- 15 - นั่งท่านี้แหละ

บรรยากาศที่สนามบินในช่วงเช้ามืดเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ในชุดเสื้อช็อปสีแดงประจำคณะ ปลายฟ้าสะพายเป้ใบเก่งยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เธอพยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุด แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือ เพราะไม่ว่าจะหันไปทางไหน เธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาคมกริบของรุ่นพี่ปีสามที่ยืนคุมแถวอยู่ไม่ไกล

"เอาล่ะทุกคน! เพื่อความยุติธรรมและให้รุ่นพี่รุ่นน้องได้ทำความรู้จักกัน เราจะทำการจับฉลากเลขที่นั่งบนเครื่องบินนะจ๊ะ" เสียงของธันรุ่นพี่ปีสองดังก้อง พร้อมกับกล่องกระดาษที่ถูกส่งต่อกันมา

ปลายฟ้าภาวนาในใจ ขอให้เธอได้นั่งข้างยี่หวาหรือข้าวหอมก็ยังดี แต่เมื่อคลี่กระดาษแผ่นเล็กในมือออก เธอกลับพบหมายเลข 14A ซึ่งเป็นที่นั่งริมหน้าต่าง

"ได้เลขอะไรกันบ้างพวกแก?" นิริน ถามพลางชะโงกหน้ามาดู 

"ฉันได้ 15B อ้าว... อยู่ข้างหลังฟ้านี่นา แล้วใครนั่งข้างฟ้าล่ะ?"

ยังไม่ทันที่ปลายฟ้าจะตอบ ร่างสูงโปร่งของทิวเขาก็เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขาชูแผ่นกระดาษในมือขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเพียงนิดเดียวจนแทบสังเกตไม่ได้

"14B... พี่นั่งข้างฟ้าครับ"คำพูดสั้นๆ นั้นทำเอาปลายฟ้าตัวแข็งทื่อ ขณะที่นิรินหน้าเสียไปถนัดตา 

"อ้าว... พี่ทิวเขาได้นั่งข้างฟ้าเหรอคะ? นินึกว่าจะได้นั่งข้างพี่ซะอีก"

"ดวงใครดวงมันนะนิริน" ริวเดินเข้ามาตบไหล่ทิวเขาพลางชูฉลากเลข 15A ของตัวเอง 

"เสียใจด้วยนะคุณหนู เพราะคนที่จะต้องทนฟังเธอบ่นตลอดสองชั่วโมงบินคือพี่ริวคนหล่อคนนี้เอง"

"พี่ริว! นิไม่ยอมนะ เปลี่ยนที่กับนิรินเดี๋ยวนี้เลย" 

นิรินงอแงพลางเขย่าแขนริว แต่ริวกลับหัวเราะร่วนแล้วลากเธอไปทางเกททันที ทิ้งให้ปลายฟ้ายืนประจันหน้ากับทิวเขาเพียงลำพัง

"ไปกันเถอะ... เครื่องจะออกแล้ว" ทิวเขาเอ่ยชวนพร้อมกับถือวิสาสะคว้ากระเป๋าเป้ใบหนักจากไหล่ของเธอไปถือไว้เองอย่างเป็นธรรมชาติ

ภายในเครื่องบินปรับอากาศเย็นฉ่ำ ปลายฟ้านั่งชิดติดหน้าต่าง พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเพื่อเว้นระยะห่างจากชายหนุ่มข้างกาย ทิวเขาจัดการเก็บสัมภาระให้เธอเรียบร้อยก่อนจะนั่งลงข้างๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของเขาอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ จนปลายฟ้ารู้สึกประหม่า

"ถ้าอึดอัด... ก็มองออกไปนอกหน้าต่างสิ" ทิวเขาพูดโดยไม่หันมามอง แต่เขากลับยื่นหูฟังข้างหนึ่งมาให้เธอ 

"ฟังเพลงไหม? จะได้เลิกเกร็ง"

"ไม่เป็นไรค่ะพี่ทิวเขา ฟ้า... ฟ้าแค่นอนไม่ค่อยพอน่ะค่ะ" เธอตอบเบาๆ เพราะเมื่อคืนมัวแต่คิดมากจนเกือบเช้า

"งั้นก็นอนซะ อีกนานกว่าจะถึง"

เครื่องบินเริ่มทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ปลายฟ้านั่งนิ่งอยู่นานจนกระทั่งเปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง หัวเล็กๆของเธอเริ่มสัปหงกโงนเงนไปมา บางครั้งก็กระแทกเข้ากับกระจกหน้าต่างจนเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง

"มานี่มา..." ทิวเขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับปัดที่กั้นพนักพิงขึ้น

"คะ? อะไรคะ?" ปลายฟ้าถามอย่างงงๆทั้งที่ตายังลืมไม่ขึ้น

"ซบไหล่พี่นี่... นอนกระแทกกระจกแบบนั้นเดี๋ยวก็หัวโนหรอก"

"ไม่เอาค่ะ เกรงใจ... เดี๋ยวใครมาเห็น" เธอพยายามขยับตัวหนี แต่อาการง่วงซึมทำให้แรงขัดขืนของเธอน้อยนิดเหลือเกิน

"บอกว่าอย่าดื้อไง... ตัวเล็ก"

สิ้นคำว่าตัวเล็ก ทิวเขาก็ฉวยโอกาสคว้าต้นแขนเธอไว้แล้วดึงร่างบางให้เอียงมาซบที่หัวไหล่กว้างของเขา ปลายฟ้าพยายามจะประท้วงแต่เขากลับใช้มือหนากดศีรษะเธอไว้เบาๆ พลางจัดท่าทางให้เธอนอนสบายที่สุด

"หลับไปเถอะ พี่ไม่ทำอะไรหรอก... แค่อยากให้พัก" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ใกล้หูทำให้ความระแวดระวังของปลายฟ้าทลายลง กลิ่นอายความอบอุ่นและความมั่นคงจากแผ่นอกของเขากลายเป็นยามดียามวิเศษที่กล่อมให้เธอเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด

ทิวเขาก้มมองใบหน้ายามหลับใหลของคนในอ้อมแขน ลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอของเธอทำให้เขาลอบยิ้มออกมา เขาเอนศีรษะลงพิงศีรษะเล็กของเธอไว้เบาๆ มือหนึ่งกุมมือเธอไว้ใต้ผ้าห่มผืนบางที่แอร์โฮสเตสเพิ่งเอามาให้... เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่เขาไม่ต้องแบกรับภาระคู่หมั้น ไม่ต้องสนธุรกิจของพ่อ มีเพียงเขาและตัวเล็กของเขาเหนือน่านฟ้าสีครามนี้เท่านั้น

เมื่อเครื่องบินลงจอด คณะอาสาก็ต้องเดินทางต่อด้วยรถยนต์เพื่อไปยังหมู่บ้านบนดอยสูง รถกระบะสี่ประตูหลายคันถูกจัดเตรียมไว้รับนักศึกษา

"คันนี้ยังว่างนะ! ปลายฟ้า ยี่หวา มาทางนี้" คิมหันต์ตะโกนเรียกกลุ่มรุ่นน้องที่ยืนงง

ปลายฟ้ารีบเดินไปหาคิมหันต์พร้อมกับยี่หวาด้วยความดีใจ อย่างน้อยเธอก็ได้อยู่กับเพื่อนที่คุยกันรู้เรื่อง ทว่าความดีใจก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อร่างสูงที่คุ้นเคยเดินตามมาติดๆ พร้อมกับโยนสัมภาระขึ้นหลังรถ

"กูนั่งคันนี้ด้วยคนดิว่ะคิมหันต์" ทิวเขาเอ่ยเรียบๆ

"ได้ดิว่ะ เชิญเลยครับคุณทอสเขา" คิมหันต์ตอบอย่างกวนๆ

คิมหันต์ยืนขึ้นจับหลังคารถเอาไว้เพื่อสูดอากาศ โดยมียี่หวาที่ลุกขึ้นยืนตามด้วยอีกคน ส่วนปลายฟ้าและทิวเขานั่งอยู่ ปลายฟ้านั่งลงบนพื้นกระบะที่ปูด้วยสาดหนาๆ พยายามจัดข้าวของให้เข้าที่ ขณะที่ทิวเขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ขาที่ยาวของเขาแทบจะชนกับเข่าของเธอ

"ทางขึ้นดอยมันคดเคี้ยวนะ หาที่จับไว้ดีๆล่ะ" ทิวเขาเตือน

"ค่ะ ฟ้ารู้แล้ว" ปลายฟ้าตอบพลางเอื้อมมือไปจับขอบรถไว้มั่น

เส้นทางเริ่มเปลี่ยนจากถนนลาดยางเรียบๆ กลายเป็นทางลูกรังที่มีหลุมบ่อและความชัน รถกระบะเหวี่ยงไปมาตามส่วนโค้งของขุนเขา ปลายฟ้าพยายามทรงตัวอย่างสุดความสามารถ แต่ดูเหมือนสภาพถนนจะไม่ค่อยเป็นใจนัก

"โอ๊ย!" ปลายฟ้าอุทานเมื่อรถตกหลุมใหญ่จนตัวเธอแทบจะกระเด็น

"ระวังหน่อยสิ!" ทิวเขาขมวดคิ้ว พยายามจะเอื้อมมือไปคว้าเธอไว้และแล้วจังหวะวิกฤตก็มาถึง เมื่อรถเบรกกะทันหันเพราะมีฝูงวัวเดินข้ามถนนตรงทางโค้งชัน รถกระบะกระชากแรงจนพื้นรถสั่นสะเทือน ปลายฟ้าที่นั่งไม่มั่นคงอยู่แล้วพลาดท่า ร่างของเธอถูกเหวี่ยงกระเด็นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

"ว้าย!"

แทนที่จะกระแทกกับเหล็กหรือข้าวของเธอกลับพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของใครบางคนอย่างจัง ทิวเขาปฏิกิริยาไวเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด เขาอ้าแขนรับร่างเล็กไว้ได้ทันท่วงที พร้อมกับใช้แขนแกร่งโอบรัดเอวบางไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอไถลไปกับพื้นรถ

แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่นอนราบลงไปกับพื้นกระบะ โดยที่มีสัมภาระกองโตเป็นผนังกั้นพรมแดนจากสายตา ปลายฟ้านอนทับอยู่บนตัวทิวเขา ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากใบหน้าคมสันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ส่วนคิมหันต์ก็โอบยี่หวาไว้ตามสัญชาตญาณ

ในความเงียบที่มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงนกป่า ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันอย่างรุนแรง ปลายฟ้าเบิกตากว้าง จ้องมองลึกลงไปในดวงตาสีเข้มของชายหนุ่มที่บัดนี้เต็มไปด้วยความห่วงใยและความโหยหาที่ปิดไม่มิด

"เป็นอะไรไหม... บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ทิวเขาถามเสียงพร่า มือหนาที่โอบเอวเธออยู่เริ่มกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"ไม่... ไม่เป็นไรค่ะ" ปลายฟ้าพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่แรงเหวี่ยงของรถที่เข้าโค้งต่อเนื่องทำให้เธอกลับลงไปซบที่อกเขาอีกรอบ

"อยู่นิ่งๆ ... เดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก" เขาเตือนเสียงนุ่มพลางใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้หัวกระแทก 

"ทางมันไม่ดี... นั่งท่านี้แหละ ปลอดภัยที่สุดแล้ว"

"แต่ว่า... มันไม่เหมาะสมนะคะพี่ทิวเขา" ปลายฟ้าประท้วงเสียงแผ่ว ใบหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงลำคอ

"เหมาะสมสิ... พี่ดูแลน้องที่กำลังจะได้รับอุบัติเหตุ ใครจะว่าอะไร" เขาพูดหน้าตาย แต่แววตากลับพราวระยับ 

"หรือว่า... ฟ้ากลัวหัวใจตัวเองจะเต้นแรงจนพี่ได้ยิน?"

ปลายฟ้านิ่งงันไป เพราะสิ่งที่เขาพูดคือเรื่องจริง หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก และเธอก็เชื่อว่าทิวเขาก็สัมผัสได้ เพราะอกแกร่งที่เธอซบอยู่ก็มีจังหวะการเต้นที่รุนแรงไม่แพ้กัน

"พี่ทิวเขา... ปล่อยฟ้าเถอะค่ะ"

"ไม่ปล่อย... จนกว่าทางจะเรียบ" เขาตอบอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอ

"ที่มหาลัยพี่อาจจะขัดคำสั่งพ่อไม่ได้ แต่ที่นี่... บนยอดดอยที่มีแค่เรา พี่คือพี่ทิมของฟ้าคนเดียว... เข้าใจไหม?"

ปลายฟ้าหลับตาลงอย่างพ่ายแพ้ต่อความรู้สึก เธอเลิกขัดขืนและปล่อยให้เขาโอบกอดไว้ท่ามกลางแรงเหวี่ยงของรถกระบะที่มุ่งหน้าสู่หมู่บ้าน ความหวาดกลัวต่ออนาคตที่มีนิรินขวางกั้นถูกทิ้งไว้ข้างหลังชั่วคราว เหลือเพียงไออุ่นจากอ้อมกอดนี้ที่เธอเคยโหยหามาตลอด