《สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

บทที่ 90พิธีแต่งตั้งฮองเฮา ดวงชะตาตามฤกษ์ชื่อและวันเกิดของฮ่องเต้กับว่าที่ฮองเฮาคนใหม่นั้นมาถึงไวจนแซงหน้ากำหนดการแต่งงานของน้องชายอย่างเฉินอ๋องเข้าไปแล้ว หวังลี่หยางไม่ใช่ฮองเฮาคนแรกในซื่อไห่ฮ่องเต้ แต่กลับเป็นฮองเฮาคนเดียวที่มีชีวิตรอดจนถึงพิธีแต่งตั้งฮองเฮา นับเป็นการอภิเษกสมรสครั้งแรกของซื่อไห่ฮ่องเต้ เดิมที่พิธีควรจะเรียบง่ายมีเพียงมอบยศประกาศตำแหน่งจึงกลายเป็นพิธีใหญ่โตระดับบ้านเมือง ขุนนางนำขบวนสินสอดยาวเหยียดไปยังจวนสกุลหวัง แขวนชุดเกราะและผ้าแพรหน้าประตูจวน ชาวต้าเหอต่างก็ออกมามุงดูตามรายทางจนแน่นขนัด เป็นขั้นตอนซึ่งยุ่งยากและไม่จำเป็นยิ่งนักในสายตาของฮองเฮาคนใหม่ ในเมื่อสินสอดเหล่านี้สุดท้ายก็ต้องขนย้ายกลับเข้าวังพร้อมกันกับตัวเขาอยู่ดี เนื่องจากทันทีที่เขาเข้าวังไป ทุกคนในตระกูลหวังก็ต้องเดินทางขึ้นแดนเหนือทิ้งให้จวนใหญ่โตรกร้างว่างเปล่า ที่มาพร้อมกับสินสอดคือเหล่ามามา นางกำนัลผู้อาวุโสที่วังส่งมาเพื่อเตรียมความพร้อมในการเข้าวังให้กับว่าที่ฮองเฮาทั้งในเรื่องมารยาท การวางกริยา การจัดการวังหลัง รวมไปถึงการถวายตัว เป็นส่วนที่หวังลี่หยางเกลียดที่สุด หากมารดาไม่ได้พาเหล่าส

บทที่ 92กิจของฮองเฮา “ฮองเฮา ตื่นเถอะ” เสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างหู แพขนตางอนงามขยับไหวเป็นสัญญาณว่าตื่นแล้ว ทว่าคนงามในอ้อมกอดกลับหันตัวหนีไปอีกทาง “ขอข้านอน… โอ๊ย!” หวังลี่หยางสะดุ้งตื่นด้วยความเจ็บ เขาเพียงขยับผิดท่า กางขามากไปนิดก็เจ็บจี๊ดจนหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง “ฮองเฮา เจ้าเจ็บที่ใด?” “มีหรือฝ่าบาทจะไม่รู้ ยังจะมาถามกระหม่อมอีก” คนสวยค้อนด้วยความเคืองเรียกเสียงหัวเราะอย่างพึงใจของพระสวามี ร่างบอบช้ำจากคืนแรกของชีวิตแต่งงานอันแสนหนักหนาถูกช้อนขึ้นอย่างทะนุถนอม “มาเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปชำระร่างกาย เจ้าต้องไปไหว้แม่สามีตามธรรมเนียม” “ขะ ข้าไปเองได้!” แน่นอนว่าฮองเฮาไม่มีโอกาสได้ไปด้วยตัวเอง ดีที่ฮ่องเต้เมตตาขาที่สั่นพั่บของเขา การอาบน้ำจึงผ่านพ้นโดยไม่มีเหตุการณ์อื่นเข้าแทรก หลังจากคลุมชุดให้อย่างดีแล้ว ฮ่องจึงยอมปล่อยตัวเขาให้นางกำนัลกับโจวม่านที่ตามมาเป็นข้ารับใช้ข้างกายแต่งตัว ดีที่การเดินทางในวังของฮองเฮานั้นสามารถนั่งเกี้ยวได้ ถึงกระนั้นหวังลี่หยางก็ต้องนั่งกระสับกระส่ายก้นไม่ติดเบาะอยู่ดี ไม่อยากจะคิดสภาพตอนนั่งรถม้าไปไกลถึงอุทยานหลิงหลงเพื่อไหว้ไทเฮาเลย เกี้ยวกลับไม่ได้

บทที่ 94ชายที่เพอร์เฟ็กต์ขนาดนี้เป็นของคุณ คุณชายผู้ร่ำรวยถือห่อผ้าใบน้อยซึ่งบรรจุเพียงชุดไม่กี่ชุด และเครื่องเขียนไว้ส่งจดหมาย หรวนอิน 2.0 ถอดเครื่องประดับเลิศหรูทุกชิ้นทิ้งไว้ที่บ้าน ตัวเปล่าจนเหล่าข้ารับใช้เห็นแล้วต้องขยี้ตาดูให้แน่ใจว่าคุณชายของตนมิได้ถูกปล้นมา นายท่านแห่งเรือนหรวนและผู้ดูแลหญิงวิ่งตามเขามาตามทางเดินด้วยความตกอกตกใจเป็นที่สุด “เสี่ยวอิน จู่ ๆ เจ้าก็จะไป รีบร้อนเพียงนี้เชียวรึ? ข้ายังมิได้เตรียมตัวเลย” “พี่หญิงหรูอิงไม่ต้องกังวล ครั้งนี้ข้าไปกับเยี่ยเหยา ไม่ลำบากท่าน” “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร นายท่านหรวนจ้างข้ามาดูแลเจ้านะ” “เช่นนั้นข้าฝากพี่หญิงหรูอิงคุ้มกันพ่อข้าระหว่างที่ข้าไม่อยู่ด้วย” ไป๋หรูอิงถึงกับหยุดยืนมองตาปริบด้วยความงุนงง หรวนเฟิงพุ่งพรวดไปคว้าแขนลูกชายเอาไว้ “เสี่ยวอิน เจ้าจะไปแบบนี้ไม่ได้ แล้วเรื่องแต่งงานเล่า!” หรวนอินกลอกตาอย่างเบื่อหน่ายพลางเอี้ยวตัวหลบบิดา “เดี๋ยวข้ากลับมาบอกข่าวดี เยี่ยเหยา เราไปกันได้แล้ว!” “ขออภัยท่านพ่อ” เยี่ยเหยาประสานมือลาหรวนเฟิงก่อนจะแย่งกล่องผีผากับห่อผ้าของหรวนอินมาสะพายหลังแล้วช้อนร่างบางกระโดดขึ้นขี่กระบี่

บทที่ 96วณิพกพเนจร หรวนอินเปิดหนังสือมือหนึ่ง ดีดผีผาทีละสายอย่างเนิบช้าอีกมือหนึ่งด้วยความเหม่อลอย ตั้งแต่มาถึงสำนักหอสดับอักษร เขาก็ค้นหาข้อมูลเพื่อหาวิธีรักษาซูเยว่หยาไม่หยุดหย่อน แม้ส่วนใหญ่จะอ่านไม่เข้าใจ เขาก็ยอมฝืนธรรมชาติกัดฟันพยายามเรียนรู้จนพอถูไถไปได้ แต่หรวนอินก็ยังไม่เจออะไรอยู่ดี “ทางเจ้าเจออะไรไหม?” เยี่ยเหยาส่ายหน้า “ไม่เจอ ข้าสั่งให้ศิษย์ทุกคนในสำนักมาช่วยกันแล้วก็ยังไม่พบอะไรที่เป็นประโยชน์นัก” คุณชายผู้เหนื่อยล้ามาหลายวันถอนหายใจ “เช่นนี้จะทำอย่างไรดี” “โรคที่มีมาแต่กำเนิดมิใช่อะไรที่จะรักษากันได้ง่าย ๆ พวกตำรารักษาหรือสมุนไพรวิเศษอาจจะไม่ได้ช่วยอะไรมากนอกจากประคองอาการ แต่เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าส่งศิษย์มือดีไปออกตามหาหมอเทวดามาให้แล้ว” หรวนถอนหายใจหนักกว่าเก่า “ขอให้มีข่าวดีไว ๆ นะ” “วางใจเถอะ ต้องมีข่าวดีแน่” เยี่ยเหยาดึงผีผาออกจากตักคนเหม่ออย่างง่ายดาย เขาส่งเหล้าให้คนรักไปจิบแก้กลุ้ม หรวนอินไม่เคยปฏิเสธสุราสักจอก มือเรียวคว้าน้ำเมาซดเข้าปากโดยไม่ต้องมองด้วยซ้ำ เยี่ยเหยาหัวเราะอย่างอ่อนใจ พลังจากผีผาในมือกลับเรียกความสนใจของเขา "ผีผาของเจ้านั้นสร้างมาดีมาก

บทที่ 98จิ้งจอกจอมเขมือบ การระดมกำลังครั้งใหญ่ของสำนักข่าวกรองอันดับหนึ่งในใต้หล้าไม่ทำให้ผู้รอคอยผิดหวัง “ศิษย์สำนักผู้หนึ่งส่งข้อมูลการสั่งซื้อสมุนไพรของหมอเทวดาอี้ถวนจากร้านยาเก่าแก่ที่เขามักโผล่มาสั่งสมุนไพรหายากสองสามปีครั้ง” “ส่งที่อยู่บ้านศิษย์ผู้นั้นมา ข้าจะส่งเงินไปให้หนึ่งเกวียน” “เจ้าช่างรีบร้อนเสียเหลือเกิน” “ชีวิตสหายข้าแขวนอยู่บนเส้นด้ายจะให้ใจเย็นอยู่ได้อย่างไร” “แต่เพราะความใจร้อนของเจ้า เราเลยมาถึงไวไป อีกตั้งหลายวันกว่าจะถึงเวลานัดรับสมุนไพรของหมอเทวดา” ลมแห้งและใบไม้แห้งกรากพัดผ่านส่งเสียงหวีดหวิวประกอบความเก้อให้คนร้อนใจ “เช่นนั้นก็ใช้เวลาที่เหลือหาข้อมูลเกี่ยวกับหมอเทวดา จะได้ดึงเขามาช่วยได้โดยไม่มีปัญหา“ เยี่ยเหยาหัวเราะในลำคอ “เจ้ากำลังยืนอยู่กับใคร? จะมีใครมีข้อมูลมากไปกว่าเจ้าสำนักน้อยหอสดับอักษรอย่างข้า” “ก็คงเจ้าสำนักพ่อเจ้ามั้ง แล้วจะให้ข้าทำอะไรเล่า?!” หรวนอินโพล่งอย่างร้อนใจ มือหยาบเอื้อมไปกุมมือเรียว ลูบไล้ปุ่มด้านที่เกิดจากการดีดสายผีผามานานเกือบเท่าชีวิตของอีกฝ่าย ”เจ้าจิ้งจอกน้อย เจ้าทั้งหาวิธีการรักษารวมถึงเร่งเดินทางไม่ได้หลับได้นอนมาหลา