Semua Bab ไม่เป็นแล้วนางร้าย ขอสุขสบายอย่างปลาเค็ม: Bab 71 - Bab 80

บทที่ 72 วันสำคัญใกล้เข้ามา ทุกคนที่อยู่ในโถงรับรองไม่มีใครกล่าวสิ่งใด ต่างจ้องมองไปที่หญิงชราที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง ทำเอาหญิงชราเกร็งไปทั้งตัวด้วยความหวาดระแวง แม้ท่านป้ากู้จะได้รับอนุญาตให้เรียกเจ้านายของจวนด้วยชื่อได้เหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง แต่นางก็ไม่กล้าตีตนเสมอเจ้านาย เพียงแค่เรียกเขาว่าเจิ้งหลิงมาตั้งแต่เขายังเด็กจึงชินปากไปตั้งนานแล้ว “ท่านพี่ของข้าเป็นอะไรหรือท่านป้ากู้” อันหนิงรีบถามเสียงสั่น นางห่วงเขาจนหายใจไม่ทั่วท้อง “หากป้าเดาไม่ผิด เจิ้งหลิงก็แค่แพ้ท้องแทนฮูหยินเท่านั้น อีกหน่อยก็จะดีขึ้นเอง” ท่านป้ากู้บอกพลางพยายามกดยิ้มที่ริมฝีปากเพื่อให้นายหญิงของจวนสบายใจ บนใบหน้าเนียนของอันหนิงเต็มไปด้วยความสงสัย อะไรคือการแพ้ท้องแทนนาง เคยได้ยินมาบ้างแต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริง ดูจากที่ท่านหมอบอกว่าร่างกายของเขาปกติก็คงจะเป็นอย่างที่ป้ากู้กล่าว “จะเป็นไปได้อย่างไร ข้าเลิกแพ้ท้องไปตั้งหลายเดือนแล้ว” มีแค่อาการเบื่ออาหารรสจืดที่ยังคงอยู่ อันหนิงจึงสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น “นั่นเป็นส่วนที่แปลกจากที่ป้าเคยเจอ แต่

บทที่ 74 แค้นที่รอวันเอาคืน ทางข้างหน้าของสกุลตู้มีเพียงเหวลึกที่มุ่งเข้าสู่นรก และทางลึกลับมีเพียงความมืดมิดโดยที่ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะต้องพบเจอกับสิ่งใด และสกุลตู้ก็ได้เลือกแล้วว่าจะเดินไปในทางลึกลับนั้น “ท่านลองจับดูก็จะรู้ว่ากระดาษชนิดนี้มีเพียงร้านของสกุลตู้ที่มี ท่านคงรู้จักมันเป็นอย่างดี” เขาเหยียดยิ้มสมเพช “ถึงกระดาษนี่มันจะเป็นของร้านค้าสกุลตู้แต่ท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าเป็นฝีมือของบุตรชายข้า” หลี่เจิ้งหลิงหันหลังไปเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้นโดยตรง เขาได้รับอนุญาตจากฝ่าบาทแล้วก็พร้อมจะเล่นกับคนพวกนี้ให้ถึงที่สุด ตึก ตึก ตึก ฝีเท้ามั่นคงหนักแน่นเดินเข้าไปหาตู้จื่อเย่ที่นอนกุมท้อง ฝ่ามือแกร่งกำเส้นผมของเขาแน่นก่อนกระชากให้เงยหน้าขึ้น “เจ้าลองบอกบิดาของเจ้าสิว่าที่ข้าพูดนั้นใช่เรื่องจริงหรือไม่ตู้จื่อเย่” เขากระซิบเสียงเย็น แต่เพียงแค่การกระทำแค่นี้ก็สามารถทำให้ใต้เท้าตู้ร้อนรนได้ “อุก ทะ ท่านพ่อข้าเจ็บ” ตู้จื่อเย่เจ็บแสบปวดร้าวศีรษะแต่ไม่สามารถหลุดพ้นจากฝ่ามือที่จับเขาเอาไว้ได้ คุณชายใหญ่ตู้ถูกอ

บทที่ 76 เปลวไฟแห่งเวรกรรม เสียงหัวเราะเย็นชาของตู้จื่อเย่ทำให้จ้าวฟางหรูสะดุ้งเฮือก นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่เขาเกลียดชังและโกรธแค้นตน จากที่ใจคิดว่าทุกคนคือหมากบนกระดานที่จะช่วยให้นางก้าวไปสู่ความสำเร็จก็เริ่มหวั่นไหว จ้าวฟางหรูไม่ได้เข็มแข็งอย่างที่นางเคยคิด พอตู้จื่อเย่ที่เคยผูกพันกันมานานเปลี่ยนไป นางก็รู้สึกไม่ดีต่อตัวเอง ทั้งอึดอัดและกระอักกระอ่วนจนอยากอาเจียน “ข้าขอไปปลดทุกข์สักครู่จะได้หรือไม่” หากนางยังอยู่ตรงนี้ต่อไปคงทนไม่ไหวและร้องไห้ออกมา “อย่าไปไกลล่ะ” เจ้าหน้าที่ผู้ชายบอกเสียงเรียบ ตั้งแต่ที่โดนตัดสินโทษก็ทำให้จ้าวฟางหรูคิดได้ถึงหลายๆเรื่อง สายตารังเกียจจากบุรุษที่นางหมายปองมาตั้งแต่ยังไม่เข้าวัยปักปิ่นนั้นเป็นดั่งหนามแหลมคมทิ่มแทงให้ใจแหลกสลาย เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตนเคยกระทำโดยไม่หาเหตุผลมาเข้าข้างเพื่อการกระทำผิดของตนจึงได้รู้ นางทำเรื่องผิดบาปจนแม้กระทั่งตัวเองยังไม่อาจให้อภัย จ้าวฟางหรูเดินไปหลบมุมตรงพุ่มไม้ นางไม่ได้มาปลดทุกข์แต่อย่างใด แค่อยากจะหลีกหนีจากสายตาของตู้จื่อเย่เพื่อทำให้ใจสงบ

บทที่ 78 ยอมทำทุกอย่างเพื่อรัก จวนสกุลหลี่ตกอยู่ความวุ่นวายเมื่อนายหญิงของจวนคลอดก่อนกำหนดเกือบเดือน เสียงกรีดร้องทรมานแสนเจ็บปวดของอันหนิงสร้างความสะเทือนใจให้ใครหลายคนที่ได้ยิน พวกบ่าวต่างวิ่งวุ่นช่วยหาวิธีที่จะทำให้นางเจ็บปวดและทรมานน้อยลง เป็นเวลาเกือบสองชั่วยามแล้วที่อันหนิงเบ่งคลอดเจ้าตัวน้อย “เบ่งอีกเจ้าค่ะฮูหยิน อื๊ดดด” รั่วซีช่วยส่งเสียงให้กำลังใจอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง “ฮึบ! อ๊าาา” อันหนิงกลั้นหายใจและออกแรงเบ่งสุดกำลัง สติของนางเริ่มเลือนรางเต็มที ภาพที่เห็นก็พร่ามัวเห็นเพียงเงาดำมืด แต่ด้วยสัญชาตญาณความเป็นมารดา อันหนิงจึงออกแรงเบ่งต่อไป “เจ็บมากหรือไม่ บีบมือข้าแรงๆเลยฮูหยิน” เจิ้งหลิงจับมือภรรยาให้นางบีบมือเขาเพื่อให้มีแรงเบ่งมากขึ้น เสียงเมี่ยวเมี่ยวร้องไห้โวยวายอยู่ข้างนอกยิ่งทำให้สถานการณ์น่าหวาดหวั่นเข้าไปใหญ่ เจ้าตัวเล็กไม่เคยเรียนรู้ว่าเวลาสตรีคลอดลูกจะเป็นเช่นไร แต่เพียงได้ยินเสียงมารดากรีดร้องทรมานก็ใจเสีย อยากจะวิ่งเข้าไปดูให้ได้แต่ก็โดนห้ามไว้ “ท่านแม่! แงงงง ปล่อยเมี่ยวเมี่ย

บทที่ 80 บทส่งท้าย บรรยากาศจวนสกุลหลี่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เป็นเวลากว่าสามวันแล้วที่นายหญิงของจวนยังไม่ฟื้นขึ้นมา มีเพียงสิ่งเดียวที่เป็นสัญญาณที่ดีคือสีผิวที่เคยซีดขาวเริ่มกลับมาเป็นปกติ ลมหายใจที่อ่อนแรงของคนบนเตียงเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนยังมีความหวัง แม้มันจะเลือนรางแต่ก็ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา สามีของนางยังคอยนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ไปไหน ร่างกายของเจิ้งหลิงเริ่มทรุดโทรมลงในทุกวัน แต่ก็ปฏิเสธที่จะห่างจากภรรยา “ร้อนหรือไม่ ข้าจะเช็ดตัวให้” ต่อให้นางไม่มีสติแต่เขาก็ยังคอยพูดกับนางตลอด เขาปล่อยให้ร่างกายของตนทรุดโทรมแต่ดูแลภรรยาเป็นอย่างดี คอยดูแลและเช็ดตัวให้ตลอด ป้อนน้ำดื่มและน้ำแกงสารพัดสิ่งที่มีประโยชน์ มือหนาคว้าผ้าสะอาดเนื้อนุ่มมาถือไว้และชุบน้ำที่อยู่ในถังข้างกาย ออกแรงบิดพอหมาดๆและเริ่มเช็ดตัวให้นาง เขาค่อยๆเช็ดตามแขนขาและลำตัวอย่างเบามือ กลัวว่าถ้าเผลอใช้แรงมากไปจะทำให้ร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วแย่ลงกว่าเดิม “รีบฟื้นขึ้นมาเร็วๆเถิดฮูหยิน เจ้าหลับนานเกินไปแล้ว ขี้เซาแบบนี้เดี๋ยวก็ตื่นไม่ทันส่งลูกไปสำนั