EP3...ผู้หญิงที่เขาไม่มีวันรัก

“แต่ผมทั้งหล่อทั้งรวยไง มีครบอย่างที่สาวๆ ต้องการ ผมมีทรัพย์สินตั้งมากมายมหาศาล ทั้งเพชรพลอย ทองคำ มีเป็นตันๆ แล้วผมจะจนได้ยังไง ผมแค่เอาเพชรสักเม็ดไปขาย ก็ได้เงินตั้งเยอะแยะแล้ว”

“ทรัพย์สินที่เจ้ามีอยู่ทั้งหมด นำไปใช้ที่โลกมนุษย์ไม่ได้ เจ้าไปได้แต่ตัวเท่านั้น”

อสุรานิ่วหน้า “ได้ไง...ทำไมถึงจะเอาไปใช้ไม่ได้ ใครจะมาขัดขวาง”

“พ่อของเจ้าไง คิดว่าพ่อของเจ้าจะยอมให้เจ้าไปง่ายๆ เหรอ”

“ผมไม่ใช่ลูกรักน่า เป็นแค่ลูกชายคนกลาง พ่อมีพี่ใหญ่เป็นทายาทอยู่แล้ว ไม่รู้ล่ะ ยังไงผมก็จะไป”

“ทำไมถึงอยากเป็นมนุษย์นัก อยู่ที่เมืองนี้ เจ้าก็มีชีวิตแสนสุขสบาย เป็นถึงลูกชายท่านประธานาธิบดี มีอำนาจมากมายอยู่ในมือ มีทรัพย์สมบัติมหาศาล มียักษ์สาวงามๆ ให้เลือกเป็นแคตตาล็อก”

“แต่ผมชอบทะเล ชอบชายหาด เมืองไททันไม่มีทะเล มีแต่หิมะ ไม่มีอะไรสนุกๆ ให้ทำเลย มันน่าเบื่อ”

“แล้วคู่หมั้นเจ้าล่ะ”

“ผมไม่ได้รักเธอซะหน่อย สมัยไหนแล้ว ยังจะต้องแต่งงานทางการทูตอีกเหรอ ไม่ได้รับกันเหมือนสมัยก่อนซะหน่อย ไร้สาระ”

“เจ้าหญิงเฮเลนน่าจากเทือกเขาแอลป์ เขต 9 ได้ข่าวว่าสวยอย่างกับนางฟ้า”

“สวย แต่ไม่รัก ไม่ต้องการ”

“มนุษย์คนนั้นคงสวยมากสินะ”

“สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นผู้หญิงมาเลยแหละ” 

อสุรามตอบด้วยสายตาหวาน เหมือนคนกำลังฝันหวาน “ฤดูหนาวครั้งก่อนตอนที่หนีไปเที่ยวกรุงเทพฯ ผมได้เห็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งบนป้ายโฆษณาบนตึกสูง แค่เห็นครั้งแรกก็ใจละลาย เหมือนเจอรักแรกพบ ผมน่าจะตกหลุมรักเธอตั้งแต่ตอนนั้น”

“เจ้าอยากแต่งงานกับเธอรึ”

“ชัวร์ครับ แต่...ก่อนที่ผมจะไปหาเธอ ผมอยากกลายเป็นมนุษย์เสียก่อน ผมอยากไปหาเธอในฐานะมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น”

“ดูเจ้าแน่วแน่มาก ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ต้องตามหาหญิงสาวที่จะรักเจ้าอย่างสุดหัวใจเสียก่อน”

อสุรามยิ้มกริ่ม ดั่งผู้ชนะ 

“คงไม่ยากหรอกครับ ผมหล่อรวยขนาดนี้ จะจิ้มเลือกคนไหนก็ได้ เชื่อผมสิ ผมรู้จักมนุษย์ดี”

ศาตราจารย์ก็ยิ้มกริ่มเช่นกัน...

“แล้วเจ้าจะเลือกผู้หญิงแบบไหนมาทำหน้าที่นี้”

อสุรามแทบไม่ต้องคิดเลย...มันไม่ใช่การตัดสินใจที่ต้องใช้สมองเลยนี่นา

“ผู้หญิงที่ผมจะไม่มีวันหลงรักเด็ดขาดไงครับ...และสำคัญกว่านั้น จะต้องเป็นผู้หญิงที่โดดเดี่ยว ไม่มีครอบครัว ไม่มีเพื่อนแท้ เป็นผู้หญิงโง่ๆ ที่ต้องการความรัก เป็นคนที่ถ้าวันหนึ่งหายสาบสูญไป..ก็ไม่มีใครสักคนใส่ใจ ไม่มีใครตามหา!!”