EP8...ปรารถนาคาเฟ่

ใช่แล้ว เธอไม่อยากตอบคำถามประเภทที่ว่า ตอนนี้ทำอะไรอยู่ ทำไมอ้วนขึ้นเยอะเลย แล้วไม่แสดงละครแล้วเหรอ ไม่มีใครจ้างทำงานเลยเหรอ...

“ก็ตามนั้นแหละ ฉันอ้วน และไม่มีใครจ้าง!”

เธอเดินฝ่าแสงแดดในยามสายมาจนถึงแถวๆ หน้าปากซอยบ้าน ซึ่งค่อนข้างคึกคักพลุกพล่านเพราะเป็นแหล่งเศรษฐกิจ มีทั้งตลาดสด ร้านสะดวกซื้อ คาเฟ่ ตึกพานิชย์หนาแน่นเต็มสองฟากถนน 

ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แต่มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป ทำให้เธอต้องชะงักฝีเท้าหยุดมองเพื่อความแน่ใจ...

“โอววว ไม่ได้ตาฝาดไปใช่มั้ย???”

ถึงแม้เธอจะออกจากบ้านก่อนรุ่งสางเกือบทุกวัน เพื่อเอาขนมมาส่งตามร้านต่างๆ และวันนี้เป็นวันแรกในรอบหนึ่งเดือนที่เธอออกมาในช่วงกลางวัน

เธอเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า คฤหาสน์สองชั้นสไตล์ยุโรปเก่าๆ ที่ถูกทิ้งร้างมาหลายปี จนชาวบ้านแถวนี้ขนานนามว่าเป็นคฤหาสน์แวมไพร์ ซึ่งตั้งอยู่ริมถนนก่อนถึงปากซอยประมาณสองร้อยเมตร บัดนี้ได้กลายสภาพเป็นคาเฟ่สุดคลาสิกสไตล์ยุโรปไปเสียแล้ว

“ปรารถนาคาเฟ่?” 

ตัวอักษรทำจากเหล็กดัดสีดำ สลักอยู่บนกำแพงหินใกล้ประตูรั้วเหล็กสีดำที่เปิดออกด้านหนึ่ง เส้นทางจากประตูรั้วไปจนถึงประตูทางเข้าร้าน โรยด้วยหินกรวดแม่น้ำสีดำส่องแสงระยิบระยับ

ส่วนสวนที่เคยรกชัฎด้วยเถาวัลย์วัชพืชและซากปรักหักฟังของเทวรูปต่างๆ บัดนี้กลายเป็นสวนสไตล์อังกฤษหรูหรา ลึกลับ ที่มีต้นกุหลาบสีแดงปลูกหนาแน่นเต็มสวน ราวกับเป็นร้านขายต้นกุหลาบ

และที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ บนกำแพงหินและตัวคฤหาสน์ที่เคยเต็มไปด้วยเถาวัลย์วัชพืชเกาะกิน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเถากุหลาบเลื้อยที่ออกดอกแดงสะพรั่งราวกับปลูกมานับสิบปีแล้ว

“หืมม สวย..” สวยจนน่าสะพรึง ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้รู้สึกถึงคฤหาสน์ของแวมไพร์ 

“เอ..เปิดตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?” กลิ่นหอมจากกุหลาบตอกย้ำว่าเธอไม่ได้ตาฝาดไปแน่ๆ สงสัยเธอไม่ทันสังเกตเอง อีกอย่าง เวลาเธอขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาส่งขนมในช่วงหัวรุ่ง เธอแทบไม่ได้มองบ้านร้างหลังนี้เลย เพราะมองทีไรรู้สึกขนลุกทุกที

“อยู่ๆ ก็กลายเป็นคาเฟ่เก๋ๆ ซะงั้น” แถมกลิ่นกุหลาบก็หอมอ่อนๆ ไปทั่วบริเวณเลยทีเดียว “แบบนี้สาวๆ น่าจะชอบนะเนี่ย”

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าภายในคาเฟ่จะสวยเหมือนภายนอกหรือไม่ การตกแต่งจะประมาณไหน เธอเลยตัดสินใจจะเข้าไปพิสูจน์ให้เห็นกับตา