《สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

บทที่ 70โรงครัวทองคำแห่งชิงหลิง ณ กระโจมลับแห่งหนึ่งในอุทยานชิงหลิง ผู้ที่นั่งเรียงรายภายในคือบรรดามหาอำนาจแห่งแคว้นต้าเหอไม่ต่างจากขบวนทัพล่าสัตว์ในวันนี้ และที่นั่งอยู่ในตำแหน่งประธานคือซื่อไห่ฮ่องเต้ ที่ต่างไปคือในนี้มีเพียงคนของฮ่องเต้ทั้งหมด “งานชุมนุมล่าสัตว์ครั้งนี้จัดขึ้นอย่างกะทันหัน เนื่องจากต้องการล่อให้กลุ่มกบฏโผล่หัวออกมา แต่ตอนนี้เราได้แค่ตัวขันทีชั้นผู้น้อยคนเดียว” ขุนนางฝ่ายกรมคลังพูดอย่างหัวเสีย “นี่เพิ่งจะเป็นวันแรกของการออกล่าเท่านั้น ใจเย็นแล้วทำตัวปกติไปก่อน” เสนาบดีซูกล่าวด้วยความสงบนิ่ง “ว่าแล้วก็นึกขึ้นได้ ผลการสอบสวนขันทีผู้นั้นได้ความว่าอย่างไรบ้าง?” อี๋อ๋องเอ่ยถาม ในทีนี้เขามีสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนที่สุดแม้จะอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด ทว่าอ๋องน้อยผู้นี้มักทำตัวเอ้อระเหยจนคนอื่นชินชากลายเป็นไม่สนใจไปเสียแล้ว ประตูกระโจมถูกเลิกขึ้นอย่างเงียบเชียบ แม่ทัพเย่หว่านอวี่ผู้เป็นดั่งมือขวาของกษัตริย์เดินเข้ามารายงานข่าวอันน่าตกใจ “ขันทีผู้นั้นตายแล้ว” “ว่าอย่างไรนะ?!” เหล่าขุนนางในที่ประชุมพากันร้องด้วยความตกตะลึง ฮ่องเต้ยังคงมีสีหน้าเคร่งขรึมไม่ไหวติงต่อข่าวร้าย “

บทที่ 72งานชุมนุมล่าสัตว์ : การประชุมของกลุ่มกบฏ อุทยานชิงหลิงกว้างใหญ่ มิได้มีกระโจมลับเพียงแห่งเดียว อี๋อ๋องผู้เอ้อระเหยเลิกกระโจมที่มีทหารเฝ้ายามแน่นหนาไปได้อย่างง่ายดาย เขาเดินผ่านความตึงเครียดภายในกระโจมไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ตรงไปนั่งที่ตำแหน่งประธาน “อี๋อ๋อง ท่านเป็นผู้นำของเรา ท่านไม่ควรมาสาย” ชายวัยกลางคนสวมเกราะเต็มยศที่นั่งถัดจากอี๋อ๋องตำหนิ อ๋องหนุ่มเพียงยกยิ้มอย่างไม่ยี่หระ “ข้าจำเป็นต่อการประชุมเสียที่ไหน ใครก็รู้ว่าผู้นำที่แท้จริงคือไทเฮากับพระมาตุลา” “ท่าน!” “พระมาตุลา สงบอารมณ์ด้วย” ขุนนางฝ่ายพลเรือนผู้เป็นกุนซือแห่งกลุ่มกบฏเอ่ยปราม “อี๋อ๋องเองก็ไม่ควรพูดเช่นนั้น อย่างไรผู้ที่จะขึ้นครองราชย์คนถัดไปก็คือท่าน ท่านคือผู้นำของเรา” อี๋อ๋องเท้าคางอย่างสบายอารมณ์ “ตามที่พวกเจ้าจัดการเถอะ” เหล่าผู้นำกลุ่มกบฏได้แต่ส่ายศีรษะระอาให้กับความเหลาะแหละของผู้นำ แต่ถึงอย่างไร พวกเขาก็ต้องการให้อี๋อ๋องเป็นเพียงฮ่องเต้หุ่นเชิดอยู่แล้ว และฮ่องเต้หุ่นเชิดก็ควรที่จะไร้ความสามารถเช่นนี้จึงจะดี เหตุผลเดียวที่พวกเขาต้องการตัวหุ่นเชิดในที่ประชุมมีเพียง “แผนของเราล่มไม่เป็นท่าไปสอง

บทที่ 73งานชุมนุมล่าสัตว์ : ข่าวลับจากสหาย เสี่ยวชีนั่งเท้าคางมองคนที่แม้จะส่งอาหารสำหรับมื้อนี้ออกไปหมดแล้วก็ยังไม่ยอมวางกระทะกับตะหลิวในมือ “คุณชายน้อย เวลาข้าดูท่านทำอาหารเหมือนกำลังดูจอมยุทธ์ต่อสู้เลย” คุณชายน้อยที่กลายเป็นพ่อครัวใหญ่แห่งอุทยานชิงหลิงหันมามองอย่างรู้ทัน “เจ้าพูดเอาใจข้าเพราะหิวมากล่ะสิ เดี๋ยวก็ได้กินแล้วไม่ต้องรีบร้อน” ว่าแล้ววั่งซีเฉินก็เทอาหารในกระทะใส่จานสองจาน แล้วยื่นจานหนึ่งให้กับเพื่อนคนจรผู้รอคอยอย่างหิวโหย เสี่ยวชีมองอาหารสีเข้มตรงหน้าไปก็น้ำลายสอไป “นี่คืออาหารอะไร? หอมยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นอาหารแบบนี้มาก่อน” “นี่เรียกว่าผัดซีอิ้ว ข้านึกอยากกินขึ้นมาเลยทำให้เจ้ากินด้วยเสียเลย เป็นอย่างไร ถูกปากหรือไม่?” เสี่ยวชีตักผัดซีอิ้วเข้าเต็มปาก เพียงแค่เคี้ยวไปไม่กี่ครั้งเขาก็ทำตาโตอย่างตกตะลึง “อร่อยมาก! เหตุใดข้าไม่เคยได้กินมาก่อน เป็นอาหารที่ท่านคิดค้นขึ้นมารึ?” “อาหารจากต่างแดนน่ะ” รอยยิ้มภาคภูมิใจเจือจางลงกลายเป็นความอาลัยอาวรณ์คิดถึงบ้านเกิด อาหารที่เดินเข้าร้านไหนก็เจออย่างผัดซีอิ้วก็กลายเป็นของแปลกไปเสียแล้ว… แดนสะบัดหน้าเรียกสติ เขายังไม่หมดหวังใ

บทที่ 76งานชุมนุมล่าสัตว์ : ปะทะตำหนักพันกล “ท่านรองเจ้าตำหนัก เราต้องรีบไปเสริมทัพกับพระมาตุลา” “ใกล้จะถึงฤกษ์ยามตามที่นัดหมายไว้แล้ว เราไม่มีเวลาจะมาเสียที่นี่อีก” “ใช่แล้ว กับแค่เกอคนเดียว จะตามจับเมื่อไรก็ได้” บรรดาผู้อาวุโสแห่งตำหนักพันกลช่วยกันเกลี้ยกล่อมรองเจ้าตำหนักด้วยความร้อนรน ซ่งหลานตวาดกลับอย่างคลุ้มคลั่ง ”พวกเจ้าจะไปรู้อะไร? หากรางวัลหนีไปได้ ข้าจะทำการณ์ใหญ่ไปเพื่ออะไร?!“ ผู้อาวุโสคนหนึ่งถอนหายใจ ”เพราะเหตุนี้ท่านจึงเป็นได้แค่รองเจ้าตำหนัก มิอาจขึ้นเป็นเจ้าตำหนักได้“ ”ใครจะไปสนเรื่องนั้น แทนที่พวกเจ้าจะมาขวางข้า มิสู้ช่วยข้าจับตัวหวังลี่หยาง จะได้รีบไปทำการณ์ใหญ่ตามที่พวกเจ้าปรารถนา“ โชคร้ายที่ครั้งนี้เหล่าผู้อาวุโสเห็นด้วย ศิษย์ตำหนักพันกลหลายร้อยจ้องไปที่เป้าหมายเป็นตาเดียว ”ข้าจะต้านไว้ให้ พวกเจ้ารีบหนีไป“ เยี่ยเหยาว่าแล้วก็ชักกระบี่พุ่งเข้าใส่ศัตรู ผู้อาวุโสทั้งสามกับศิษย์ตำหนักดาหน้าขึ้นมารับกระบี่ของเขา เปิดทางให้ซ่งหลาน “ลี่หยาง หากเจ้าไม่ยอมเป็นของข้า ข้าจะทำลายทุกอย่างของเจ้า เริ่มจากสหายที่เจ้ารักเหล่านี้ก่อนเป็นอย่างไร?!” “แม่มันเถอะ นี่เจ้ามีโรค

บทที่ 78งานชุมนุมล่าสัตว์ : จบ หวังเซียนลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ เมื่อปรับสายตาให้กลับมาชัดแจ้ง เขาก็พบว่าตนยังอยู่ในกระโจมของอี๋อ๋อง ทั้งตัวเขาและลูกน้องที่ยังคงสลบไสลถูกพันธนาการแขนขาอย่างแน่นหนา มีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อเลื่อนลงมา มือที่แทบจะกระดิกนิ้วไม่ได้พยายามอย่างสุดความสามารถในการใช้มีดเล่มน้อยกรีดตัดเชือกเส้นหนา “ไม่ต้องดิ้นรนแล้ว สงครามจบแล้ว” ประตูกระโจมถูกเปิดออกโดยชายผู้อาบย้อมสีแดงทั้งร่าง กลิ่นคาวโลหิตและรังสีสังหารทำให้เขาดูอันตรายจนเกินกว่าจะเป็นเจ้าของกระโจมผู้เอ้อระเหยได้ “ทั้งร่างเปรอะโลหิตสาดกระเซ็น แต่ดาบกลับไม่มีรอยเลือดสักหยด เผลอ ๆ เลือดบนตัวท่านคงจะไม่มีเลือดของท่านปะปนเลยสักนิด ผ่านศึกสงครามมาได้โดยแทบไม่มีบาดแผล คงไม่มีคำอธิบายอื่นนอกจากเป็นยอดฝีมือ อ๋องเสเพลกินนอนในหอสุราหอนางโลมที่ทั้งต้าเหอเห็นมาโดยตลอด เป็นเพียงการแสดงเพื่อหลอกให้คนตายใจสินะ” อี๋อ๋องไม่ได้ยิ้มหรือหัวเราะ เขาลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าหวังโหวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดั่งมัจจุราชผู้ไม่แยแสนักโทษประหาร "ต้องขอบคุณโหรหลวงที่แนะนำนักพรตสอนเต๋าและศาสตร์แห่งความกตัญญูให้ไทเฮาได้ศรัทธาจนส่งมาเป็น