Todos los capítulos de สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ: Capítulo 51 - Capítulo 60

บทที่ 50คลังสมบัตินี้ยกให้เจ้า คนทั้งสามขึ้นแผ่นหินลอยสูงขึ้นไปยังชั้นเหนือเมฆา ในม่านหมอกชื้นฉ่ำมีประตูบานยักษ์หลายร้อยบานตั้งเรียงราย เยี่ยเหยาควบคุมแผ่นหินให้ลอยไปยังประตูบานที่ใหญ่ที่สุดอันมีป้าย ‘เจ้าสำนัก‘ กำกับไว้ “เปลี่ยนชื่อสำนักเป็นหอหมื่นประตูเถอะ หรือความจริงแล้วจะมีถึงแสน?” พฤกษ์พึมพำเรียกเสียงหัวเราะในลำคอของเจ้าสำนักน้อยอีกเช่นเคย “ไม่ต้องห่วง สำนักเรามีอักษรเยอะกว่าประตูหลายเท่า ไม่มีสิ่งใดให้สับสนหรอก” เยี่ยเหยาใส่ลมปราณกระตุ้นแผ่นหยกข้างประตูแล้วกรอกเสียงตามลงไป “ท่านพ่อ ข้าพาคนมาพบท่าน” เพียงไม่นาน ประตูบานใหญ่ก็เปิดออก คนทั้งสามลอยเข้าไปในเมืองเมฆาอันแสนเร้นลับ เมื่อม่านหมอกจางหายไป คุณชายผู้เพิ่งได้เป็นคนในกลับพบว่าเบื้องหน้าคือบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง “นี่สิ บ้านข้าที่เจ้าถาม” เยี่ยเหยายกยิ้ม คุณชายจากตระกูลร่ำรวยมีภูมิต้านทานต่อความโอ่อ่าฟุ่มเฟือยจึงมิได้รู้สึกตกใจกลับบ้านหลังใหญ่งามนัก “หากเป็นบ้านเจ้าเหตุใดยังต้องขออนุญาตเพื่อเข้า” “เพราะข้าจงใจไปที่เรือนของท่านพ่อโดยตรงน่ะสิ และเพื่อเป็นการแจ้งว่าข้าไม่ได้มาเพียงลำพัง หากข้าจะเข้าจวนตัวเองแค่ถ่ายเทลมปรา

บทที่ 52สำเร็จวิชา “เจ้าทำได้ จิ้งจอกน้อย” “ทำได้กับผีสื! ตาย ๆ ข้าตายแน่!” พฤกษ์ยอบกายจนตัวติดพื้นหิน โคจรลมปราณไปที่มือเท้ายึดเกาะหินลื่นใต้น้ำเบื้องล่างราวกับยึดเส้นด้ายแห่งชีวิต “เจ้าทำได้แน่ เชื่อข้าสิ” เยี่ยเหยายังคงตะโกนส่งกำลังใจจากนอกน้ำตกอย่างต่อเนื่อง ใช่แล้ว นอกน้ำตก เจ้าสำนักน้อยผู้ควบตำแหน่งอาจารย์สอนบำเพ็ญเพียรให้กับเขานั้นพูดอย่างมั่นใจว่าศิษย์จิ้งจอกของตนนั้นตบะแก่กล้าเพียงพอที่จะเข้าถ้ำหลังน้ำตกด้วยตัวเองได้แล้ว จากนั้นก็ผลักเขาเข้ามาในน้ำตกเพียงคนเดียว “ข้าทำไม่ได้! ฝากบอกลาท่านพ่อ พี่หญิงหรูอิง บอกสหายทั้งสามของข้าว่าข้าเสียใจที่กลับไปด้วยกันไม่ได้!” พฤกษ์หลับตาแน่นปี๋ ในหัวคิดภาพของเหล่าสหายที่ร่วมทุกข์ (ไม่มีสุข) ในโลกต่างมิติร่วมกันมา คิดถึงครอบครัวที่แท้จริงในโลกเดิมที่ไม่มีโอกาสได้กลับไปหา… “พูดอะไรของเจ้า? อีกเพียงก้าวเดียวก็ถึงแล้ว” “หา?” พฤกษ์ฝืนลืมตา แสงสีเขียวเรืองรองเจิดจ้ากว่าครั้งไหน ๆ ชั้นน้ำที่ขวางกั้นเขาอยู่ก็เบาบางจนมองทะลุผ่านได้ เยี่ยเหยาพูดถูก อีกเพียงแค่ก้าวเดียวจริงด้วย! “เอาวะ เป็นไงเป็นกัน!” พฤกษ์กัดฟันฮึดแรงสู้เฮือกสุดท้ายกระแ

บทที่ 54ชิงตัวเซียนผีผา หรวนอิน มีการรับฟังดีกว่าคนทั่วไปและยังมีความสามารถเป็นเลิศทางด้านดนตรี โดยเฉพาะผีผาที่เขาชื่นชอบจนได้ฉายาเสียงสวรรค์แห่งต้าเหอ ทว่า เขากลับ ไม่มีพรสวรรค์ด้านอื่น วิชาตัวเบาที่ตั้งใจฝึกฝนพอ ๆ กับตามหาประตูมิติกลับทำได้แย่มากจนถึงขั้นกากจัด ๆ แค่จะขึ้นหลังคาบ้านยังทำไม่ได้ ดีสุดก็แค่ขึ้นต้นไม่เตี้ย ๆ กับวิ่งได้เร็วกว่าคนปกติเล็กน้อยก็เท่านั้น “ทำไมกัน? ทำไมข้าถึงทำไม่ได้กัน?!” คุณชายผู้พยายามตามคนฝึกสอนให้ทันจนเหงื่อท่วมกายฟุบหน้าลงบนโต๊ะในร้านน้ำชาข้างทางอย่างหมดแรง “ไม่ต้องรีบร้อนไป เราเดินทางมาได้ครึ่งทางแล้ว” เยี่ยเหยายิ้มพลางจิบน้ำชาด้วยความขบขัน พฤกษ์เงยหน้าขึ้นทันควัน “ข้าเปลี่ยนใจแล้ว เอากระบี่มา หนักก็ช่างมัน ข้าแค่ขี่กระบี่ตลอดเวลาก็พอแล้ว แค่นั้นก็ไม่ต้องเดินแบกให้หนักแล้ว!” กระบี่ถูกส่งมาให้เขาจริง ๆ แต่ไม่ได้มาจากคนด้านข้าง เยี่ยเหยาตวัดฝ่ามือปล่อยคลื่นลมปราณหยุดยั้งกระบี่ที่พุ่งตรงมาไว้ได้ทันก่อนคมกระบี่จะกรีดใบหน้าจิ้งจอกที่เขาชอบมอง “เฮ้ย! มาจากไหนวะ?!” พฤกษ์ตกใจจนลืมคีปคาแรกเตอร์ “เจ้าสำนักน้อยแห่งหอสดับอักษร ช่างบังเอิญจริง ๆ ที่ได้พบ

บทที่ 56เย่หว่านอวี่ ปะทะ ซ่งหลาน การแสดงของคณะหน้ากากลวงตาน่าตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก แม้จะไม่มีเทคโนโลยีที่ช่วยเสริมสร้างบรรยากาศและใช้ปกปิดเล่ห์กล แต่พวกเขากลับใช้ผืนผ้า กระดาษ เครื่องไม้ เข็มและด้าย สร้างสรรค์ชุดการแสดงออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ เย่หว่านอวี่ชำเลืองมองคุณชายที่มักมีสีหน้าเรียบเฉยด้านข้าง บัดนี้ดวงตาเฉียบแหลมเต็มไปด้วยประกายพราวระยับ ปากบางอ้าออกเล็กน้อยคอยส่งเสียงชื่นชมไปพร้อมกับเหล่าผู้ชมคนอื่น มือเรียวภายใต้ถุงมือขยับปรบมือไม่หยุดพัก “เจ้าชื่นชอบการแสดงเหล่านี้มากรึ?” แม้จะเห็นอยู่เต็มตา เย่หว่านอวี่ก็อดที่จะถามไม่ได้ เขาเพียงไม่คิดว่าคุณชายรองที่รู้เห็นทุกอย่าง เข้าใจทุกสรรพสิ่งจะชื่นชอบสิ่งลวงตาอันเป็นการละเล่นไร้แก่นสารเหล่านี้ ซูเยว่หยาพยักหน้าหงึกหงัก “การแสดงเปลี่ยนหน้ากากเช่นนี้ ไม่ได้มีความสลับซับซ้อน หน้ากากที่นักแสดงสวมอยู่แท้จริงแล้วเป็นผ้าบาง ๆ หลายสีเย็บซ้อนกันแล้วดึงออกทีละชั้นด้วยความรวดเร็ว แต่ถึงจะรู้วิธีการอยู่แล้วก็ไม่ได้ทำได้ง่าย ๆ นักแสดงเหล่านี้ต้องฝึกฝนหนักมากกว่าจะได้ทักษะระดับสูงถึงเพียงนี้มาจนไม่มีใครมองออกสักคน ช่างน่าประทับใจ” ได

บทที่ 58วันรวมมิตร “คุณชายห้าขอรับ“ เสียงพ่อบ้านหลิวดังมาจากหน้าประตูเรือน คุณชายด้านในลืมตาขึ้นข้างหนึ่งจากนั้นก็หลับลงไปใหม่ เขาไม่สนเรื่องที่พ่อหรือแม่ฝากพ่อบ้านหลิวมาบอกหรอก อีกอย่าง เวลาชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไปแล้ว ตอนกลางวันเขาต้องนอนเก็บแรงให้มาก เพื่อที่ตอนกลางคืนจะได้มีแรงปีนต้นไม้แอบออกไปที่ซากโรงครัว ”คุณชายห้าขอรับ นายหญิงใหญ่สั่งให้ข้าน้อยพาท่านไปที่หนึ่ง กรุณาเปิดประตูเถอะขอรับ“ ”ข้าไม่อยู่“ แดนตะโกนตอบกลับพร้อมกับยกสองมือขึ้นปิดหู จะพาไปลงโทษอะไรอีกล่ะ ยังจะต้องการอะไรจากเขาอีก! พ่อบ้านหลิวเงียบไปสักพักก่อนจะพูดขึ้นมาใหม่ ”ที่ที่นายหญิงใหญ่ให้ข้าพาท่านไปคือโรงครัวข้างจวนขอรับ“ แดนติดกับดักคำล่อซื้อของพ่อบ้านหลิวเต็ม ๆ ตอนนี้ที่เขากำลังเดินตามอีกฝ่ายอยู่จึงได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจว่าเหตุใดจึงเชื่อคนง่ายเช่นนี้ ทว่ายิ่งเดิน เรื่องราวก็ยิ่งชัดเจน พ่อบ้านหลิวไม่ได้โกหกเขา ประตูเชื่อมระหว่างจวนกับโรงครัวถูกนำไม้ตอกออกจนหมด พ่อบ้านหลิวเปิดประตูผุพังให้กับนายน้อย โรงครัวที่เคยยิ่งใหญ่ก็ยังคงเป็นซากปรักหักพังเช่นเดิม ทว่าเศษซากเหล่านั้นถูกเก็บกวาดกองไว้ที่มุมหนึ่งอย่างเป็น