้ชิดกับเขาคือการมาสอนมารยาทให้เฟยเมี่ยว ถ้าเขาไล่นางออกไม่ให้มาสอนเด็กคนนั้นอีก โอกาสที่จะได้เจอเขาก็จะน้อยลงจนแทบไม่เหลือ “เจ้าไม่ใช่คนที่จะตัดสินใจแทนข้าได้” เขากล่าวน้ำเสียงดุดัน นางถือสิทธิอะไรมาควบคุมความคิดของเขา “ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น ข้าแค่อยากขอโอกาสให้ข้าได้สอนคุณหนูหลี่ต่อ ในเมืองหลวงจะมีใครเหมาะสมไปกว่าข้าอีก คุณหนูต้องเสียใจมากแน่ๆหากไม่ได้เจอข้าแล้ว” “เจ้าอย่าเข้าข้างตัวเองเกินไป เมี่ยวเมี่ยวไม่ได้ให้ความสำคัญกับเจ้าขนาดนั้น บุตรสาวของข้าแค่จิตใจดีมีเมตตา” คำพูดดูถูกถากถางจากบุรุษที่หมายปองนั้นบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ลมหายใจของจ้าวฟางหรูหนักหน่วงขึ้นจากความกดดัน “ทะ ท่านพูดกับข้าเช่น

บทที่ 34 บุตรสาวหรือก้างขวางคอ ด้วยสาเหตุที่เรือนของอันหนิงถูกงัดหน้าต่างพัง นางจึงต้องย้ายมานอนที่เรือนหลัก จากทุกเจ็ดวันถึงค่อยมานอนร่วมเตียงเดียวกัน ก็เหมือนจะต้องเปลี่ยนแผนกะทันหัน “บ่าวว่าท่านแม่ทัพดูแปลกๆนะเจ้าคะฮูหยิน” “เจ้าก็คิดเหมือนข้าใช่หรือไม่รั่วซี ทำไมเขาดูไม่มีความโกรธอะไรเลย ปกติเห็นอารมณ์ร้อนถึงขนาดนั้น” “หรือว่าท่านแม่ทัพจะแอบไปจัดการทีหลังเจ้าคะ อาจจะกลัวคุณหนูเฟยเมี่ยวกลัว” รั่วซีครุ่นคิดอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวถึงได้เป็นเช่นนี้ไปได้ “ก็ดูน่าจะเป็นไปได้นะ” อันหนิงขมวดคิ้ว ในหัวคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้แล้วก็คิดไม่ตก “แต่ว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะเจ้าคะ” รั่วซีมองอีกมุมแล้วก็ยิ้มจนแก้มเป็นรอยบุ๋มเห็นลักยิ้ม มองเจ้านายตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วก็พยักหน้าช้าๆ แววตาเหมือนกำลังมีแผนร้าย “เกิดเรื่องแบบนี้ยังหาข้อดีได้อีกหรือ เจ้านี่มันจริงๆเลย” “ฮูหยินจะได้ใกล้ชิดกับนายท่านมากขึ้นไงเจ้าคะ” อันหนิงชะงักเบือนหน้ามองใบหน้าของสาวใช้คนสนิท ยกมือขึ้นมาแล้วบิดเนื้อที่

บทที่ 36 ใช้เวลาร่วมกัน โดยปกติหากเมี่ยวเมี่ยวมีอาจารย์จากข้างนอกมาสอนก็จะต้องไปเรียนที่สถานที่ที่จัดไว้ให้เฉพาะ แต่ในวันนี้แตกต่างออกไปเพราะอันหนิงเป็นคนสอนบุตรสาวด้วยตัวเอง สถานที่ที่นางเลือกใช้คือศาลาริมสระน้ำ อันหนิงอยากได้บรรยากาศปลอดโปร่งเพื่อความสุนทรีย์ การเขียนอักษรก็เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง หากอารมณ์ดีและสภาพแวดล้อมดีก็จะทำให้มีสมาธิมากขึ้น “พู่กันใหม่ที่ท่านพ่อซื้อให้เมี่ยวเมี่ยวชอบมากเลยเจ้าค่ะ” เจ้าตัวเล็กยิ้มไม่หุบตั้งแต่ได้เห็นพู่กันใหม่ “เจ้าชอบก็ดีแล้ว ตั้งใจเขียนให้ดี อย่าดื้อกับท่านแม่ของเจ้าให้มากเข้าใจหรือไม่” เขาลูบศีรษะบุตรสาวเบาๆ ดวงตาคู่คมฉายแววความอบอุ่น การได้เห็นเมี่ยวเมี่ยวที่เป็นดั่งดวงใจยิ้มและสดใสเหมือนเด็กคนอื่นได้นั้นทำให้คนเป็นพ่อนั้นมีความสุขตามไปด้วย แม้ช่วงนี้จะมีภารกิจมากมายให้ต้องจัดการ แต่เขาก็จะรีบทำให้เสร็จเรียบร้อยและกลับมาใช้เวลากับครอบครัว เหมือนอย่างในวันนี้ที่หลังจากอาหารเช้า เจิ้งหลิถูกเรียกตัวด่วนไปเข้าเฝ้า เขาก็รีบไปและรีบจัดการงานให้เสร็จเพื่อที่จะได้กลับมาทันดูภรรยาสอน

บทที่ 38 นางเอกชอบเสี้ยม การแข่งขันกำลังเริ่มต้นขึ้นในเวลาอันใกล้ เฉินอันหนิงกำมือชูระดับศีรษะให้กำลังใจบุตรสาวที่มองมา ทำให้เมี่ยวเมี่ยวยิ้มออกทันทีที่ได้เห็นหน้ามารดาของนาง การเขียนอักษรนั้นต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมาก เหล่าผู้มาร่วมชมจึงไม่ได้ส่งเสียงรบกวนแต่อย่างใด ทุกคนตั้งใจมองไปยังคนที่ตนให้ความสนใจ “เริ่มได้” เสียงของหนึ่งในอาจารย์ดังขึ้น เด็กๆแต่ละคนต่างก้มหน้าขีดเขียน มีบางคนที่ตื่นกลัวความกดดันจึงยืนนิ่งทำท่าจะร้องไห้ เมี่ยวเมี่ยวที่นั่งอยู่ตรงกลางนั้นไม่ได้สมาธิหลุดลอยไปตามเสียงของสหายข้างหลังที่กำลังร้องไห้เรียกหาพ่อแม่ ทางด้านอันหนิงที่บอกให้บุตรสาวไม่ต้องกดดันนั้น นางกลับเครียดเสียเอง มือเรียวทั้งสองข้างประสานกันแน่น ปลายเล็บจิกลงบนหลังมือจนเป็นรอยขีด “อย่าจิกเล็บตัวเอง เดี๋ยวก็เป็นแผลพอดี” เขาแกะมือนางที่ประสานกันออก มองรอยเล็บบนมือนางแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว “ท่านว่าลูกเราจะกลัวหรือเปล่า” อันหนิงถามเสียงสั่นเล็กน้อย สายตายังคงจ้องมองอยู่ที่บุตรสาว “เจ้าดูกลัวกว่าลูกเสียอีก เมี่ยวเมี่ยวของเราเข้มแข็ง

บทที่ 40 ดวงใจของครอบครัวโดนทำร้าย เสียงทรงอำนาจของหลี่เจิ้งหลิงนั้นราวกับกระชากวิญญาณของใครหลายคนออกจากร่าง นางมาถึงก็มาเสแสร้งทำตัวเป็นคนดี ยังมีหน้ามาบอกให้เมี่ยวเมี่ยวรับผิดในสิ่งที่ไม่ได้ทำอีก คนเป็นพ่อจะไปทนไหวได้อย่างไร “ข้าหวังดีต่อเฟยเมี่ยวจริงๆ ทำไมพวกท่านต้องทำเหมือนข้าต้องการทำร้ายนางด้วย” “เจ้าจะพิสูจน์ได้อย่างไรเฟยเมี่ยวว่าเจ้าเขียนตัวอักษรนั่นเอง” คุณชายสี่ตู้ชี้ไปที่ผลงานของผู้ชนะที่ถูกแปะไว้บนกระดานประกาศ “จะให้ข้าเขียนอีกกี่รอบข้าก็ทำได้” เมี่ยวเมี่ยวตอบด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ ให้เขียนอีกครั้งนั้นไม่ใช่เรื่องยากเลย “ถ้าเมี่ยวเมี่ยวสามารถพิสูจน์ว่านางซื่อสัตย์ไม่ได้โกง เจ้าจะต้องขอโทษนางต่อหน้าทุกคน ตกลงหรือไม่” อันหนิงไม่คิดจะให้บุตรสาวต้องได้รับน้ำโคลนที่คนอื่นสาดมา “แต่ถ้านางทำไม่ได้ล่ะ” เด็กชายกอดอกเงยหน้าท้าทาย “เมี่ยวเมี่ยวก็จะต้องขอโทษทุกคนเช่นกัน” เมื่อจ้าวฟางหรูเห็นว่าเหตุการณ์จะจบลงโดยง่าย นางจึงเริ่มมองสลับระหว่างเด็กทั้งสองคน โอกาสมาถึงขนาดนี้จะปล่อยให้เฉินอันหนิงได้ความชอบไปไม่