All Chapters of ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม: Chapter 61 - Chapter 67

บทที่ 61 จะดุก็ดุไม่ลง ผู้คนในโรงเตี๊ยมกำลังหลับใหลเข้าสู่นิทรา หลังจากที่เจิ้งหลิงแน่ใจแล้วว่าภรรยาของเขาอยู่ที่นี่จึงได้ใจเย็นลง เขาสั่งให้ลูกน้องของเขาไม่ไปรบกวนการพักผ่อนของคนอื่น ผิดกับคนที่เคยตวาดเสียงดังก่อนที่จะรู้ว่าภรรยาของเขาอยู่ที่ไหน ปึก! พลั่ก! หลี่เจิ้งหลิงกระชากประตูเปิดจนมันแทบหลุดกระเด็น เขามองเข้าไปข้างในเห็นภรรยาและบุตรสาวกอดกันเป็นก้อนกลมๆอยู่บนเตียงไม้เก่าเหมือนใกล้พัง “ทะ ท่านพี่มาได้อย่างไรเจ้าคะ” อันหนิงขนลุกชันถามสามีเสียงสั่น ยิ้มแห้งๆอย่างไม่รู้จะทำหน้าอย่างไร “เฉินอันหนิง! หลี่เฟยเมี่ยว!” เขาเรียกชื่อทั้งสองคนเสียงเข้มแต่ไม่ได้ตะโกน จ้องมองทั้งสองคนด้วยสายตาคมกริบไม่มีแววล้อเล่น ผ้าห่มที่คลุมขาทั้งสองคนเอาไว้ถูกอันหนิงกระชากด้วยความตกใจจนมันหล่นไปอยู่ที่พื้นครึ่งหนึ่ง อันหนิงเริ่มสับสนแล้วว่าควรเป็นนางหรือเขาที่ต้องโกรธกันแน่ เขาคิดจะกำจัดนางทิ้งเลยนะ ที่นางหนีมานั้นก็เพราะคำพูดของเขาที่ทำให้นางเสียใจ อยู่กันมานานขนาดนี้เขายังคิดจะสังหารนางได้อีกหรือ “ทำไมต้องดุด้วย ข้าทำอะไรผิ

บทที่ 63 ดูแลอย่างใกล้ชิด หลังจากพายุแห่งอารมณ์ที่โหมกระหน่ำจบลง อันหนิงก็ถูกพาไปแช่น้ำอุ่นเพื่อทำความสะอาดร่างกายและผ่อนคลาย นางปวดเมื่อยไปทั้งตัวตั้งแต่ที่ต้องนั่งคุดคู้ในตะกร้าผักแล้วยังโดนเขาใช้แรงงานหนักอีก แต่สุดท้ายก็สามารถรักษาสมบัติทั้งหมดเอาไว้ได้สำเร็จ อันหนิงกลายเป็นตุ๊กตานิ่งๆปล่อยให้สามีทำให้ทุกอย่าง แค่กะพริบตายังล้าไปทั้งตัว แรงจับหวีเพื่อที่จะหวีผมยังไม่มี “ได้เวลานอนแล้ว” เสียงทุ้มบอกก่อนจะวางหวีที่โต๊ะเครื่องแป้ง อุ้มภรรยาของเขาแนบอกและพานางไปนอนบนเตียง อันหนิงมองทุกการกระทำของสามีด้วยสายตาซาบซึ้ง ถึงเขาจะเป็นคนทำให้นางมีสภาพเช่นนี้แต่เขาก็ดูแลนางดีมากเช่นกันถือว่าความดีมีมากกว่า “ยังเจ็บอยู่หรือ” “เจ็บสิถามได้ วันนี้ท่านทำรุนแรงเกินไปแล้ว” อันหนิงตอบเสียงติดหงุดหงิด “เจ้ายั่วข้าก่อนจะโทษข้าคนเดียวได้อย่างไร” เขาหัวเราะเอ็นดูนางที่เอาแต่ใจ ทำหน้างอได้น่ารักน่าชังยิ่งกว่าเมี่ยวเมี่ยวเสียอีก ลูกยังไม่งอแงถึงขนาดนี้ “ข้าง่วงแล้ว เกาหลังให้หน่อยได้หรือไม่” ดวงตาคู่งามปรือ

บทที่ 65 แรงถีบของเจ้าตัวน้อย ช่วงกลางคิมหันตฤดูอากาศอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แสงแดดยามอรุณรุ่งอบอุ่นไม่ถึงกับแผดเผาให้แสบผิว ลมพัดแรงพาให้ต้นไม้ใบไม้ลู่ไปตามลม เสียงเสียดสีของใบไม้และลมผสานกันเป็นทำนองกล่อมให้คนที่พึ่งตื่นนอนได้ไม่นานอย่างอันหนิงหลับต่อ บุปผาหลากสีเอนไหวราวกับกำลังเต้นรำร่าเริง กลิ่นหอมอ่อนลอยกระจายไปทั่วบริเวณหลังหมอกในยามเช้า ทำให้บรรยากาศในหน้าร้อนนั้นสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย ร่างบางของเฉินอันหนิงนอนเอกเขนกหันข้างโดยมีหมอนหนุนสูงรองแขน มือก็กำลังฝนหมึกตามคำสั่งของสามี โดยมีข้อแลกเปลี่ยนคือเงินหนึ่งร้อยตำลึงและเขาจะพานางออกไปเลือกซื้อเมล็ดพันธึใหม่ๆที่พึ่งมาส่งที่ท่าเรือ “นอนแบบนี้จะเจ็บท้องเอานะอันหนิง” เสียงทุ้มกล่าวน้ำเสียงกังวลใจ เขามองหน้าท้องที่กลมนูนของภรรยาด้วยความเป็นห่วง “ถ้านั่งนานๆก็จะปวดหลัง นอนท่านี้ไม่เจ็บเลยเจ้าค่ะ” อันหนิงเหยียดขาไล่ความเมื่อยล้า หน้าท้องอุ้ยอ้ายทำให้เคลื่อนไหวได้ลำบากมากขึ้น แต่ถ้าเทียบกับคนท้องหกเดือนที่นางเคยเห็นก็เหมือนจะไม่ได้ใหญ่ถึงเพียงนั้น เดิมทีอันหน

บทที่ 67 หนึ่งคนขัดใจสองคนงอน สวนดอกไม้ที่เคยมีชีวิตชีวาเต็มไปด้วยบุปผาหลากสีเริ่มเหี่ยวเฉาเมื่อไร้คนเอาใจใส่ ถึงแม้อันหนิงจะสั่งให้บ่าวดูแลรดน้ำอย่างดีแต่ผลก็เทียบไม่ได้กับที่เคยเป็น ต้นไม้และดอกไม้ต่างมีชีวิตต้องการการดูแลเอาใจใส่ แต่ละชนิดก็ต้องการการดูแลที่แตกต่างกันไป ถึงแม้คนดูแลจะพยายามดูแลอย่างดีแต่ก็ได้ไม่เท่ากับที่เฉินอันหนิงทำ เฉินอันหนิงที่เรียกได้ว่าท้องแก่แล้วจึงทนไม่ได้ที่เห็นสิ่งที่รักต้องค่อยๆเสื่อมโทรมลงไปแบบนี้ นางจึงลากสามีที่กลายเป็นคนว่างงานและบุตรสาวมาใช้แรงงาน แปลงดอกไม้บางส่วนที่เริ่มเหี่ยวแห้งกลายเป็นสีน้ำตาลนางก็สั่งให้บ่าวขุดต้นเดิมออกให้หมด และให้สามีขุดดินพรวนดินตั้งแต่ช่วงเช้า “พอแล้วเจ้าค่ะท่านพี่ มานั่งพักเหนื่อยก่อน” อันหนิงบอกเสียงหวานพลางกวักมือเรียกทั้งบุตรสาวและสามีให้มานั่งใต้ร่มไม้ด้วยกัน “วันนี้ท่านแม่ทำอะไรมาให้เมี่ยวเมี่ยวกินเจ้าคะ” “หืม หิวอีกแล้วหรือ” อันหนิงมองบุตรสาวด้วยความประหลาดใจ พอมองไปมองมาก็เหมือนจะตัวอวบขึ้นจริงๆ แน่นอนว่าเมี่ยวเมี่ยวไม่ได้อวบอ้วนถึงขั