All Chapters of ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 51 ไม่อาจทำลายได้ บรรยากาศรอบตัวหลี่เจิ้งหลิงพลันเย็นยะเยือกขึ้นทันควัน ร่างสูงที่เคยมีรอยยิ้มบางๆบนใบหน้ากลับมีสีหน้าตึงเครียดทันทีที่ได้ยินเสียงของคนมาใหม่ ปั้ก! มือแกร่งบีบไม้ถือโคมไฟไว้แน่นจนมันหักคามือ ทำให้อันหนิงที่กำลังเหม่อลอยมองคนที่นางไม่รู้จักต้องหันกลับมาดู “แย่แล้วท่านพี่ มะ มือท่าน” อันหนิงผวาคว้ามือสามีมาดู มือเรียวของนางสั่นเทาน้อยๆด้วยความหวาดหวั่น “ข้าไม่เป็นไร” เขาตอบเสียงเรียบ แต่สายตากลับจ้องไปที่บุรุษหน้าหวานที่มองภรรยาเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “แหม สามีภรรยาช่างรักใคร่ห่วงใย ข้าล่ะอยากมีภรรยาเหมือนแม่นางเฉินจริงๆเลย” ตู้จื่อเย่ตั้งใจพูดคำยั่วยุเหล่านั้นและมันก็ได้ผลเกินกว่าที่คาดไว้ ได้ข่าวมาว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนั้นใกล้ชิดกันมากขึ้น ทีแรกจื่อเย่ยังขำไม่เชื่อ แต่เห็นทีข่าวลือนั้นคงจะเป็นเรื่องจริง ดูจากท่าทางหวงก้างของหลี่เจิ้งหลิงแล้วก็รับรู้ได้ “นางคือหลี่ฮูหยิน ฮูหยินจวนแม่ทัพของข้า ถือดีอย่างไรมาเรียกนางด้วยคำว่าแม่นางเฉิน” ร่างสูงกระชากเสียงถาม ผู้คนที่เดินผ่า

บทที่ 53 เดินทางสู่ชนบท “ใจเย็นแล้วฟังที่ข้าจะพูดก่อนเถิดทั้งสองคน” ชายชราส่ายศีรษะช้าๆ ถอนหายใจอย่างคนลำบากใจ “ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าใจร้อนเกินไป” จ้าวฟางหรูยิ้มเจื่อน เมื่อครู่นางแสดงอาการมากเกินไปคงสร้างความปั่นป่วนให้ท่านหมอหนักใจ เดิมทีจ้าวฟางหรูมิใช่สตรีร้ายกาจเลือดเย็นอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ แต่ว่าความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันมากขึ้นของเฉินอันหนิงและหลี่เจิ้งหลิงทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปอย่างไม่มีวันกลับ “ไม่เป็นไร ข้าสงสัยว่าน้องชายของเจ้าน่าจะโดนยาพิษ แม้จะไม่ได้ร้ายแรงจนถึงชีวิตแต่ก็ทำลายอวัยวะภายในและทำให้ร่างกายทรุดโทรม” “ละ แล้วข้าจะช่วยน้องได้อย่างไรท่านหมอ” ใจของคนเป็นพี่คนโตเจ็บแปลบจนแทบหายใจไม่ออก เหนือความแค้นคือความทุกข์ทรมานที่ต้องมาเห็นน้องชายมีสภาพราวกับร่างไร้วิญญาณเช่นนี้ และเขาที่เป็นพี่ชายช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง “ต้องดูว่าเป็นพิษชนิดเดียวกับที่ข้าคิดหรือไม่ และค่อยรักษาตามอาการ แต่ช่วงนี้ก็อย่าให้สิ่งสกปรกเข้าใกล้น้องชายของเจ้าแล้วกัน ไม่เช่นนั้นอาจจะอาการแย่กว่าเดิม” ท่านหมอพูดอย่างใจเย็น อาการป่วยขอ

บทที่ 55 ทุกอย่างย่อมเสื่อมลง เจ้าตัวเล็กนั่งมองบิดาของนางกำลังอ้อนมารดาแล้วก็ต้องกอดอกทำแก้มพองลม ขนาดเมี่ยวเมี่ยวแสดงออกขนาดนี้ก็ยังไม่มีใครหันมาสนใจ “ท่านพ่อ! แย่งท่านแม่ไปอีกแล้ว” เจ้าตัวเล็กเท้าเอวแล้วส่งเสียงไม่พอใจ เสียงตะโกนของบุตรสาวทำให้เจิ้งหลิงที่กำลังเคลิ้มหลับลืมตาขึ้น เขาพลิกตัวออกจากหน้าท้องของภรรยาแล้วปรายตามองเมี่ยวเมี่ยวที่ยังส่งเสียงฮึดฮัดอยู่ “นางคือภรรยาของพ่อก็ต้องเป็นของพ่อสิ” “แงงงง ท่านแม่เป็นของเมี่ยวเมี่ยว ท่านพ่อโกหกเมี่ยวเมี่ยวไม่เชื่อ” เจ้าตัวเล็กเบะปากแล้วร่ำไห้เสียงดังลั่น ไม่ว่าจะเรื่องใดเมี่ยวเมี่ยวทนได้ทั้งหมด แต่ต้องไม่ใช่เรื่องของมารดา เจ้าตัวเล็กทนไม่ได้ที่ท่านแม่จะไม่ใช่ท่านแม่ของตน ด้วยความอ่อนไหวของเด็กนางจึงร้องไห้แผดเสียงลั่นอย่างที่ไม่ค่อยเป็นบ่อยนัก “เมี่ยวเมี่ยวอย่าไปฟังพ่อเจ้าพูดไร้สาระ มานอนตักแม่ตรงนี้มา” อันหนิงปัดเศษฝุ่นบนตักให้บุตรสาวได้มานอนข้างที่ยังว่างอยู่ “ฮึก เจ้าค่ะท่านแม่” เมี่ยวเมี่ยวสะอึกสะอื้นแต่ก็ยอมเดินตามที่ท่านแม่ของนางบอก จับชายกระโปรงรวบ

บทที่ 57 ปกป้องดวงใจไม่ได้ กลิ่นควันผสมรวมกับเชื้อเพลิงคละคลุ้งจนแสบจมูก ไอร้อนลามเลียผิวขาวผ่องของร่างบางให้แสบร้อนไปทั่วกาย “ตู้จื่อเย่! เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ ข้าไม่ได้ทำร้ายน้องชายของเจ้าจริงๆ” อันหนิงเริ่มร้อนใจจึงตะโกนใส่อีกฝ่าย แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าตู้จื่อเย่ไม่ยอมฟังเหตุผลใดๆ “ถ้าไม่ใช่ฝีมือเจ้าแล้วจะเป็นใครไปได้อีก น้องชายของข้าเป็นแค่เด็กผู้ชายคนหนึ่ง จางเหว่ยเป็นเด็กจิตใจดีทำไมเจ้าต้องทำร้ายน้องชายข้าด้วยเฉินอันหนิง” “ข้าไม่มีเหตุผลให้ทำร้ายเขาเจ้าก็เป็นคนพูดเอง การทำร้ายเขาไม่ได้สร้างผลประโยชน์อะไรให้ข้าเลย” อันหนิงพยายามถูแขนให้เชือกขูดกับท่อนไม้ให้แรงขึ้น รับรู้ได้ว่าเชือกเริ่มคลายก็พยายามพูดกับตู้จื่อเย่ไปเรื่อยๆ เพื่อต่อเวลาให้ตัวเองได้เอาชีวิตรอด “เจ้าไม่ได้จะทำร้ายเขา คนที่เจ้าต้องการจะกำจัดคือฟางหรูต่างหาก แต่คนที่โชคร้ายกลับเป็นน้องชายข้า” ตู้จื่อเย่ตะโกนสุดเสียงจนตัวโยกไปข้างหน้า ในฐานะพี่ชายเขากลับปกป้องน้องชายไม่ได้ และลึกๆตู้จื่อเย่ก็โทษตนเองที่ทำให้อันหนิงโกรธแค้นตนจนไปลงกับน้องชายของเขา

บทที่ 59 ปลาเค็มแอบหนี จวนแม่ทัพไม่ค่อยได้รับแขกบ่อยนัก จะมีก็แต่พวกคนในกองทัพของหลี่เจิ้งหลิงที่มารายงานเรื่องสถานการณ์ชายแดน แต่วันนี้กลับมีแขกเพิ่มอีกหนึ่งคนคือหลี่เว่ยตง ที่เป็นทั้งสหายและญาติห่างๆของหลี่เจิ้งหลิง ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆร่างกายกำยำผิวคล้ำประมาณหนึ่ง เขารู้จักกับหลี่เจิ้งหลิงมาตั้งแต่จำความได้ เป็นทั้งญาติและสหายสนิทที่เติบโตมาด้วยกัน แต่เมื่อหลายปีก่อนเว่ยตงต้องไปประจำการที่ชายแดนจึงหายหน้าหายตาไป “ภรรยาของท่านก็หน้าตางดงาม เหตุใดตอนนั้นถึงบอกว่าไม่งามเล่าพี่รอง” เว่ยตงเป็นคนค่อนข้างเสียงดังโผงผาง เขาเคยชินกับการที่จะต้องตะโกนเสียงดังในค่ายทหาร “แอบมองภรรยาข้าหรือเว่ยตง” ใบหน้าคมสะบัดหันไปมองตาขวาง จ้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ฮ่าๆๆ ไม่ต้องจ้องข้าขนาดนั้นก็ได้ ข้าก็แค่แปลกใจที่เจ้าบอกว่านางไม่งาม ถ้าหน้าตาแบบนี้ไม่งามก็ไม่มีสตรีใดในใต้หล้างดงามอีกแล้ว” เว่ยตงหัวเราะเสียงดังไม่ได้เกรงกลัวสายตาของหลี่เจิ้งหลิงแต่อย่างใด เขาชินกับความโหดเหี้ยมเย็นชาของญาติผู้พี่มาตั้งแต่ยังเด็ก “ตอนนั้นข้าตาบอดมองไม