Lahat ng Kabanata ng ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม: Kabanata 1 - Kabanata 10

บทที่ 1 ให้ตายตรงหน้าก็ไม่รัก หน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องแสงจ้าท่ามกลางความมืด เป็นจุดเดียวในออฟฟิศขนาดใหญ่ที่ยังคงมีแสงส่อง แสงเจิดจ้าสาดลงบนใบหน้าขาวซีดจนแทบไม่ต่างจากร่างไร้วิญญาณของเฉินอันหนิง หญิงสาววัยยี่สิบกลางๆกำลังจ้องมองตัวอักษรและกราฟิกที่เลื่อนผ่านไปมาบนจอ ดวงตาของเธอมีรอยคล้ำจากการที่อดหลับอดนอนเป็นเวลานาน เฉินอันหนิงเป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาที่ทำงานตั้งแต่เช้าจนถึงมืดค่ำในทุกวัน แต่เงินเดือนก็ยังไม่เคยพอใช้ ทั้งค่าเช่าห้อง ค่าเดินทางและค่าอาหารในชีวิตประจำวัน รวมๆกันแล้วแทบไม่เหลือให้เอาไปใช้อย่างอื่น เธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่เติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจนอายุครบสิบห้าก็ตัดสินใจเริ่มหางานทำเรื่อยมา เธอตั้งใจอ่านหนังสือและทำงานอย่างหนักจนได้ทุนและเรียนจบมหาวิทยาลัย เริ่มเข้าทำงานตั้งแต่เรียนจบได้ไม่ถึงเดือน ตอนแรกไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อชุดทำงานใหม่ด้วยซ้ำ เดิมทีก็คิดว่าพอทำงานทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ผ่านไปหลายปีเธอก็ยังต้องทำงานหนักเหมือนเดิม โดนเจ้านายด่าเช้าเย็น บางครั้งก็ส่งข้อความแชทมาด่ากลางดึก ปลายนิ้วเรียวยาวส

บทที่ 3 ความเคยชิน ประโยคคำถามสั้นๆของเฉินอันหนิงกลับทำให้คนรอตอบลมหายใจสะดุด ชาวาบไปทั้งแถบ รั่วซีรู้สึกได้เลยว่าฝ่ามือของนางเย็นเฉียบเลือดลมไหวเวียนติดขัด “ระ เรื่องนั้น” รั่วซีแทบจะหาเสียงของตนเองไม่เจอ เมื่อต้องเจอกับคำถามสุดวัดใจ ไม่เชิงว่าเรื่องนี้เป็นความลับ แต่เป็นเรื่องที่ทุกคนในจวนสกุลหลี่ไม่ค่อยกล่าวถึงกันนัก หากใครเผลอพูดออกไปให้คนอื่นได้ยินก็จะโดนขับออกจากจวน “ข้ารู้ว่าห้ามบอก มาๆ กระซิบข้างหูข้าก็ได้” อันหนิงก้มตัวไปหา เอามือป้องหูรอฟังคำตอบ “จริงเจ้าค่ะ คุณหนูเป็นบุตรสาวของนายท่านใหญ่เจ้าค่ะ แต่ฮูหยินห้ามพูดเรื่องนี้ต่อหน้าคนอื่นนะเจ้าคะ” “อื้อ เข้าใจแล้ว” อันหนิงพยักหน้ารัวๆ การพูด น้ำเสียงและการแสดงออกที่เปลี่ยนไปของเฉินอันหนิงนั้นทำให้รั่วซีสังเกตได้เพียงแค่คุยกันไม่กี่ประโยค แต่รั่วซีก็ยังไม่กล้าเอ่ยถาม โครกกกก! เสียงท้องร้องประท้วงดังขึ้นแทรกความเงียบงัน อันหนิงก้มมองท้องตัวเองแล้วเอามือถูมัน มัวแต่สอบถามรายละเอียดเนื้องานจนลืมกินข้าวไปเลย ตอนเป็นพนักงานออฟฟิศเช้ามาก

บทที่ 5 ยังไงก็ต้องหย่า เฟยเมี่ยวมองน่องไก่ที่หล่นอยู่ที่พื้นอย่างนึกเสียดาย มันหอมและน่ากินมากๆ และท่านแม่ก็ดูตั้งใจทำมากๆคงเสียใจมาก “ทำ อึก ทำแบบนี้ทำไม” อันหนิงทั้งโกรธและเสียใจจนเก็บไว้ไม่อยู่ นางตั้งใจทำมันมากๆแต่ดูสิ่งที่เขาทำสิ มันทำให้ความพยายามของนางไร้ค่าอย่างง่ายดาย อันหนิงเป็นคนประเภทที่ถ้าโกรธจัดและไม่สามารถจัดการกับอารมณ์ได้ก็จะร้องไห้ออกมา “ท่านแม่ เมี่ยวเมี่ยวขอโทษ” เมี่ยวเมี่ยวเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เพราะเป็นเด็กจึงอ่อนไหวต่ออารมณ์ของคนรอบข้าง เมื่อเมี่ยวเมี่ยวเห็นว่าท่านแม่กำลังจะร้องไห้ก็รู้สึกว่าตนเป็นสาเหตุ “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าให้เจ้ากินเอง” เขากล่าวเสียงห้วน ไม่ได้อยากจะทำร้ายจิตใจนางจนทำให้นางร้องไห้ แต่เพราะเขาเป็นห่วงเมี่ยวเมี่ยวมาก กลัวว่าน่องไก่นั่นจะมียาพิษ เขาไม่อาจเสี่ยงให้เมี่ยวเมี่ยวต้องได้รับอันตรายใดๆได้อีก “ข้าไม่เคยบอกให้เจ้าทำอาหารพวกนี้เสียหน่อย” เขาบอกกับนางด้วยน้ำเสียงและท่าทางไร้เยื่อใย “ฮึก ใจร้าย” อันหนิงกัดริมฝีปากแน่นพยายามกลั้น

บทที่ 7 นางเอกไม่ตรงปก ภายในโถงศึกษาที่ขนาดพอๆกับบ้านหลังหนึ่ง ทุกสัดส่วนถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ เครื่องไม้เครื่องมือต่างๆมีครบครัน หน้าต่างโดยรอบถูกเปิดออกกว้างเพื่อให้อากาศถ่ายเทสะดวก แม้จะมีเพียงหนึ่งอาจารย์และหนึ่งศิษย์แต่สภาพของโถงศึกษาในจวนสกุลหลี่นั้นทั้งใหญ่โตและดูดีกว่าสำนักศึกษาหลายๆที่เสียอีก เฉินอันหนิงแอบอยู่หลังหน้าต่าง บริเวณด้านนอกตัวเรือน ตื่นตาตื่นใจไปกับทุกสิ่งที่ได้เห็น เหมือนกับในซีรีส์ย้อนยุคที่ชอบดูตอนเรียนมหาวิทยาลัยไม่มีผิด ได้มาเห็นกับตาก็อยากจะซึมซับบรรยากาศให้ได้เยอะๆ “คุณหนูหลี่คิดว่าการศึกษาสำคัญหรือไม่” น้ำเสียงอ่อนหวานถามขึ้น เรียกความสนใจให้อันหนิงหันไปมอง สายตาอันหนิงไปหยุดค้างอยู่ที่สตรีนางหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเฟยเมี่ยว นางไม่ได้งดงามจนเรียกได้ว่าโฉมสะคราญแต่ใบหน้าขาวจิ้มลิ้มดูใสซื่อบริสุทธิ์ เป็นความงามที่อาจจะไม่มากจนผู้คนต้องเหลียวมองตาม แต่ก็สามารถสะกดให้คนเหล่านั้นสนใจได้ “ก็ไม่เห็นจะสวยขนาดนั้นเลย นักเขียนบรรยายเกินความเป็นจริงไปมาก” อันหนิงเผลอพูดพึมพำ “นั่น

บทที่ 9 สายตาคู่นั้น ได้ยินประโยคนั้นของสาวใช้ที่วิ่งมาบอกหน้าตาตื่นตกใจหูทั้งสองข้างของอันหนิงจึงอื้ออึงไปชั่วขณะ มือที่กำเมล็ดพันธุ์เผลอปล่อยมันร่วงตกพื้น เสียงคำบอกเล่าจากปากสาวใช้ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ลมหายใจสะดุดติดขัด “แล้ว...นางเป็นอันใดมากหรือไม่” อันหนิงถามเสียงพร่าราวกับหาเสียงของตนไม่เจอ เฉินอันหนิงไม่เคยคิดจะทำร้ายจ้าวฟางหรูจนทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บตัว นางแค่คิดว่าจะให้อีกฝ่ายคุกเข่ารอจนกว่าหลี่เจิ้งหลังจะมาตัดสินด้วยตนเอง ไม่ได้อยากให้เรื่องออกมาเป็นเช่นนี้ ยอมรับว่าอารมณ์ร้อนเกินไปที่สั่งให้ทางนั้นคุกเข่า แต่ก็แค่อยากเตือนสติจ้าวฟางหรูว่านางทำหน้าที่ของอาจารย์ได้ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย “ท่านแม่...” เมี่ยวเมี่ยวยื่นมือไปกุมมือรอบนิ้วชี้ของผู้เป็นแม่ เมี่ยวเมี่ยวรู้ว่าท่านแม่ไม่ได้ตั้งใจ “แม่ไม่เป็นไร เมี่ยวเมี่ยวกลับไปพักก่อน แม่จะไปดูอาจารย์จ้าวของเจ้าสักหน่อย” เสียงของอันหนิงยังคงสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้ อันหนิงรู้สึกผิดจากใจจริง นางไม่เคยคิดทำร้ายใคร แค่อยากสั่งสอนเพียงเล็กน้อย