Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ตอนที่ 1.หมั้นกับลูกสาวอาได้ไหม ติ๊ง~ ติ๊ง~ ติ๊ง~ เสียงโทรศัพท์ของเจ้าสัวใหญ่ดังขึ้นมา ก่อนที่มือเหี่ยวย่นของเจ้าสัวเปรมชัย ดำรงเดช จะค่อยๆเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ราคาแพงของตนเองขึ้นมากดดูการแจ้งเตือนที่เด้งเข้ามาราวกับรัวกลองด้วยสีหน้าสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมมันถึงสั่นไหวติดต่อกันบ่อยเช่นนี้ ก่อนที่ดวงตาของชายสูงวัยจะค่อยๆชะงักไปเมื่อเห็นจำนวนยอดเงินมากมายที่ถูกถอนออกไปจากบัญชีบัตรเครดิตของตนเอง ‘ยอดเงินจากบัญชีxxxxx45xx ถูกหัก 50,000 บาท‘ ’ยอดเงินจากบัญชีxxxxx45xx ถูกหัก 150,000 บาท‘ ’ยอดเงินจากบัญชีxxxxx45xx ถูกหัก 87,000 บาท‘ เจ้าสัวใหญ่แทบจะกุมขมับเมื่อเห็นจำนวนเงินมากมายที่หลั่งไหลออกจากกระเป๋าตังค์อิเล็กทรอนิกส์ที่ตนเองมอบให้แก่ลูกสาวเพียงคนเดียวเอาไว้ใช้ เหตุการณ์แบบนี้ใช่ว่าจะเพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก เพราะลูกสาวเพียงคนเดียวของเขามักจะใช้เงินซื้อความสุขแบบนี้อยู่เป็นประจำ “มีอะไรหรือเปล่าครับคุณอา” เสียงทุ้มของเจ้าของใบหน้าหล่อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยถามขึ้น ‘อาชา อาชานัย เบนเนดิก‘จ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าราบเรียบ เพราะเขาสังเกตุเห็นสีหน้ากังวลของเพ

ตอนที่ 3.คู่หมั้นคนสุดท้าย ใช่ว่าเธอไม่อยากทำแบบนั้น เธอเองก็อยากใช้ชีวิตเหมือนคนอื่น แต่ด้วยชื่อเสียงที่โด่งดังของพ่อตัวเอง ทำให้ความยากลำบากทั้งหมดตกมาอยู่ที่เธอ เพียงแค่ทุกคนได้รู้ว่านามสกุลของเธอคือดำรงเดช ทุกคนก็จะเปลี่ยนไปและปฏิบัติกับเธอไม่เหมือนเดิม หลายครั้งที่เรื่องพวกนั้นทำให้คนรอบตัวไม่มีใครกล้าเข้าหาปรีชญาเพราะพ่อของเธอนั้นค่อนข้างจะมีชื่อเสียงในเรื่องของการเมือง ทำให้หญิงสาวพลอยติดร่างแหไปด้วย “ปริมเคยบอกไปแล้วค่ะ ว่าจะไม่ไปทำงานประจำ” ปากเล็กตอบกลับอย่างหมายมั่น ใบหน้าสวยเชิ่ดขึ้นตรง ในใจขบคิดถึงหนทางของตัวเอง ตอนนี้ปรีชญากำลังอยู่ในช่วงศึกษาหาข้อมูลเกี่ยวกับการทำแบรนด์เสื้อผ้า แต่ติดตรงที่หญิงสาวยังไม่อยากบอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้จนกว่าทุกอย่างจะลงล็อคอย่างที่เธอคาดหวัง เธออยากทำให้บิดาของตัวเองภูมิใจเพราะลึกๆแล้วหญิงสาวเข้าใจเหตุผลที่บิดาจะสื่อ เพียงแต่บางครั้งเธอก็รู้สึกเบื่อที่พ่อของเธอไม่เคยเชื่อมั่นใจตัวของเธอเลยสักครั้ง “พ่อรู้ว่าพ่อไม่สามารถบังคับปริมในเรื่องนี้ได้ แต่พ่อมีเรื่องหนึ่งอยากจะขอปริม....“ เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่อาจโน้มน้าวใจของลูกสาวใ

ตอนที่5.เริ่มแผนการ ลับหลังเปรมชัยไปแล้ว ร่างสูงก็เหลือบตาไปมองใบหน้าสวยเล็กน้อย ก่อนที่มือหนาจะหันไปเรียกพนักงานเสิร์ฟให้ยกแก้วแชมเปญมาเสิร์ฟด้านนี้ มือแกร่งเอื้อมไปหยิบแก้วรูปทรงรูปหรูหรามายื่นให้อีกคน ซึ่งปรีชญาเห็นแบบนั้นก็ยอมเอื้อมมือไปรับแก้วนั้นมาไว้ในมือตามมารยาท “ได้ข่าวจากคุณอามาว่าคุณปริมชอบทำอาหาร ไม่ทราบว่าคุณชอบทานอาหารแบบไหนเหรอครับ” มาเฟียหนุ่มใช้มือหนึ่งข้างล้วงกระเป๋ากางเกงเอาไว้ก่อนจะมองหน้าอีกคน พร้อมเอ่ยถามออกไปอย่างอยากชวนคุย เขาไม่ได้รู้สึกว่ามันลำบากอะไรในการเข้าหาอีกคน อย่างน้อยๆปรีชญาก็เป็นหญิงสาวที่มีหน้าตาสระสวยตามแบบฉบับสาวไทย แต่เธอกลับไม่ใช่สเปคของเขาแต่อย่างใด เพราะอีกคนนั้นดูหน้าเฉี่ยวและดูเป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง แตกต่างจากสเปคของอาชาอย่างสิ้นเชิงเพราะร่างสูงนั้นมักจะชอบผู้หญิงที่ดูอ่อนหวานมากกว่า เขาแพ้รอยยิ้มที่หวานหยดย้อยมากกว่าท่าทางพยศใส่ตั้งแต่แรกเห็นแบบนี้ “น่าแปลกจังนะคะ ไม่คิดว่าพ่อของฉันจะพูดเรื่องนี้ให้คุณฟังด้วย :)“ หญิงสาวส่งยิ้มไปให้อีกคนอย่างจับพิรุธได้ในคำพูดนั้น เพราะในความจริงแล้วฝีมือทำอาหารของเธอนั้นติดล

ตอนที่ 7. คำขู่ “เอาล่ะๆ เรามาทานข้าวกันดีกว่า อาเริ่มหิวแล้วเหมือนกัน” สิ้นเสียงของเปรมชัยดวงตาคมก็เหลือบลงไปมอง จานอาหารก่อนตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่น้ำเสียงใสของคนข้างกายจะดังขึ้น “ทานให้อร่อยนะคะ^^” ปรีชญาเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้มสดใส “ครับ” มือหนาเอื้อมไปหยิบช้อนซ้อมก่อนจะหั่นเนื้อชิ้นใหญ่ด้วยความชำนาญ ท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกของปรีชญาที่มีแผนร้ายอยู่ในใจ ในขณะที่อาชากำลังใช้ส้อมจิ้มเนื้อสเต๊กเตรียมตักเข้าปากนั้น ”ขออนุญาตค่ะ เจ้าสัวคะ ท่านพิเทพโทรมาค่ะ“ เสียงสาวใช้ดันดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน อาชาจึงชะงักวางส้อมลงไปด้วย เพราะเขารู้จักท่านพิเทพที่ถูกพูดถึงเช่นกัน ”อืม ทานกันไปก่อนเลยนะ อาขอตัวไปคุยกับรองนายกก่อน“ เจ้าสัวเปรมชัยเอ่ยบอกพร้อมกับเดินออกไปจากห้องอาหารอย่างว่องไว ปล่อยให้ปรีชญากับอาชานั่งเผชิญหน้ากันอยู่สองคนในขณะนี้ “ไหนๆเราก็อยู่กันสองคนแล้ว ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณค่ะ” เมื่อได้โอกาสปรีชญาก็ไม่รอช้าที่จะเปิดบทสนทนาที่ตัวเองต้องการออกมาอย่างทันท่วงที “ว่ามาสิครับ” ปากหนาตอบกลับอย่างอยากรู้เช่นกันว่าอีกคนอยากพูดอะไรกับเขา “ฉันอยากให้คุณเปลี่ยน

ตอนที่ 9.ผมอยากแต่งงานกับปรีชญา “สวัสดีครับคุณอา” เมื่อเดินเข้ามาถึงภายในบ้าน อาชาก็ไม่รอช้าที่จะยกมือไหว้ชายสูงวัยตรงหน้าตามขนบธรรมเนียมของไทยอย่างรู้งาน ซึ่งเปรมชัยก็พยักหน้ารับ “มาถึงแล้วเหรอ เข้ามานั่งก่อนสิ” เปรมชัยตอบรับอย่างใจดี แม้จะไม่รู้อย่างแน่ชัดว่าทำไมวันนี้หลานชายนัดเขาอย่างกระทันหันแต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร “ขอโทษนะครับที่นัดเจอคุณอาแบบกระทันหัน” “ไม่เป็นไรหรอก เราไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันเสียหน่อย” ทันทีที่เปรมชัยพูดจบ ร่างเล็กในชุดจั๊มเกาะอกขาสั้นสีครีมก็เดินเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าท่าทางอารมณ์ดี แวบแรกที่อาชาเหลือบมาเห็นเจ้าของใบหน้าสวย เขาเผลอชะงักไปกับรอยยิ้มมีเสน่ห์นั่น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะประทับใจอะไรในตัวของอีกคนเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะช่วงเวลาที่เขารู้จักว่าอีกคนมีนิสัยยังไง เขายังไม่หายโกรธง่ายๆที่อีกคนวางยาจนเข้าเกือบได้เข้าโรงพยาบาลแบบนั้น “สวัสดีค่ะคุณอาชา วันนี้มาแต่เช้าเลยนะคะ^^” เปรมชัยที่เห็นลูกสาวแลดูมีความสุขที่ได้เจอกน้าอีกคนก็ยิ่งเข้าใจผิดคิดไปว่าปนรีชญาอาจจะชอบอาชาไปแล้วจริงๆ นั่นทำให้เจ้าสัวยิ่งรู้สึก