หลงเด็กในปกครอง의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 34

34 챕터

บทที่ 16 คือครอบครัว 1/2

เสียงกดชักโครกดังขึ้น ทำให้เธอรู้ว่าด้านข้างมีคนเข้า แม้บรรยากาศจะวังเวงไปหน่อยก็ตาม แต่ก็รีบเข้ารีบกลับดีกว่าเดี๋ยวจะไปยืนรอที่ทางเข้า เขาคงคุยไม่นานนัก น่าจะไปจัดการคนที่ส่งเหล้าให้เธอแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ ได้เห็นเขาหึงแบบนี้แปลกที่เธอไม่รู้สึกเบื่อ แต่กลับดีใจที่เห็นเขาหึง เหมือนคนคลั่งรักดี เธอเปิดประตูออกมาถึงกับต้องผงะเมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ท่าทางไม่น่าไว้ใจ ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มน่ากลัว เธอล้วงไปในกระเป๋ากดเบอร์ฉุกเฉินที่ตั้งเป็นคนเป็นคนแรก “ห้องน้ำผู้หญิงเข้าผิดแล้วค่ะ” “ไม่ผิดหรอกน้องสาว...ผมก็ยาว ผิวก็ขาว เรามาสนุกกันไหม รับรองว่าไม่มีใครมาขัดจังหวะพวกเราแน่นอน” “อ๊าย...ออกไปนะ” เพียงพอถอยไปจนสุดแล้วแต่ก็พยายามมองหาอะไรที่พอจะทำเป็นอาวุธได้ ภาวนาให้เขารับโทรศัพท์เธอแล้วรีบตามมาไวไว “เดี๋ยวเราผลัดกันเข้าผลัดกันออกสิครับ...รับรองสวรรค์ชั้นเจ็ดรอน้องอยู่ มาให้พี่รักซะดี ๆ” “กรี๊ด...ออกไปนะไอ้หน้าหื่น...ช่วยด้วย...ช่วยด้วยค่ะ มีคนจะปล้ำในห้องน้ำ...ช่วยด้วย” ฉันพยายามตะโกนแต่เหมือนไร้ความหวัง เพราะประตูด้านนอกห้องน
last update최신 업데이트 : 2026-03-17
더 보기

บทที่ 16 คือครอบครัว 2/2

ไม่รอให้เธอสงสัยนานป้าปิ่นก็เดินเข้ามาพร้อมกับข้าวต้มกุ้งกลิ่นหอมกรุ่น กับน้ำส้มที่เธอชอบดื่มทุกเช้า “ตื่นแล้วเหรอคะ” “ค่ะ...แล้วเพียงมานอนห้องนี้ได้ยังไงคะ” เธอคิดไม่ออกเลย จำได้แค่อยู่โรงพยาบาลจากนั้นก็หลับไปเลย “คุณอคินอุ้มขึ้นมานอนค่ะ เช็ดตัวให้แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วย” อื้อหือ...ทำต่อหน้าป้าปิ่นนี่นะ เขาจะไม่ให้เธอเหลือหน้าไว้พบใครเลยหรือไงกัน “แล้วยังเจ็บตรงไหนไหมคะ ดูสิเนี่ยขนาดไปกินข้าวก็ยังโดนรังแก ป้าไม่ให้ไปนอนที่อื่นแล้วนะ เดี๋ยวจะบอกให้คุณอคินให้กลับมาอยู่บ้าน แล้วให้ตาคมไปรับไปส่ง” น้ำตาของฉันคลอเบ้าทันที ที่เห็นความห่วงใยจากป้าปิ่นซึ่งไม่ใช่ญาติของฉันเลยสักนิด “ป้าปิ่นขา...” สองแขนอ้าออกแล้วก็โอบกอดป้าปิ่นร้องไห้ออกมา บ้านนี้เหมือนบ้านจริง ๆ ด้วยมีคนที่คอยรอและเป็นห่วงเป็นใย ยังไม่ทันได้อ้อนป้าปิ่นนานเขาก็เปิดประตูเข้ามาขัดจังหวะ “ร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะ เอาอะไรจากป้าปิ่นอีกล่ะ” เสียงนุ่มของเขาทำให้ฉันเบี่ยงหน้าออกไปมองแล้วก็กลับมาซบป้าปิ่นต่อ “คิดถึงป้าปิ่นจังเลยค่
last update최신 업데이트 : 2026-03-17
더 보기

บทที่ 17 หลงเด็กในปกครอง(จบ) 1/2

ฉันไปเรียนเหมือนปกติ แต่รับรู้ข่าวเรื่องยายปาลินอะไรนั่นโดนข้อหาหนักอยู่เหมือนกัน ที่เขาบอกไม่ไว้หน้าก็คือจริง เอาเรื่องถึงที่สุดไม่สนความสัมพันธ์ฉันเพื่อนเลยสักนิด แต่นั่นทำให้ฉันรู้ว่าเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับเขาเลยล่ะ “ยิ้มแก้มปริเชียว วันนี้สอบวันสุดท้ายฉลองที่ไหนจ๊ะสาว” เจสซี่ยังคงแซวไม่เลิก และหลังจากวันนั้นฉันก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เพื่อนฟัง แต่เพื่อนกลับบอกว่าต้องขอบคุณยายปาลินที่ทำให้เขาพาเธอกลับไปนอนด้วยกันที่บ้านเปิดเปิดตัวเปิดใจ แบบไม่อายใคร “วันนี้จะไปเสม็ด”บอกข่าวดีเพื่อนที่วันนี้จะไปสวีทกับเขาสองคนอีกแล้ว “ทะเลน่าจะไม่เค็มนะว่าไหมนุกกี้” “ใช่คร้า...ทะเลหวาน” ฉันไม่อายเพื่อนแล้ว เรียกได้ว่าแซวจนชิน “แล้วจะซื้อของมาฝากนะ วันนี้แยกย้ายค่ะ” ฉันบอกเพื่อนแล้วก็เดินไปที่ลานจอดรถเพราะว่าเขาส่งข้อความมาบอกว่าถึงแล้ว แต่เมื่อขึ้นรถมาสีหน้าเขาขรึมอีกแล้ว “เป็นอะไรคะ” ฉันรีบเคลียร์ให้เข้าใจ ไม่อย่างนั้นก็จะคิดเองเออเองอีก “ชุดนักศึกษานี่ไม่มีตัวใหญ่ ๆ แล้วเหรอ ใส่กันอยู่ได้รัด ๆ” อะอ่าว...ทำไมมาหาเรื่องเอากับเสื
last update최신 업데이트 : 2026-03-17
더 보기

บทที่ 17 หลงเด็กในปกครอง(จบ) 2/2

“บี๋...ยั่วมากผมจะไม่ไหวแล้วนะครับ” เขาบีบเคล้าคลึงสองเต้าของฉันอย่างเมามันจนทำให้อารมณ์ฉันเริ่มเตลิดอีกแล้ว แต่...ฉันต้องตั้งสติ มือเล็กเรียวลูบไปตามต้นขาแล้วระเรื่อยขึ้นมาจนส่วนที่ยื่นออกจากร่างกาย บัดนี้มันชูชันดีดผึ่งไปมาตรงหน้าจนอยากตีให้หัวมันแตกจริง ๆ เลย มือฉันโอบรอบตัวตนของเขาสาวขึ้นลงก่อนจะก้มลงไปใช้ปลายลิ้นสัมผัสมัน “โอ๊ย...บี๋...ผมตายแน่ ๆ อย่า...อื้อ” แค่ลิ้นเล็ก ๆ ทำไมร้ายแบบนี้วะ...โอ๊ยเสียวใจจะขาด เขาไม่ปล่อยมือให้อยู่เฉยเช่นกัน รูดรั้งบิกินีตัวจิ๋วออกเปิดเผยเนินเนื้อเนียนใสจนแทบทำให้คนอย่างเขาขาดใจตาย “บี๋...จะฆ่ากันใช่ไหม” เขาวาดมือลูบเนินสวยขึ้นลงสะกิดปลายยอดความเป็นสาวแล้วเธอกลับถอยเบี่ยงสัมผัสที่มือของเขาออก “ใจเย็นสิคะ...ให้บี๋เป็นคนนำสิคะ แล้วค่อยให้คะแนน” พูดจบก็ครอบตัวตนเขาเข้าเต็มปากเต็มคำ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ชิมรสชาติแปลก ๆ ที่เป็นเขาแต่มันไม่ได้แย่ มันเย้ายวนให้อยากกลืนกินไปเรื่อย ๆ พร้อมกับอารมณ์ที่เร่าร้อนพุ่งทยานขึ้นสูง “อื้อ...อ้า...อย่า...อย่ารูดเร็วเดี๋ยวแตก”
last update최신 업데이트 : 2026-03-17
더 보기
이전
1234
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status