All Chapters of ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 42 ไม่มีวันให้โอกาส ราวกับเสียงสายฟ้าฟาดลงกลางห้องรับแขก สิ้นคำของร่างสูงทุกอย่างก็พลันเงียบงัน แม้กระทั่งเสียงหายใจยังเบาบาง “ข้าเคยย้ำเตือนกับบุตรสาวของท่านไปแล้วว่าอย่ามาแส่เรื่องครอบครัวของข้าอีก” เสียงทุ้มต่ำกระแทกเสียงใส่พร้อมกับดวงตาคู่คมที่จ้องหญิงวัยกลางคนอย่าเอาเรื่อง จะให้เขาอยู่เฉยๆแล้วยอมให้จ้าวฟางหรูย้อนกลับมาทำร้ายคนในครอบครัวเขาอีกไม่ได้ นางก่อเรื่องไม่หยุดจนเขาหมดความอดทน ที่ไม่โยนจ้าวฮูหยินออกไปจากจวนก็ถือว่าเขาไว้หน้านางมากแล้ว หากเป็นคนอื่นเขาอาจจะใจร้อนกว่านี้แล้วฝากรอยแผลให้จำใส่หัวเสียให้เข็ด “ป้าขอโทษแทนน้องด้วยเจิ้งหลิง เจ้าก็น่าจะรู้ว่าบุตรสาวของป้ารักเจ้าจนไม่อาจห้ามใจได้” สุดท้ายคนเป็นแม่ก็ยังแก้ตัวเพื่อลูกอยู่เสมอ “นางโตแล้วไม่มีหัวคิดหรือ ต้องให้ท่านออกหน้าให้ไปถึงเมื่อใดกัน” เขาส่งเสียงดังอย่างไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น คนใจร้อนอย่างหลี่เจิ้งหลิงหากจะลงมือย่อมลงมือหนัก เพียงแต่เขาเคยเคารพท่านป้าจ้าวตั้งแต่เด็ก และยังนึกถึงความผิดที่ผิดสัญญากับจากสกุลจ้าวในยามที่พวกเขาตกต่ำแต่เจิ้งหลิง

บทที่ 44 ท่านพ่อแย่งท่านแม่อีกแล้ว แม้คำพูดของอันหนิงเหมือนจะเป็นการทำให้เสียบรรยากาศ แต่นางก็อยากถามสามีให้แน่ใจ หากทั้งสองจะเปิดใจให้กันจริงๆก็ควรที่จะขจัดอุปสรรคให้หมดสิ้นไป การที่เมี่ยวเมี่ยวเกือบตกน้ำนั้นเป็นสิ่งที่กำลังย้ำเตือนอันหนิงว่าเรื่องราวในนิยายบางส่วนอาจจะดำเนินไปตามเนื้อหาของมัน การตัดนางเอกของนิยายออกจากชีวิตของพระเอกนั้นนับว่าเป็นเรื่องใหญ่ แต่ในเมื่อนางตัดสินใจแล้วว่าจะทำในสิ่งที่ต้องการก็จะยืนยันต่อไป ขอเพียงเขาไม่เปลี่ยนใจก็พอ “ข้าไตร่ตรองมาดีแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวลว่าข้าจะเปลี่ยนใจทีหลัง” เขากล่าวเสียงนุ่มทุ้มน่าฟัง “อืม ถ้าเช่นนั้นก็ทำตามที่ท่านบอกแล้วกัน” “ไม่คุยเรื่องคนอื่นแล้ว พรุ่งนี้ข้าอยากจะชวนเจ้าไปข้างนอกด้วยกัน” “หาวววว จะให้ข้าไปไหนหรือ มีรางวัลตอบแทนหรือไม่” “เห็นแก่เงินจริงๆเลย ไม่กลัวข้าหมดตัวหรือไง” เขาใช้หวีเคาะศีรษะนางเบาๆ อันหนิงทำหน้างอใส่แต่ไม่นานก็ระบายยิ้มสดใสทำให้ใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ “ข้ารู้ว่าท่านพี่รวยมากมีเงินเยอะมาก จะหมดตัวเพราะเงินไม่กี

บทที่ 46 อยากลองเป็นศิลปิน ตั้งแต่ได้รับเครื่องมือทำสวนใหม่ยกชุด อันหนิงก็ยิ้มแทบจะตลอดเวลา นางเข้าสวนทุกครั้งที่มีเวลาว่าง และเวลาว่างของนางนั้นก็มากมายเหลือเกิน “งานใช้แรงงานทำไมไม่ให้บ่าวทำ มือเจ้าเป็นแผลหมดแล้ว” เขาเริ่มคิดว่าตนคิดผิดที่ซื้อของพวกนั้นให้นาง แต่พอเห็นภรรยามีความสุข เขาก็ไม่สามารถขัดนางได้ ถึงแม้ไม่เข้าใจว่าการปลูกดอกไม้ทำไมถึงทำให้นางมีความสุขขนาดนั้นก็ตาม “ข้าก็แค่อยากลองเครื่องมือใหม่ อย่าดุข้าสิเจ้าคะ” อันหนิงเบะปากเป็นเส้นตรงใส่สามี ตื่นมาก็เอาแต่บ่นเป็นคนแก่ “ยังอีก...” เขาถอนหายใจยาวเหยียด มองภรรยาที่นอนคลุมผ้าจนถึงศีรษะบนเตียงด้วยสายตาเอือมระอา “ยังอะไรเจ้าคะ” อันหนิงชะโงกหน้าออกมานอกผ้าห่ม เห็นสามีกำลังแต่งตัวเพื่อที่จะไปเข้าเฝ้าในวังก็ทำหน้างงๆ “ยังไม่มาช่วยข้าแต่งตัวอีก” “อื้อออ ไม่ทำเจ้าค่ะ ข้าขี้เกียจ” ตึก ตึก ตึก ฝีเท้ามั่นคงก้าวเดินไปหยุดที่ข้างเตียง ดึงผ้าห่มที่คลุมร่างภรรยาลง เผยให้เห็นใบหน้าเนียนงดงามที่ไร้การแต่งแต้มเครื่องประทินโฉม จุ๊บ

บทที่ 48 ครั้งแรกไม่อ่อนโยน บทรักที่แสนเย้ายวนและเร่าร้อนกำลังเริ่มต้นขึ้น โดยมีร่างสูงของหลี่เจิ้งหลิงเป็นผู้นำจังหวะ หน้าต่างถูกบดบังไม่ให้คนนอกเห็นด้วยผ้าม่านสีเข้ม แสงแดดสอดลอดเข้ามาทำให้ทั้งสองสามารถเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน อากาศหนาวเหน็บทำให้ร่างกายต้องใกล้ชิดกันเพื่อเพิ่มความอบอุ่น ดั่งเปลวไฟแผดเผาให้ร่างกายทั้งสองหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว เสียงหอบหายใจปนเปไปกับเสียงครางหวานทำให้ไฟราคะลุกโชนโหมกระหน่ำ ไม่ว่าเขาจะไล้มือไปสัมผัสส่วนใดอันหนิงไม่เคยคิดจะหลีกหนีอีกต่อไป นางมองเข้าไปในดวงตาคู่คมอันน่าค้นหาก็พบกับความลุ่มหลงที่ซุกซ่อนอยู่ “ซี้ด เบาหน่อยเจ็บ” ร่างบางเชิดหน้าห่อปากพ่นลมหายใจระบายความเสียวซ่านที่ถูกกระตุ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า “อ้าขากว้างๆ” เสียงทุ้มติดแหบพร่ากระซิบ มือแกร่งสอดเข้าไปใต้กระโปรงของอันหนิง ลูบไล้ไปตามเรียวขาขาวจนขึ้นมาถึงจุดอ่อนไหว แกล้งวางมือทาบทับให้คนใต้ร่างต้องกัดปากระบายอารมณ์ “อ๊ะ ซี้ดด” ร่างบางส่ายหน้าไปมาเมื่อโดนนิ้วโป้งของเขากดขยี้ปุ่มกระสันแรงๆ ร่างกายกระตุกเกร็งตั้งรับไม่ทัน

บทที่ 50 สะพานคู่รัก แสงสว่างยามราตรีสว่างไสวมาจากทางร้านค้าข้างทางที่ตั้งอยู่เรียงรายเป็นแถวยาว แต่ละร้านต่างประดับประดาด้วยโคมไฟหลากสีสัน แสงจากเปลวไฟในโคมส่องสว่างสะท้อนกับพื้นหิมะที่ปกคลุมถนนจนเกิดประกายระยิบระยับ กลิ่นหอมของอาหารและขนมลอยอบอวลไปทั่วถนน ร้านเซาปิ่งมีเจ้าของร้านกำลังยืนทอดให้แบบร้อนๆอยู่หน้าร้าน กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งผสมงาลอยอบอวลจนทำให้หลายคนต้องชะลอฝีเท้า "เซาปิ่งร้อนๆหอมๆ ทอดใหม่จากกระทะเลยยย" เจ้าของร้านตะโกนเรียกลูกค้าเสียงหวานละมุนมือก็ยังคอยกลับด้านเซาปิ่งบนกระทะไปด้วย เมี่ยวเมี่ยวยืนมองน้ำลายแทบไหลออกจากปาก ทุกอย่างดูน่ากินไปหมดจนไม่รู้ว่าจะขอให้บิดาซื้ออันไหนให้ดี "นี่คือเงินของเมี่ยวเมี่ยว อยากกินอะไรก็ซื้อเอาเลยลูก" เจิ้งหลิงยื่นถุงเงินที่ข้างในบรรจุเงินสามสิบตำลึงให้บุตรสาว เขารู้ว่าเมี่ยวเมี่ยวจะเกรงใจจนไม่กล้าซื้อในสิ่งที่อยากกิน แต่ถ้าจำกัดงบให้นางก็จะตัดสินใจได้ง่ายขึ้น เหมือนตอนนี้ที่เมี่ยวเมี่ยววิ่งไปร้านเซาปิ่ง สั่งเสร็จยังไม่ทันได้รับขนมก็มองหาร้านอื่นต่อแล้ว อันหนิงตาลุกวาวรีบแ