Chapter 2 - สมาธิเริ่มแตกกระเจิง 2/2

“ขึ้นไปนอนบนเตียงเลยครับ เดี๋ยวเฮียขอปรับไฟก่อน” ยักษ์บอกเธอ พลางเดินไปเปิดโคมไฟดวงใหญ่ที่อยู่เหนือเตียงสำหรับสัก หรี่ไฟดวงหลักของห้องให้สลัวลง เพื่อให้แสงส่องพอดีกับบริเวณที่ต้องสัก ไม่จ้าจนเกินไปและไม่มืดจนมองรายละเอียดไม่ชัด “เอาล่ะ พร้อมหรือยังครับ ทีนี้เลือกมาได้เลย ว่าอยากจะสักข้างซ้ายหรือขวาดี”

“อืม...ข้างขวาดีกว่าค่ะเฮีย” ยาหยีใช้เวลาคิดเพียงครู่เดียวก่อนจะตอบ

ยักษ์พยักหน้า ก่อนจะเดินไปหยิบอุปกรณ์สำหรับเริ่มต้นกระบวนการสัก มือเปล่าของเขาหยิบจับขวดสี เปิดฝาออก ก่อนจะเทลงในภาชนะผสมด้วยความเคยชิน ปลายนิ้วเปื้อนสีเพียงเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก ดวงตาของเขาจดจ่ออยู่กับการเตรียมสีให้เข้ากับโทนที่เธอเลือกไว้ เขาขยับข้อมือจัดวางขวดและเครื่องมืออย่างเป็นระเบียบ ราวกับทุกการเคลื่อนไหวเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

หลังจากทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมแล้ว เขาหันกลับไปมองยาหยีที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงสัก ริมฝีปากของเขาขยับน้อยๆ เป็นรอยยิ้มจาง ก่อนจะเอ่ยออกมา

“เฮียขออนุญาตดึงเสื้อลงหน่อยนะ จะได้ลงลายได้สะดวก” ยักษ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เป็นธรรมชาติ

ทว่าปัญหาก็เกิดขึ้น เมื่อวันนี้ยาหยีดันเลิกสวมสปอร์ตบรา พอเธอลองดึงของเสื้อในให้ร่นลงเล็กน้อย แต่ด้วยเนื้อผ้าที่ค่อนข้างหนา หากไม่รั้งมันไว้ มันก็ดีดกลับขึ้นมาเหมือนเดิม เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองยักษ์

“เอ่อ...แบบนี้...ต้องทำยังไงดีคะเฮีย” เธอถามออกไปตรงๆ ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย

“ถอดเลยดีไหม เดี๋ยวเฮียเอาผ้าขนหนูมาปิดไว้ให้ หรือถ้าไม่โอเค งั้นหนูก็รั้งขอบเสื้อในไว้เองตอนเฮียทำก็ได้ เลือกเอาว่าแบบไหนหนูสบายใจกว่ากัน”

ยาหยีรู้สึกว่าหน้าของเธอร้อนผะผ่าวขึ้นมาทันที แม้ว่าเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างมืออาชีพ ไม่มีท่าทีล้อเล่นหรือส่อแววกะลิ้มกะเหลี่ยเลยสักนิด แต่เธอกลับรู้สึกประหม่าอย่างช่วยไม่ได้

“เอ่อ...แล้วแบบไหนเฮียจะทำงานสะดวกกว่าล่ะคะ”

“ถ้าให้สะดวกจริงๆ ก็คงต้องแบบแรกนะ หนูจะได้ไม่ต้องรั้งเสื้อไว้ตลอดเวลา เฮียจะได้ทำงานได้เต็มที่” ยักษ์มองเธอด้วยสายตาสงบ แม้ภายในใจจะเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ยาหยีเม้มริมฝีปาก รู้สึกว่าหน้าของเธอร้อนขึ้นเรื่อยๆ แต่เพราะเธอไว้ใจเขา และรู้ว่ายักษ์เป็นมืออาชีพ เธอจึงพยักหน้ารับ

“งั้นเดี๋ยวหนูถอดเสื้อออกดีกว่า จะได้ไม่เกะกะเฮียด้วย”

“ไปถอดหลังฉากตรงโน้นได้เลย เดี๋ยวเฮียเตรียมของรอ”

ยาหยีลุกขึ้นเดินเข้าไปหลังฉากกั้น ในนั้นมีผ้าขนหนูสีเข้มพับเตรียมไว้บนชั้น เธอหยิบมันขึ้นมาลองคลี่ดู ก่อนจะพบว่ามันค่อนข้างเล็กเกินกว่าจะทำเป็นกระโจมอกได้ เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยอมปลดเสื้อออก แล้วใช้ผ้าขนหนูปิดหน้าอกไว้แทน

ไม่นานหญิงสาวก็ก้าวออกมาจากหลังฉากไปยังเตียงสัก พยายามไม่คิดมากถึงสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวขึ้นไปนอนเหมือนเดิม

ยักษ์เหลือบตามองเธอแวบหนึ่ง วินาทีนั้นเขารีบหันหน้ากลับไปยังอุปกรณ์ตรงหน้า รู้สึกเหมือนอุณหภูมิห้องสูงขึ้นหลายองศาโดยไม่ทราบสาเหตุ ทั้งที่เขาเองก็เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาบ้าง แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

ในการลอกลาย ยักษ์ยังไม่ใส่ถุงมือ ปลายนิ้วของเขาสัมผัสลงบนไหล่เธอเบาๆ ขณะที่เขาจัดตำแหน่งกระดาษให้พอดี ยาหยีสะดุ้งเล็กน้อยจากสัมผัสนั้น หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

แม้จะพยายามควบคุมตัวเอง แต่ก็ยิ่งรู้สึกถึงความใกล้ชิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับอุณหภูมิร่างกายของเขาที่แผ่เข้ามาใกล้ มันทำให้เธอรู้สึกประหม่าขึ้นเรื่อยๆ เธอกลัวว่าถ้าจ้องมองหน้าเขาต่อไป ใบหน้าของเธอจะยิ่งร้อนขึ้นจนปกปิดไม่มิด

สุดท้ายเธอจึงเลือกที่จะหลับตาลง หวังว่ามันจะช่วยให้เธอสงบลงได้บ้าง แต่หารู้ไม่ว่ามันกลับทำให้เธอรับรู้สัมผัสจากเขาได้ชัดเจนขึ้นกว่าเดิม ยิ่งไปกว่านั้น การที่เธอไม่สามารถมองเห็นสิ่งรอบตัวได้ ทำให้รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

“โอเค ยาหยี หนูไม่ต้องเกร็งนะ เฮียจะเริ่มลงลายแล้วนะครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก พยายามทำให้บรรยากาศเป็นธรรมชาติที่สุด แต่ในใจลึกๆ กลับรับรู้ถึงความตึงเครียดแปลกๆ ที่เกิดขึ้น

ยักษ์รับรู้ถึงปฏิกิริยาของเธอได้ดี แต่เขายังคงวางมาดนิ่ง พยายามไม่ให้อะไรดูล่อแหลมหรือชวนคิดไปไกลมากกว่าที่ควรจะเป็น

แต่สารภาพตามตรงว่ามันยากเหลือเกิน เพราะยิ่งอยู่ใกล้เธอมากเท่าไร กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเธอก็ยิ่งแทรกเข้ามาในความรู้สึก ทำให้สมาธิที่เคยแน่วแน่ของเขาเริ่มแตกกระเจิง...