EP5...ยัยขี้ขโมย

ตอนอายุสิบห้า เธอได้เจอเพื่อนใหม่ที่โคตรน่ารักอย่างเทพธิดา คุณหนูแสนสวยไม่เคยรังเกียจเด็กกำพร้าอย่างเธอ แบ่งปันขนม ของใช้ เครื่องสำอาง และชอบชวนเธอไปเล่นที่ห้องนอนแทบทั้งวัน จนสนิทสนมซี๊ปึ๊กกันมาก แม้จะไม่ได้เรียนที่เดียวกันก็ตาม 

แต่อายุความเป็นเพื่อนระหว่างเธอกับเทพธิดาไม่ได้ยืนยาวสักเท่าไหร่ หลังจากเป็นคู่ซี๊กันประมาณสามเดือนกว่าๆ เธอก็ได้รับข้อความจากหัวหน้าแม่บ้านว่าห้ามเธอติดต่อกับคุณหนูเทพธิดาอีก นี่คือคำสั่งของคุณนายเจ้าของบ้าน เพราะท่านไม่อยากให้คุณหนูเป็นม้าดีดกะโหลกเหมือนเธอ!

ตอนแรกเธอก็ไม่ได้จะทำตามคำสั่งของหัวหน้าแม่บ้านหรอกนะ แต่พอได้ยินพวกแม่ค้าที่ตลาดหน้าปากซอยเม้ามอยด์กันว่า ‘ยัยยอดดวงใจมันขี้โขมย’ 

พวกสาวใช้ที่คฤหาสน์มาเม้ามอยด์ให้คนทั้งตลาดฟังว่า ตั้งแต่ยัยเด็กกำพร้านั่นเข้าไปในบ้าน ข้าวของในบ้านก็ค่อยๆ หายไปอย่างไร้ร่องรอย จนสุดท้ายสร้อยคอของคุณหนูหายไปนั่นแหละ คุณนายเลยหมดความอดทน สั่งห้ามคุณหนูคบหากับยัยหัวขโมยอีก!

สาบานเลยว่าเธอไม่เคยขโมยอะไรจากบ้านหลังนั้นเลย แต่เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะอธิบายหรือปกป้องตัวเอง เพราะพวกเขาไม่เคยแม้แต่จะถามเธอสักคำว่าเธอขโมยข้าวของพวกนั้นไปรึเปล่า

และใช่...นับตั้งแต่นั้น เธอก็ไม่เคยเหยียบไปที่คฤหาสน์หลังนั้นอีกเลย แม้คุณหนูเทพธิดาจะพยายามมาเกาะประตูรั้วเหล็กสนิมเขรอะ ตะโกนเรียกเธอในตอนเย็นของบางวัน แต่เธอก็ไม่เคยออกมาเจอ ไม่ใช่เพราะทำตามคำสั่งของคุณนายหรอกนะ แต่แค่ไม่อยากถูกคนบ้านนั้นมองเหมือนเธอเป็นขอทานอีกแล้ว 

พอเธอแสดงชัดเจนว่าไม่อยากเป็นเพื่อนด้วย ไม่นานนักเทพธิดาก็หยุดพยายามมาหาเธอที่บ้าน กระทั่งเรียนจบมัธยมปลาย เทพธิดาก็ถูกส่งไปเรียนต่อที่อเมริกา ส่วนเธอสอบติดคณะนิเทศศาตร์ ได้เรียนเอกการแสดงสมใจอยาก เพราะใฝ่ฝันจะเป็นนักแสดงมาตั้งแต่เด็ก 

แต่เส้นทางความฝันกลับไม่สวยงามอย่างที่คิด แม้เธอจะหน้าตาสะสวยและมีความสามารถด้านการแสดงไม่เป็นรองใคร แต่คู่แข่งก็มีมากมายมหาศาล แถมเส้นสายก็ไม่มี ยอดผู้ติดตามในไอจีแค่หลักพัน เรียกว่ากว่าจะแคสผ่านสักงาน เลือดตาแทบกระเด็น!

พอได้เป็นนักแสดงสมใจอยาก ทำงานได้แค่สองปี กว่าๆ ก็ดันเจอมรสุมชีวิตอีก เพราะดันป่วย น้ำหนักขึ้น ทางเดินชีวิตเธอมันไม่เคยโรยด้วยกลีบกุหลายเลยจริงๆ มีแต่ขวากหนามและกรวดทราย 

“ขอบคุณนะคะพ่อแม่ที่ทำสวนมะม่วงไว้ให้.. เฮ่อ ได้กลิ่นหอมๆ ของมะม่วงทีไร หัวใจเต้นแรงทุกที” 

บ้านสไตล์ลอฟสองชั้นเล็กๆ ท่ามกลางสวนมะม่วงต้นสูงใหญ่ประมาณหนึ่งไร่เศษ ทำให้ชีวิตของเธอยังคงเดินต่อไปได้อย่างไม่ลำบากมากนัก โดยเฉพาะฤดูนี้ที่เหล่ามะม่วงเริ่มแก่พอจะเก็บขายได้แล้ว 

นอกจากเธอจะขายมะม่วงให้เจ๊องุ่นแม่ค้าผลไม้รายใหญ่ในตลาดสดที่เป็นลูกค้ากันมาหลายปีแล้ว เธอยังทำข้าวเหนียวมะม่วงไปฝากวางขายตามร้านอาหารและคาเฟ่อีกด้วยล่ะ

“ปีนี้ลูกดกดีจัง อ่า..กลิ่นมะม่วงหอมฟุ้งไปทั้งบ้านเลย” บ้านที่ภายนอกมีสภาพเหมือนบ้านร้าง เพราะต้นตีนตุ๊กแกขึ้นเต็มทั้งตัวบ้าน แถมรอบๆ บ้านก็เต็มไปด้วยพืชผักสวนครัวรกๆ และป่าละเมาะขนาดย่อม 

ส่วนประตูรั้วเหล็กนั้นก็เต็มไปด้วยสนิมเขรอะและเถาวัลย์รกเลื้อย 

กำแพงปูนรอบบ้านแทบจะมองไม่เห็นปูน เพราะเถาต้นองุ่นอายุสิบกว่าปีเลื้อยเลาะสร้างอาณาจักรทั้งสามด้าน มีเพียงด้านหลังของบ้านเท่านั้นที่เป็นรั้วลวดหนาม เพราะติดกับลำคลอง นั่นจึงเป็นสาเหตุให้เธอมีเพื่อนเป็นตัวเงินตัวทองหลายตัวเลยทีเดียว