บททั้งหมดของ ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม: บทที่ 61 - บทที่ 70

บทที่ 62 ทำให้สามีพอใจ “สัญญามาก่อนว่าจะไม่ยึดเงินของข้า” อันหนิงเบะปากทำหน้าจะร้องไห้ ไม่ว่าจะลงโทษอย่างไรก็ไม่หนักหนาเท่าการเอาเงินและของมีค่าของนางไป “ถ้างั้นก็ต้องทำให้ข้าพอใจก่อน” เจิ้งหลิงยกยิ้มร้าย บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นชวนใจสั่นเพียงแค่อันหนิงมองสายตาล้ำลึกของสามี เขาเหมือนพยัคฆ์เจ้าเล่ห์ที่พร้อมจะล่าเหยื่อตลอดเวลา ร่างบางขบกัดริมฝีปากของตนครุ่นคิดว่าควรจะทำเช่นไรให้เขาพอใจ เห็นทีก็คงจะมีวิธีเดียวเท่านั้น “แล้วข้าต้องทำอย่างไรท่านพี่ถึงจะพอใจ” อันหนิงช้อนตามองด้วยแววตาซุกซนสวนทางกับคำพูดไร้เดียงสาของตน เรื่องพวกนี้อันหนิงแทบจะไม่ค่อยเขินอายแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะใจกล้าพุ่งเข้าใส่เขาได้อย่างมั่นใจ “เจ้ารู้อันหนิงว่าควรทำเช่นไร” เสียงทุ้มเอ่ยพลางเกลี่ยไรผมที่หน้าผากของภรรยาเบาๆ แค่เห็นหน้านางก็ทำให้เขาควบคุมตัวเองได้ยาก “แต่ข้ายังไม่ได้อาบน้ำเลย” นางบอกเสียงหวานทว่าเนิบนาบ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยลากไล้บนอกแกร่ง “ข้าไม่ถือ ไว้เสร็จแล้วค่อยไปอาบก็ยังทัน” เขาพูด

บทที่ 64 อารมณ์คนท้อง เวลาผันผ่านฤดูกาลเปลี่ยนผันไปตามกาลเวลา อันหนิงตั้งท้องได้ประมาณสี่เดือนก็เริ่มงอแงอยากจะออกจากจวนไปสูดอากาศข้างนอก พอดีกับที่เมืองทางทิศเหนือมีอุทกภัยชาวบ้านจึงต้องอพยพมาอยู่ที่เมืองหลวง นางจึงอ้อนสามีให้พาไปแจกเสบียงและของจำเป็นให้เหล่าผู้คนที่หนีภัยร้ายมา ถึงขั้นยอมบริจาคทรัพย์สินของตนไปสามส่วนเพื่อช่วยเหลือผู้คนเหล่านั้น “น้องเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายเจ้าคะท่านแม่” เสียงใสของเจ้าตัวเล็กเอ่ยถาม ดวงตากลมโตวาววับแสดงความกระตือรือร้น ตั้งแต่ที่เมี่ยวเมี่ยวได้รู้ว่ากำลังจะมีน้องก็ตัวติดอันหนิงมากกว่าเดิม คอยลูบท้องอันหนิงตั้งแต่มันยังไม่นูนขึ้นมาและพูดกับน้องในท้องอยู่บ่อยๆ “ต้องรอน้องออกมาก่อนเราถึงจะรู้ แล้วเมี่ยวเมี่ยวอยากได้น้องผู้หญิงหรือผู้ชาย” ตึก! รถม้าเหยียบหินจนสั่นสะเทือนไปถึงคนที่นั่งด้านใน “ระวัง!” เจิ้งหลิงพุ่งตัวไปคว้าภรรยาเอาไว้อย่างรวดเร็ว เขาระมัดระวังเป็นพิเศษไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด จากที่หวงแหนอันหนิงมากอยู่แล้วก็มากขึ้นหลายเท่าตัว คนที่ไม่เคยหวั่นเกรงต่อสิ่

บทที่ 66 ข้อหาร้ายแรง การเข้าเฝ้าในครานี้เกิดเหตุการณ์ที่สร้างแรงสะเทือนให้กับราชสำนักอย่างใหญ่หลวง แม่ทัพใหญ่อย่างหลี่เจิ้งหลิงถูกกล่าวว่าแอบซ่องสุมกองทัพลับคิดจะทำการใหญ่ ส่งผลให้เจิ้งหลิงถูกให้หยุดปฏิบัติหน้าที่เป็นการชั่วคราวเพื่อสืบหาความจริง สร้างความตกใจให้เหล่าขุนนางและชาวบ้านไปทั่วเมืองหลวง ผู้คนต่างเคยยกย่องในความดีและความซื่อสัตย์ของตระกูลหลี่มานานหลายชั่วอายุคน แต่ทายาทที่เหลือเพียงหนึ่งเดียวที่ยังสืบทอดตำแหน่งทางการทหารกลับโดนกล่าวหาด้วยข้อหาร้ายแรง ซึ่งคนที่กล่าวหาก็ไม่ใช่คนอื่นไกลแต่เป็นใต้เท้าตู้ บิดาของตู้จื่อเย่และตู้จางเหว่ย เขาถวายฎีกาพร้อมหลักฐานที่น่าเชื่อถือทำให้เจิ้งหลิงยังไม่มีโอกาสได้แก้ตัวก็โดนปิดปากเสียก่อน ฝ่าบาททรงเมตตาให้เขาไม่ต้องถูกจับกุม เพียงแต่ห้ามออกนอกเมืองหลวงจนกว่าจะสืบหาความจริงได้ เป็นเรื่องน่าประหลาดใจที่ทุกอย่างเหมือนจะถูกเตรียมการไว้เป็นอย่างดี ข่าวการถูกกล่าวหาของหลี่เจิ้งหลิงถูกแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงก่อนที่เขาจะได้ออกจากท้องพระโรงเสียอีก ก่อนที่จะกลับไปยังจวนสกุลหลี่

บทที่ 68 เป็นพระเอกก็โดนทิ้งได้ ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืนที่ถึงแม้อากาศจะไม่ได้เหน็บหนาว แต่การไม่มีภรรยานอนข้างกายทำให้หลี่เจิ้งหลิงนั้นรู้สึกขาดความอบอุ่น เขานอนกระสับกระส่ายจนดึกดื่นก็ยังไม่สามารถข่มตาหลับได้ มองไปที่ว่างข้างกายแล้วก็ต้องถอนหายใจ อันหนิงทำอย่างที่นางพูดไว้จริงๆว่าจะทิ้งให้เขานอนคนเดียว เตียงที่เคยมีคนนอนสองคนพอเหลือคนเดียวจึงมีพื้นที่ว่างเปล่าเยอะเกินไป “ทำไมถึงใจร้ายได้ขนาดนี้นะอันหนิง” ไม่สงสารเขาที่เป็นสามีบ้างเลยหรือ อยากฟังเสียงลูกก็ไม่ได้ฟัง อยากกอดภรรยาก็ไม่ได้กอด ชีวิตนี้ของเขาน่าเบื่อเกินไป พรึ่บ! สุดท้ายก็ทนไม่ไหวสะบัดผ้าห่มที่คลุมกายออก ลุกจากที่นอนในมือถือโคมไฟไว้ส่องทาง ช่วงเวลานี้บ่าวไพร่ต่างแยกย้ายกันไปนอนหมดแล้วเหลือแต่บ่าวชายที่ต้องเฝ้ายาม เมื่อมาถึงเรือนของบุตรสาวก็เปิดประตูเข้าไป ให้สัญญาณคนเฝ้าประตูไม่ให้ส่งเสียง วางโคมไฟไว้ที่ด้านนอกและใช้ดวงตาที่คุ้นชินกับความมืด ผ่านการฝึกฝนมาตั้งแต่ยังไม่ได้รับตำแหน่งแม่ทัพสอดส่ายสายตามองหาทางไปห้องนอนของเมี่ยวเมี่ยว เรือนของเม

บทที่ 70 รักลูกต้องรักเท่ากัน ผู้ใหญ่อย่างเฉินอันหนิงและหลี่เจิ้งหลิงนั้นไม่ได้สะทกสะท้านมากมายนักจากแรงกดดันที่มองเข้ามา แต่เมี่ยวเมี่ยวนั้นไม่เหมือนกัน นางยังเด็กเกินไปที่จะทนต่อความโหดร้ายของผู้คนได้ ผู้คนที่พร้อมจะตัดสินว่าใครดีใครเลวเพียงเพราะข่าวลือที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์ หลายคนที่มองด้วยความสงสัยใคร่รู้ บางคนก็แค่ทำเป็นมองผ่านๆแบบไม่ตั้งใจ แต่เป็นปกติของคนที่เรามักจะมองในจุดที่แย่ที่สุดเสมอ เมี่ยวเมี่ยวไม่สามารถรับมือกับสถานการณ์ชวนอึดอัดเหล่านี้ได้จึงตัวสั่นก้มหน้าเดินตลอดทาง “ไม่ต้องกลัวนะเมี่ยวเมี่ยว พวกเขาก็แค่เข้าใจเราผิด รอท่านพ่อของเมี่ยวเมี่ยวจัดการปัญหาได้แล้วก็จะไม่มีใครกล้ามองเราด้วยสายตาแบบนั้นอีกแล้ว” อันหนิงบอกกับบุตรสาวเสียงนุ่มละมุน นางยังคงเป็นที่พึ่งทางใจให้ลูกอยู่เสมอ อันหนิงเข้าใจเป็นอย่างดีว่าในเวลานี้จะต้องก้มหน้าอดทนเอาไว้ รอให้ทุกอย่างคลี่คลายก็จะดีขึ้นเอง “เป็นลูกพ่อต้องอายใครด้วยหรือ ใครอยากมองก็ให้มองไปไม่ต้องไปสนใจ” เจิ้งหลิงหยุดเดินชั่วคราวและหันไปบอกกับบุตรสาว ลูบผมนางเบาๆให้เมี่ยวเมี่ยว